Taśmy dylatacyjne z blach

Do zabezpieczania dylatacji obiektów izolowanych papą, laminatami asfaltowymi, foliami z tworzyw sztucznych itp. stosuje się taśmy z blach: miedzianych (wyżarzonych i schłodzonych w wodzie) grubości 0,5-1,0 mm, ołowianych grubości 1-2 mm, a najczęściej stalowych (wyżarzonych) grubości 1-2 mm (program uprawnienia budowlane na komputer).

Należy przy tym zaznaczyć, że blach miedzianych i ołowianych używa się tylko w obiektach takich, jak: budowle zabytkowe, zbiorniki na ciecze agresywne, dylatacje narażone na działanie wysokich temperatur itp. Ponieważ ołów jest wrażliwy na alkalia, należy taśmy dylatacyjne z tego materiału zabezpieczyć przed bezpośrednim zetknięciem z betonem, np. za pomocą powłok asfaltowych. Taśmy dylatacyjne z blach stalowych powinno się również zabezpieczać powłokami antykorozyjnymi, a jej brzegi zakotwić w podłożu (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jeśli przewiduje się znaczne odkształcenia dylatacji, to - niezależnie od rodzaju blachy - taśma stanowiąca wkładkę dylatacyjną nad szczeliną dylatacyjną powinna być uformowana w kształcie litery U, a brzegi taśmy muszą być wklejone między warstwy izolacji ciągłej przeciwwodnej (uprawnienia budowlane). Bardzo ważne przy tym jest trwałe i szczelne połączenie odcinków wkładki dylatacyjnej. Wkładki z blachy miedzianej można zgrzewać lub lutować (lutem miękkim cynowo-ołowianym). Wkładki ołowiane można łączyć przez spawanie lub lutowanie, a wkładki z blachy stalowej, w zależności od jej grubości - przez spawanie lub lutowanie (program egzamin ustny).

Wkładki metalowe

Wszystkie wkładki metalowe można również łączyć na zakładkę, sklejoną odpowiednio dobranym klejem, np. epoksydowym. W przypadku niewielkich odkształceń zabezpieczenie dylatacji może stanowić płaska taśma metalowa, wklejona między warstwy izolacji ciągłej, stanowiąca jej wzmocnienie w obrębie dylatacji. dylatacyjnej. Zabezpieczenie to w każdym przypadku powinno chronić środkową, profilowaną część taśmy przed zabetonowaniem „na sztywno”. W przypadku stosowania taśm nr 3 i 4 należy w „karb” części środkowej założyć odpowiedniej grubości pas miękkiej gumy. Jeśli guma ta wysuwałaby się  z „karbu", należy ją punktowo lekko przykleić, np. klejem poliuretanowym, i przytrzymać deskowaniem (opinie o programie).

Następnie nie zabetonowany brzeg taśmy trzeba umocować uchwytami z drutu do prętów montażowych lub zbrojenia drugiej części konstrukcji i nałożyć beton z drugiej strony szczeliny dylatacyjnej identycznie jak poprzednio (drugi etap betonowania). W pewnych przypadkach taśma (szczególnie nr 3 i 4) może stanowić jedyne zabezpieczenie dylatacji. Jeśli przewidziane jest dodatkowe uszczelnienie. W przypadku jednowarstwowej izolacji z folii (np. z folii PCW) dodatkowy pas folii przykleja się do obrzeży szczeliny dylatacyjnej tworząc w niej fałdę. Jeśli izolację stanowi folia układana luzem, to fałdę tę wypełnia się paskiem miękkiej porowatej gumy, a folię stanowiącą izolację ciągłą układa się równo nad dylatacją (segregator aktów prawnych).

Gdy izolację przeciwwodną stanowią powłoki z żywic syntetycznych (poliestrowych lub epoksydowych),należy powłokę w miejscu dylatacji wzmocnić dodatkową warstwą powłoki zbrojonej tkaniną lub matą szklaną. Uformowanie w szczelinie dylatacyjnej fałdy w kształcie litery U jest w tym przypadku dość trudne, zaleca się więc uformowanie z laminatu prefabrykowanych elementów o tym kształcie i następnie połączenie ich z izolacją ciągłą z laminatu w sposób (promocja 3 w 1).

Elementy prefabrykowane z laminatu żywicznego należy wykonywać na szablonie z blachy pokrytej środkami anty- adhezyjnymi, np. folią Estrofol. Wskazane jest przy tym stosowanie żywic uelastycznionych. Sposób przygotowania mieszanek i wykonania laminatów. Odcinki prefabrykowanej wkładki dylatacyjnej należy łączyć sklejając je na zakład odpowiednią mieszanką żywiczną. Przykładowe sposoby zabezpieczania szczelin dylatacyjnych pośrednich w warstwie zaprawy cementowej, stanowiącej podłoże pod izolację.