Technologia produkcji

Technologia produkcji jest analogiczna jak kruszywa perlitowego. Rozdrobniony surowiec wypalany jest w zakresie temperatur 750-H100°C. Otrzymywane ziarna lekkiego kruszywa mają kształt drobnych harmonijek. Współczynnik spęcznienia wynosi 15-25, ciężar nasypowy - 80-300 kG/m3 (program uprawnienia budowlane na komputer). Podobnie jak perlit charakteryzuje się dobrymi własnościami termoizolacyjnymi kruszywa o ciężarze nasypowym 100-200 kG/m8 wynosi 0,06-0,08 kcal/m g °C.
W Polsce wermikulit nie jest produkowany.

Perlit jest to lekkie kruszywo otrzymywane przez obróbkę termiczną niektórych szklistych skał wulkanicznych, np. obsydianu, perlitu i smołowca. Złoża tych surowców występują na terenie Związku Radzieckiego (Armenia, Azerbejdżan, Kazachstan, Kamczatka, Ukraina - Zakarpacie), Węgier, Bułgarii, Francji, północnej Irlandii, Włoch, USA, Meksyku, Wenezueli i innych (program uprawnienia budowlane na komputer).
Odpowiednio przekruszony surowiec wypraża się w specjalnych piecach szybowych lub obrotowych w temperaturze 950-1150°. Dzięki temu następuje wydzielanie wody krystalicznej czemu towarzyszy znaczne zwiększenie objętości ziarn kruszywa. Współczynnik spęcznienia, który wyrażany jest stosunkiem objętości po wyprażeniu do objętości przed wyprażaniem, w zależności od surowca może się wahać od 3 do 15, a więc w stosunkowo bardzo dużych granicach. 

Bardzo korzystne własności termoizolacyjne (np. x = 0,038 kcal/mh °C dla kruszywa o ciężarze nasypowym 55 kG/m3 do 0,061 kcal/mh °C dla kruszywa o ciężarze nasypowym 190 kG/m3), duża odporność na działanie wysokich temperatur (uprawnienia budowlane).

Ciężar objętościowy

Dla ciężaru objętościowego stwardniałej masy betonowej istotna jest również zawartość wody wolnej w porach. Ciężar tej wody zwiększa ciężar objętościowy betonu, a jej ilość zależy od własności sorpcyjnej materiału (program egzamin ustny).
W warunkach określanych jako powietrzno-suche następuje stabilizacja wilgotności, a zawartość wilgoci w betonie wynosi średnio 5-8% (ciężarowo).
Cechy wytrzymałościowe betonów kruszywowych zależą w pierwszym rzędzie od jamistości struktury, a więc ciężaru objętościowego, oraz od ilości i marki cementu.
Stosunek wodno-cementowy (w/c), podstawowy czynnik dla określenia wytrzymałości betonów zwykłych, w przypadku kruszywowych betonów lekkich odgrywa raczej drugorzędną rolę (opinie o programie).
Do betonów jamistych stosujemy male ilości cementu (nie więcej niż 300 kG/m3) możliwie wysokich marek (350 lub 450). Przy dużej ilości cementu, kiedy otoczka zaczynu jest zbyt gruba, w miejscach styku ziarn z kruszywem pojawić się mogą rysy skurczowe w zaczynie.

Jest to jedna z hipotez tłumacząca obserwowany czasem w betonach jamistych spadek wytrzymałości 28-dniowej w porównaniu do 7-dniowej. Inna hipoteza tłumaczy to występowaniem zjawisk zmęczeniowych wiązań drobin cementu w miejscach punktowego styku ziarn kruszywa (segregator aktów prawnych).
W przypadku betonów o strukturze półzwartej i zwartej stosowane są cementy marek 250 i 350 w ilości 200-500 kg/m3 zależnie od założonej marki betonu. Dodanie do betonu popiołu lotnego zwiększa na ogół wytrzymałość betonu w późniejszym terminie i pozwala na zmniejszenie zużycia cementu. W pierwszym rzędzie jednak wpływa na polepszenie urabialności masy i zwartości struktury betonu.

Dla kruszywowych betonów lekkich o strukturze zwartej w odróżnieniu od betonów zwykłych charakterystyczny jest wpływ wytrzymałości kruszywa na wytrzymałość betonu na ściskanie. W okresie początkowym twardnienia betonu ziarna kruszywa wykazują większą wytrzymałość niż zaprawa cementowa. W tym okresie beton lekki zbliżony jest pod względem swoich własności wytrzymałościowych do betonu zwykłego (promocja 3 w 1). W betonie stwardniałym sytuacja jest odwrotna - ziarna kruszywa są zazwyczaj słabsze od zaprawy co w sposób zasadniczy odróżnia beton lekki i zwykły.