Teoria falowania

W ostatnich latach, w związku z rozwojem statystycznych i stochastycznych teorii falowania, zaczęto stosować faloroby tworzące falę nieregularną, ale o zadanym z góry widmie, czyli faloroby programowane (program uprawnienia budowlane na komputer). Bieg silników poruszających je sterowany jest przez zestaw (np. 10) oscylatorów o zmiennej częstotliwości, wahającej się w określonych granicach, na przykład od 0,2 do 2 Hz.
Niekiedy stosowane są faloroby kombinowane: programowane wahadłowe z dodatkowym umiarkowanym ciągiem powietrznym dla skorygowania stromości fali.

Programowanie może nastąpić w oparciu o konkretny falogram zarejestrowany w naturze (np. na taśmie dziurkowanej lub magnetycznej), albo w oparciu o losowe elektroniczne sygnały (dźwięki) przefiltrowane za pomocą elektronicznych filtrów, stosownie do wymaganego widma energetycznego fali (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Parametry tego widma mogą być przy tym jak wspomniano zmieniane. Zasady programowania i operowania falorobu programowanego do badań dwuwymiarowych, wykresy widma energii a i funkcji rozkładu przewyższenia b w trzech wersjach, tj. oryginalnego zapisu prototypowego 1; zapisu według fali odtworzonej metodą generatora dźwięku 2 i zapisu według fali odtworzonej z zapisu na taśmie dziurkowanej (uprawnienia budowlane).

Coraz częściej też, równolegle do badań przy użyciu falorobów wahadłowych prowadzi się badania z zastosowaniem falorobów wiatrowych wytwarzających falę nieregularną. Przekrój podłużny kanału badawczego z falorobem wiatrowym. Kanał taki powinien być szczelnie przykryty na pewnej długości, takiej, aby zapewnić prądowi powietrza wystarczające rozciągłości działania na wodę. Część pokryw powinna być usuwalna dla umożliwienia regulowania tej rozciągłości.
Sam falorób stanowią dmuchawy (wentylatory) obrotowe, poruszane silnikami elektrycznymi ( były to silniki trójfazowe 16 KM, 1500 obr/min). Na rurze ssawnej montuje się regulator natężenia przepływu ze wskaźnikiem, rurę tłoczną doprowadza się pod kątem około 15° do części kanału stale przykrytej (program egzamin ustny).

Dmuchawy

Dmuchawy powinny pracować z przerwami a bieg ich powinien być programowany. Należy ustalić czasy ich biegu i przerw (np. 24 s biegu s przerwy, 20 s biegu 5 s przerwy, 25 s biegu 5 s przerwy, 30 s biegu s przerwy itd.), takie które odpowiadałyby losowemu charakterowi porywów wiatru. Przerwy nie mogą być ani zbyt krótkie, ani zbyt długie. Za krótkie nie mają wpływu na natężenie przepływu powietrza, za długie powodują nadmierne zmniejszanie się wysokości fali.
Przed modelem budowli należy zmontować deflektor wahadłowy o osi obrotu prostopadłej do osi kanału (opinie o programie).

Zadaniem jego jest odchylenie kierunku wiatru, tak aby prąd powietrza nie dochodził do samego modelu falochronu, jako że zaburzałby on wymagane podobieństwo prędkości obu ośrodków.
Konieczny jest tu pomiar prędkości wiatru, czego się dokonuje za pomocą rurki Pitota połączonej z manometrem ukośnym.
Ze względu na losowy charakter wytworzonej fali konieczny jest automatyczny zapis jej profilu (a ściśle jej falogramu), co uzyskać można najlepiej za pomocą laboratoryjnych sond ultradźwiękowych.

Urządzenia pomocnicze, wspomniane już przy omawianiu basenów, mogą być rozmaite i dostosowane są do konkretnych potrzeb (segregator aktów prawnych).
W modelowych badaniach zjawisk występujących na morzach pływowych niezbędne są urządzenia do sterowania na modelu przebiegiem pływów (przypływów i odpływów), które budowane są na zasadzie sprzężenia zwrotnego.
Dla odtworzenia przebiegu pływów na modelu konieczna jest znajomość ich przebiegu w naturze.

Przebieg w naturze oddaje krzywa pływów, którą należy odtworzyć w postaci metalowej (najlepiej mosiężnej) taśmy 1 umocowanej na powierzchni bębna 2 obracającego się z jednostajną prędkością (jeden pełny obrót na okres pływu). Wzdłuż taśmy ślizgają się z pewnym luzem dwa pręty kontaktowe 3 (jeden od góry, drugi od dołu) połączone sztywno z pływakiem 6 unoszącym się na powierzchni wody w basenie badawczym (promocja 3 w 1).