Tok obliczenia

Tok obliczenia w takich wypadkach nie jest bardziej skomplikowany niż w poprzednio opisanych metodach, konieczne jednak staje się użycie tablic podanych w pracy tegoż autora (program uprawnienia budowlane na komputer). Przytaczanie metody Titzego przekroczyłoby ramy podręcznika, tym bardziej że wobec małej jeszcze znajomości wartości i rozkładu współczynników poziomej podatności gruntów metoda ta, jakkolwiek teoretycznie uzasadniona, praktycznie nie prowadzi do wyników bardziej wiarogodnych niż metoda Nokkentveda.

Należy tu zauważyć, że podane metody obliczenia rozpatrują wypadki ustrojów dwuwymiarowych, dają one zatem wtedy największą zgodność ze stanem faktycznym, gdy pale w nabrzeżu rozstawione są jarzmami, a nie mijankowo.
Wśród metod zajmujących się ustrojami palowymi z płytą sprężystą wyróżnić można dwie grupy metod:
- opierających się na schemacie płyty jako elementu ciągłego na wielu podporach oraz
- zakładających, że ustrój palowy jest ramą (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Najczęściej dotychczas w praktyce spotykana metoda obliczania ustroju z płytą sprężystą polega na założeniu, że płyta jest belką ciągłą, pale zaś stanowią podpory sztywne, nieuginalne. Obliczanie momentów zginających w płycie, np. równaniem Clapeyrona, nie przedstawia wówczas żadnej trudności, siły zaś w palach oblicza się zwykle jako reakcje podporowe belki ciągłej (uprawnienia budowlane).
Metoda taka stanowi zbyt daleko idące, a nawet niekiedy niebezpieczne uproszczenie zagadnienia, już chociażby z tego powodu, że zwykle rozstaw rzędów pali jest w stosunku do grubości płyty mały i wówczas płyta na niektórych odcinkach - teoretycznie - staje się sztywna, w innych pozostaje sprężysta, przy czym jeszcze traci swą ważność prawo liniowego rozkładu naprężeń w przekroju zginanym (Naviera), ponieważ wysokość płyty jest nieraz znaczna w stosunku do rozpiętości poszczególnych przęseł.

Z tych względów opisanego sposobu nie można zalecać do stosowania w praktyce (program egzamin ustny).
Wad tych nie mają metody zakładające sprężystość podpór płyty uważanej za belkę ciągłą.
Na omówienie zasługuje metoda Smorodyńskiego [61], który uwzględnia nie tylko pionowe, ale i poziome, a więc dowolnie skierowane przesunięcia podpór, co przy palach ukośnych i kozłach stanowi dalszy krok w kierunku zbliżenia założeń metody do stanu faktycznego.

Podpora płyty

Z dużą dokładnością można przyjąć, że przesunięcia poziome wszystkich podpór są jednakowe. Przy takim założeniu poziome przesunięcie płyty może mieć wpływ na wartość naprężeń w płycie i palach tylko wtedy, gdy wywołuje przesunięcie którejkolwiek z podpór płyty w kierunku prostopadłym do jej osi. Wpływ ten należy uwzględniać obliczając wartości pionowych przesunięć podpór. Zakłada się również, że wszelkie obciążenia i siły poziome przenoszą tylko kozły, przy czym ustrój nie ma przesunięć swobodnych, tzn. że przesunięcia poziome płyty mogą być tylko wynikiem odkształceń elementów stanowiących kozły (opinie o programie).

Równanie pozwala, podobnie jak w belkach ciągłych na podporach stałych, obliczyć momenty podporowe w płycie, ustawiając je bowiem dla każdej pary sąsiednich przęseł - otrzymuje się tyle równań, ile jest niewiadomych momentów podporowych. Współczynnik C należy wyznaczać z próbnych obciążeń pali. Orientacyjnie do celów projektowych Smorodyński, opierając się na szeregu doświadczeń, radzi przyjmować przy palach drewnianych C równe 3-krotnej wartości dopuszczalnego obciążenia pala, przy palach żelbetowych zaś — 3,5-krotnej wartości dopuszczalnego obciążenia pala. Odpowiada temu dopuszczalne osiadanie pala drewnianego o ok. 0,33 cm, pala zaś żelbetowego - 0,29 cm. Autor opiera się tu na założeniu, że obciążenie dopuszczalne pala jest 1,5-raza mniejsze od statycznej nośności pala (segregator aktów prawnych).

Dla pali wyciąganych można stosować te same współczynniki, przy czym miarodajne jest tu również dopuszczalne obciążenie pali wciskanych, a nie wyciąganych. Autor oparł się tu bowiem na przyjęciu, że dopuszczalne obciążenie wyciągające stanowi około 0,75 obciążenia ściskającego (promocja 3 w 1).