Wyniki badań doświadczalnych

Wyniki badań doświadczalnych i zalecenia praktyczne (program uprawnienia budowlane na komputer).

Badania doświadczalne tarcia można podzielić na szereg grup kierując się różnorodnymi kryteriami:
- badania na pojedynczych drutach,
- badania na kablach poszczególnych systemów,
- badania strat całkowitych przez pomiar sił i wydłużeń na końcach
kabla,
- badanie rozkładu sil wzdłuż kabla przez pomiar odkształceń w poszczególnych punktach trasy,
- badanie w warunkach laboratoryjnych,
- badania na budowie na wykonywanych obiektach (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dalszą klasyfikację można by jeszcze przeprowadzić według typów kabli, metody badań (rodzaj przyrządów pomiarowych) itd.
Badania tarcia były prowadzone i powtarzane niemal we wszystkich krajach stosujących beton sprężony; ograniczymy się tu do przedstawienia niektórych tylko wyników i zaleceń.
Na podstawie doświadczeń określono zasadnicze współczynniki tarcia (będące wartościami przeciętnymi z licznych badań), odnoszące się do drutów ze stali twardej:
- współczynnik tarcia stali po stali: / = 0,35,
- współczynnik tarcia stali po betonie: / = 0,55 (uprawnienia budowlane).
R. Kowalczyk przeprowadził badania tarcia poszczególnych drutów na urządzeniu w postaci wózka. Wózek toczył się tu po gładkim, ściśle spoziomowanym stoliku, pod wpływem obciążenia P, wzdłuż lekko naciągniętego drutu 1, który znajdował się nad wózkiem na podkładce 2, wykonanej z materiału, odpowiadającego osłonie kabla. Drut dociskany był do podkładki za pomocą obciążenia N (program egzamin ustny).

Współczynnik tarcia

Współczynnik tarcia w spoczynku badano przez ustalenie obciążenia P wywołującego ruch wózka; początek ruchu mierzono odpowiednio zamocowanym czujnikiem. Wyniki badań prowadzonych w większych seriach na drucie 0 5 gat. I (Rr = = 165 kG/mm2) produkcji polskiej. W badaniach tego rodzaju stosowano również bezpośrednio pożądany nacisk boczny pm (sztywność drutu może tu jednak łatwo spowodować nierównomierny rozkład nacisku bocznego) (opinie o programie). Badania były prowadzone przy różnych naciskach bocznych, od ok. 3 do 18 kG/cm, nie udało się jednak stwierdzić wyraźnego wpływu tego docisku na współczynniki tarcia. Rozrzuty były największe, jak należało oczekiwać, dla betonu; w tym też przypadku najkorzystniejszy wpływ wywiera zastosowanie grafitu.

Wartości odpowiadają tarciu w spoczynku (statycznemu), z wyjątkiem ostatniego wiersza, odnoszącego się do tarcia w ruchu (dynamicznego). Tarcie w ruchu zostało zbadane przy użyciu urządzenia odmiennej konstrukcji (do badania lin), pozwalającego na określenie siły utrzymującej podkładki (dociskane do drutu za pomocą odpowiedniego mechanizmu dźwigniowego) w ruchu o stałej szybkości (segregator aktów prawnych). Badania na kablach. Prócz celowo zakładanych łuków trasy wpływ na straty od tarcia wywierają również jej przypadkowe sfalowania.

Toteż możemy tu wyodrębnić badania doświadczalne, w których łuki zostały bardzo starannie wyprofilowane, a więc wpływ sfalowań praktycznie nie występuje oraz badania odpowiadające warunkom budowy, względnie prowadzone wprost na budowie. W pierwszym przypadku wyznaczamy bezpośrednio współczynnik tarcia f ze wzoru Eulera, tzn. przy przyjęciu ). = 0. W drugim przypadku, aby wyznaczyć oddzielnie należy przeprowadzić pomiary co najmniej na dwóch trasach łukowych o różnej krzywiźnie, przy czym jedną z nich jest z reguły trasa prostoliniowa, drugą łukowa (luk kołowy). W praktyce nie zawsze mamy do dyspozycji trasy o różnej krzywiźnie i niekiedy współczynnik tarcia oblicza się ze wzoru Eulera.

W takim przypadku / wykazuje zależność od długości trasy i traci charakter parametru fizykalnego (gdyż nie znamy efektywnego kąta opasania, na który składają się również sfalowania). Zgodnie z F. Leonhardtem oznaczamy go w dalszym ciągu odrębnym symbolem dla odróżnienia od rzeczywistego współczynnika tarcia (promocja 3 w 1).