Transport spoiwa

Transport spoiwa odbywać się może za pomocą urządzeń mechanicznych lub pneumatycznych. Gotowe spoiwo może być użyte do zakładu produkcji usytuowanego bezpośrednio obok przemiałowni (program uprawnienia budowlane na komputer). Możliwe jest również pakowanie spoiwa w worki lub inne środki transportu materiałów sypkich i przewożenie do wytwórni popiołobetonów.

Stopień zmielenia spoiwa określa się na sitach. Pozostałość na sicie 200 mm nie powinna przekraczać 2%, na sicie zaś 80 mm nie powinna przekraczać 10%. Schemat technologiczny produkcji elementów popiołobetonowych i produkcji spoiwa wapienno-popiołowego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Popiołobetony ze spoiwem cementowym. Technologia produkcji popiołobetonów na spoiwie cementowym zbliżona jest do technologii produkcji drobnych elementów ścienych w zwykłej betoniarni. Popioły w stanie suchym dostarczone są do silosów. Cement portlandzki dostarczony jest w workach lub pojemnikach do transportu luzem. Odmierzanie składników odbywa się dozownikami objętościowymi lub Wagowymi. Składniki spadają do mieszarki przeciwbieżnej z obudowanym bębnem.

Po dokładnym wymieszaniu trwającym 3-P5 minut i wyładowaniu masy z mieszarki poddaje się ją formowaniu na elementy (uprawnienia budowlane).
Ilość dodawanej wody zależna jest od przyjętego sposobu formowania. Formowanie masy może być dwojakiego rodzaju:
- przez odlewanie w dużych formach stalowych,
- przez ubijanie bądź wibrowanie bloków lub pustaków (małe formy).
W pierwszym przypadku wylewa się przygotowaną masę popiolobetonu do form ustawionych na podłodze hali produkcyjnej lub na wózkach podwożonych pod mieszarkę. Pojemność roboczą mieszarki powinna być równa objętości jednej formy, lub być jej wielokrotnością. Dalszy proces jest podobny do procesu produkcji popiołobetonów ze spoiwem wapienno-popiołowym. Różnice polegają jedynie na wydłużeniu czasu wstępnego dojrzewania świeżo uformowanych wyrobów do około 8 godz.
Polowy zakład betoniarski produkujący niskoprężnie naparzane elementy popiołobetonowe (program egzamin ustny).

Metody technologiczne

Opisana technologia produkcji popiołobetonów ma tę zaletę w porównaniu z innymi, że nie wymaga instalowania urządzeń przemiałowych. Wadą natomiast jest duże zużycie kosztownego spoiwa cementowego, przy czym wytrzymałość gotowych wyrobów jest w przybliżeniu równa wytrzymałości popiołobetonów wyprodukowanych przy użyciu tańszych spoiw mieszanych i wapiennych.
Technologia produkcji elementów popiołobetonowych na urządzeniach wibroprasujących jest następująca.
Przygotowaną masę popiołobetonową o konsystencji ubijalnej podaje się do zasobnika urządzenia wibroprasującego (opinie o programie).

Przy tego rodzaju produkcji stosować można wraz z popiołami kruszywa żużlowe, tworzące szkielet świeżej masy. Formowanie odbywa się w tym przypadku za pomocą automatycznej pustaczarki. Uformowane elementy przewozi się wprost do komór naparzalniczych, a po stwardnieniu w parze w ciągu ok. 12 godz. wynosi się je na plac gotowych wyrobów. Możliwe jest stosowanie również innych metod produkcji, np. w formach na stołach wibracyjnych.
W tej metodzie produkcji popiołobetonów przewidywane jest stosowanie popiołów lotnych z węgla kamiennego. Wobec gwałtownego w ostatnich czasach wzrostu wydobycia węgla brunatnego i wzrastających przez to ilości popiołów z tego węgla, podjęte zostały prace badawcze nad ich wykorzystaniem (segregator aktów prawnych).

Wstępne wyniki pozwalają przypuszczać, że obok innych zastosowań celowa będzie produkcja popiołobetonów. Dotyczy to zwłaszcza popiołów z węgla brunatnego z zagłębia konińskiego, gdyż zawierają one znaczne ilości wapna, przez co można poważnie ograniczyć a nawet uniknąć dodawania innych spoiw do masy popiołowej.
Opisane metody technologiczne sprawdzone w Polsce na skalę produkcyjną nie obejmują szeregu innych metod.

Do tych należy siarczanowa metoda aktywacji, pozwalająca na uzyskanie wartościowego tworzywa popiołowego (promocja 3 w 1).