Trasowanie osi ścian nośnych

Trasowanie osi ścian nośnych (tzw. osi głównych) dokonuje się na powierzchni stropu stanu zerowego, przy pomocy tachimetru z ustalonych wkoło budynku punktów-reperów (uprawnienia budowlane).

Punkty wyznaczające osie podstawowe ustala się na krawędziach ścian podziemia i stropu, tak aby nie uległy zatarciu lub zniszczeniu do czasu ukończenia całego montażu.

Punkty te stanowią repery dla przemieszczenia osi głównych na dowolny poziom budynku. W dalszym ciągu montażu prefabrykatów stosowane są różne metody rektyfikacji ustawiania prefabrykatów ścian, których celem jest wyeliminowanie odchyłek przesunięć z osi lub wychyleń z pionu ścian konstrukcyjnych (program na telefon).

Najszerzej rozpowszechnione w szeregu krajów są metody stosujące pewne układy oznaczeń lub mechanicznych zazębień, wyznaczających z kondygnacji na kondygnację położenie osi ścian i wprowadzające pewną wymuszoną konieczność dokładnego montażu W wyznaczonym położeniu. W ZSRR stosowane są również układy tzw. fiksatorów, które spełniają podwójną rolę, tj. oprócz wyznaczania położenia geometrycznego ścian stanowią ich usztywnienie montażowe, w zamian stosowania zastrzałów montażowych (program na komputer).

Montaż „według osi ścian”

Aktualnie na terenie Polski szerzej jest stosowany montaż „według osi ścian”. Metoda ta jest rozszerzona do wszystkich ścian nośnych (program egzamin ustny).

Metoda ta polega na tym, że po wyznaczeniu geodezyjnym i utrwaleniu na stanie zerowym wszystkich osi ścian konstrukcyjnych są one przenoszone przy montażu wyższych kondygnacji teodolitem na strop odpowiedniej kondygnacji i na nim wyznaczane cienkim drutem, naciągniętym pomiędzy ustalonymi punktami na krawędzi stropu (opinie o programie).

Poza tym na każdym prefabrykacie jest wyznaczona jego oś rzeczywista u dołu krawędzi bocznej (segregator aktów prawnych). Przy montażu przestrzega się zasady, aby oś prefabrykatu trafiała w wyznaczoną oś na stropie.

Po zmontowaniu każdej kondygnacji następuje geodezyjne sprawdzenie ustawienia ścian, wykazujące odchyłki montażowe przesunięć od osi wytrasowanych u dołu płyt i odchyleń od pionu u góry pod stropem następnej kondygnacji (promocja 3 w 1).