Trawniki z drzewami

Trawniki z drzewami możemy projektować wzdłuż jezdni tylko dla przekroju miejskiego. W przekroju pozamiejskim dozwala się sadzić drzewa tylko poza rowem drogowym (program uprawnienia budowlane na komputer).

Groblę drogową stanowi bryła ziemna ograniczona:

• w nasypach - koroną drogi i skarpami nasypu,
• w wykopach - koroną drogi i wewnętrznymi skarpami rowów.

W celu odwodnienia korony drogi stosujemy w wykopach obustronne rowy drogowe, a dla odcięcia wody dopływającej z przyległego terenu do wykopu lub do grobli nasypu projektujemy rowy stokowe (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W przekroju miejskim projektujemy zamiast poboczy obustronne chodniki oddzielone od jezdni krawężnikami o wysokości 10-12 cm. Do odprowadzenia wody z jezdni służą ścieki przykrawężnikowe i rozmieszczone w nich wpusty uliczne sieci kanalizacyjnej (uprawnienia budowlane).

Ścieżki rowerowe wzdłuż ulic miejskich należy według normatywu MGK projektować w tych przypadkach, gdy natężenie ruchu w obu kierunkach przekracza 500 pojazdów na godzinę oraz 100 rowerów lub motorowerów na godzinę (program egzamin ustny).

Szerokość ścieżki określamy na podstawie wzorów przyjmując 3_o = 0,80 m oraz liczbę pasów n w zależności od natężenia ruchu:

• dla ścieżek jednokierunkowych
• n = 1 przy natężeniu ruchu ^ 200 rowerów lub motorowerów na godzinę, n = 2 przy natężeniu ruchu 200-^500 rowerów lub motorowerów na godzinę;
• n = 3 przy natężeniu ruchu 500-1000 rowerów lub motorowerów na godzinę;
• dla ścieżek dwukierunkowych
• n = 3 przy natężeniu ruchu < 500 rowerów lub motorowerów na godzinę, n = 4 przy natężeniu ruchu 500-1000 rowerów lub motorowerów na godzinę (segregator aktów prawnych).

Dopuszczalne obciążenie

Jak widzimy, dopuszczalne obciążenie ruchem ścieżek rowerowych miejskich jest znacznie mniejsze od zalecanego normatywami Centralnego Zarządu Dróg Publicznych (CZDP). Pasem drogowym nazywamy pas gruntu zajęty pod drogę ze wszystkimi jej urządzeniami. Na pasie drogowym mieszczą się:

1. budowle ziemne przeznaczone dla ułożenia na nich nawierzchni drogowej, poboczy, chodników, ścieżek rowerowych itp.,
2. rowy przydrożne i stokowe,
3. zadrzewienie dróg oraz pasy ochronne przeznaczone dla zabezpieczenia dróg przed zaspami śnieżnymi,
4. linie teletechniczne, umieszczane wyłącznie za zgodą CZDP.

Szerokość pasa drogowego podana jest w tablicach 1.4—1.6. Analogicznie pasem ulicznym nazywamy pas gruntu zajęty pod ulicę ze wszystkimi jej urządzeniami w liniach rozgraniczających lub liniach zabudowy. Trasa drogi w planie składa się z odcinków prostych połączonych łukami kołowymi. Minimalne promienie łuków kołowych. Dla złagodzenia przejścia z prostej na łuk stosuje się odcinki trasy o zmiennej krzywiźnie według krzywej klotoidalnej zwane krzywymi przejściowymi.

W celu należytego odwodnienia korpusu drogowego należy stosować pochylenie podłużne niwelety drogi. Niweletę poziomą stosujemy tylko na wysokich nasypach, jak dojazdy do mostu itp. Jako minimalne pochylenie niwelety na niedługich odcinkach można stosować pochylenie 0,2%; na dłuższych odcinkach stosujemy dla dróg — 0,5% i dla ulic miejskich - 0,3%. W terenie płaskim staramy się stosować pochylenie nieszkodliwe tzn. mniejsze od współczynnika oporu ruchu na prostej poziomej (<2,0-2,5%). Na drogach o silnym ruchu samochodów ciężarowych z przyczepami nie należy przekraczać pochylenia 4% (promocja 3 w 1).

Załomy niwelety powinny być wyokrąglone łukiem pionowym. Maksymalne dopuszczalne pochylenia niwelety oraz minimalne promienie łuków pionowych. Przepustowością jednego pasa ruchu nazywamy przepustowość odcinka międzywęzłowego o długości, na której nie występują oddziaływania sąsiednich węzłów. Rozróżniamy przepustowość teoretyczną A_t i przepustowość rzeczywistą (projektową) A_R.