Trudna sytuacja wewnętrzna

W 2. poł. XVII w. rozpoczął się proces powolnego rozpadu imperium kolonialnego, dokonujący się poprzez przejmowanie terytoriów zamorskich przez silniejsze państwa lub usamodzielnianie się byłych kolonii. W wyniku hiszpańskiej wojny sukcesyjnej 1701-1714 na tronie Hiszpanii zasiadła dynastia francuskich Burbonów (zakaz unii obu państw), co wciągnęło Hiszpanię - na skutek zawartych paktów familijnych - w liczne wojny toczone przez Francję z Wielką Brytanią (m.in. 1762-1765 udział w wojnie siedmioletniej, 1779-1781 w wojnie o niepodległość Stanów Zjednoczonych) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Po nieudanej próbie powstrzymania ekspansji wpływów- rewolucji francuskiej, polityka Hiszpanii została całkowicie podporządkowana interesom Francji, m.in. uczestniczyła w wojnie francusko-brytyjskiej zakończonej klęską floty hiszpańsko-francuskiej pod Trafalgarem w 1805. W latach 1808-1814 Hiszpania pozostawała we władaniu Francji (na jej tronie zasiadał brat Napoleona I, Józef Bonaparte) (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Na skutek działań partyzantki (Izw. guerilla) oraz brytyjskiej interwencji, w 1814 na tron hiszpański powrócił Ferdynand VII, przywracając rządy absolutne. Trudna sytuacja wewnętrzna Hiszpanii ułatwiła koloniom amerykańskim zrzucenie hiszpańskiego panowania; Hiszpanii udało się jedynie utrzymać Kubę, Puerto Rico oraz Filipiny (posiadłości te utraciła w 1898 w wyniku wojny ze Stanami Zjednoczonymi) (uprawnienia budowlane).

Po śmierci Ferdynanda VII w 18 5 5 doszło do walk o tron pomiędzy zwolennikami prawowitej następczyni, córki zmarłego króla Izabeli II, a tzw. karlistami, popierającymi pretendującego do tronu brata królewskiego Don Carlosa, którzy ponieśli klęskę w serii wojen domowych, zwanych karlistowskimi (18 5 5-18 59, 1847- -1849, 1872-1876). Panowanie Izabeli II (obalona w 1868) stało się okresem nieustannej rywalizacji między partiami, znaczonej częstymi przewrotami i zmianami rządów, w których znaczącą rolę odgrywali wojskowi sięgający po władzę dyktatorską (program egzamin ustny).

Rzeźba terenu

Konstytucja z 1876 określiła podstawy ustrojowe monarchii, a na scenie politycznej wykrystalizowały się dwie sprawujące wymiennie władzę partie - Konserwatywna (gł. ziemiaństwo) oraz Liberalna (gl. burżuazja). W czasie I wojny światowej Hiszpania zachowała neutralność. Po przejściowej dobrej koniunkturze gospodarczej, wywołanej zwiększeniem popytu na hiszpańskie surowce, Hiszpania ponownie pogrążyła się 1918-192 5 w kryzysie oraz chaosie politycznym (opinie o programie).

Do wybrzeża przylegaj,) grupy wysp: Zelandzkie (Walclieren, Noord- Beveland, Zuid-Beveland) oraz Zachodnioiry- zyjskie (Texel, Vlieland, Terse helling, Ameland). Dl. lini brzegowej (z wyspami) wynosi 1027 km. Na wsc;h., na odcinku 577 km, Holandia graniczy z Niemcami, na pd. natomiast, na odcinku 4S() km, z Belgi,). Holandia posiada terytoria zamorskie: Aruby i Antyle Holenderskie (segregator aktów prawnych).

Holandia leży w większości na obszarze Niziny Środkowoeuropejskiej. Tektonicznie obszar ten jest głębokim obniżeniem masywu skandynawskiego a hercyńskimi. Rzeźba terenu została ukształtowana przez działalność: morza, rzek. lodowca oraz w znać stopniu przez człowieka. Ok. 25% pow. kraju zajmuj.) depresje, a 55% - tereny do I m n.p.m. Średnia wys. n.p.m. wynosi 10 m. Obszar kraju można podzielić na I lolandiy Nisk.j (Laag Nederland) oraz Holandię Wysok.) (I loog Nederland), pomiydzy którymi granic y wyznać za poziomica I m n.p.m (promocja 3 w 1).

Holandia Niska obejmuje pn.-zach. tereny kraju. Region len ukształtował się w holocenie. Twor/.j go przede wszystkim utwory gliniaste i tortowe powstałe z osadów morskich, obszar płaski i nizinny, obejmujący pas równin nadmorskich. W znacznej czyści się to tereny znajdujące się poniżej poziomu morza, powstałe z osuszenia płytkich zbiorników wodnych (tzw. poldery). Dla potrzeb ich ochrony powstały liczne lamy i sieć kanałów. Na dnie polderu Księcia Aleksandra, położonego w pobliżu Rotterdamu, znajduje się najniższy punkt Holandii (6,7 m p.p.m.).