Trwałość chemiczna

Wykorzystując metodę Joosten III, nadającą się do piasków gruboziarnistych i średnioziarnistych, bierze się rozcieńczony rozczyn szkła wodnego, do którego dodaje się soli ciężkich metali i następnie amoniakalnego koloidu ochronnego. Otrzymuje się w ten sposób płyn o zagęszczeniu 35°Be, który traci swą trwałość chemiczną po dodaniu wody (program uprawnienia budowlane na komputer). Rozwodnionego do 22°Be płynu zastrzykowego „Joosten 111“ można z powodzeniem używać do dodatkowych uszczelniających zastrzyków w żwirach, gruboziarnistych piaskach i spękanych skałach po uprzednim zastosowaniu zastrzyków cementowych lub „Joosten I“.

H. Jahde, długoletni współpracownik Joostena w pracach zastrzykowych, opracował nowe typy jednopłynowego zastrzyku. W jednym z tych typów, działając cementową zawiesiną na rozcieńczone szkło wodne, doprowadza Jahde do wymiany jonów i niszczy trwałość chemiczną szkła wodnego sodowego (w niemieckiej terminologii czyni go „labil“, czyli chemicznie nietrwałym). W wyniku wstępnego przerobienia stanu szkła wodnego można rozporządzać płynem, który tężeje nie wcześniej niż po 45 min (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Okres tężenia można wyznaczyć przez szereg prób ujętych w wykresy, gdyż zmniejsza się on, jeżeli zwiększać ilość cementu oraz jeżeli przedłużać działanie cementu na szkło wodne. Metoda ta była niejednokrotnie użyta do uszczelnienia zwietrzałych, przepuszczalnych dla wody, skał masywnych i wykazała większą prostotę w użyciu oraz dalszy zasięg zastrzyków niż przy metodzie Joostena (uprawnienia budowlane).

Jahde opracował jeszcze inny typ zastrzyku jednopłynowego, nazwany „Jahde I“: przez dodanie do szkła wodnego jednego z 4 nieujawnionych chemikalii wytwarza się płyn zastrzykowy, nadający się również do drobnoziarnistych piasków o współczynniku filtracji łc>l • 10^-3 cm/sek. Wśród innych zastrzyków chemicznych zasługują na większą uwagę: metoda Rodio, metoda Brunnera-Blattera oraz metoda z użyciem kwasu fosforowego (program egzamin ustny).

Rozczyn

W metodzie Rodio wprowadza się zastrzyk jednopłynowy składający się z 3 części szkła wodnego o stężeniu 23°Be i 1 części wapna gaszonego CaO * H2O o stężeniu 2,5 Be (opinie o programie). Wiązanie trwa w tym składzie 70 min. Roz- czyny dwóch wymienionych składników można wprowadzać w różny sposób otrzymując w wyniku różny czas wiązania. Rozczyn trzeba przed użyciem oczyścić przepuszczając go przez wirówkę, która nieraz po upływie godziny pracy zanieczyszcza się. Zastrzyk doprowadza do nieznacznego wzrostu wytrzymałości (do 6-9 at), ale uszczelnienie gruntu następuje zupełne i uzyskuje się współczynnik filtracji gruntu k = 1 • 10~⁸ cm/sek. Zastrzyki Rodio można stosować w gruntach mających k= 1 • 10~³ cm/sek do 1 * 10~⁴ cm/sek, co odpowiada uziarnieniu gruntu 0,06 mm. Można zalecić takie postępowanie, żeby najpierw wprowadzać zastrzyki „Joosten 1“ i uzyskać wytrzymałość gruntu 35-50 at, a później dodatkowo uszczelnić tenże grunt za pomocą zastrzyków ,,Rodio“ (segregator aktów prawnych).

Rozpatrując zalety i ujemne strony zastrzyków według metody Rodio spostrzega się następujące zalety:

• metody tej można używać do zastrzyków daleko sięgających i głębokich; w tych przypadkach przedsiębiorstwo Rodio stosuje rozczyny o stężeniu 20° Be, gdyż przy dużym zagęszczeniu np. 35° Be trzeba by rury przepłukiwać wodą po każdym zastrzyku, aby uniknąć zatkania;
• rzadszy rozczyn umożliwia dalekie rozchodzenie się go i regulowanie czasu wydzielania się żelu krzemowego; jednocześnie zużycie chemikalii w rzadszym rozczynie jest znacznie mniejsze niż przy zastosowaniu metod Joosten I lub II;
• przepuszczalność gruntu dla wody zmniejsza się po zastrzykach do 10 000 razy;
• grunt uszczelniony zastrzykami wykazuje zupełną odporność przeciwko agresji wód gruntowych, poza tym płyn zastrzykowy jest nieszkodliwy dla betonów, tak samo zresztą jak i przy innych zastrzykach chemicznych (promocja 3 w 1).