Trzon słupa

Słupy utwierdzone w jednym kierunku, zwłaszcza słupy estakad i hal obciążonych suwnicami, są znacznie rozbudowane w płaszczyźnie momentu zginającego, co często prowadzi do pracochłonnych rozwiązań ich trzonu i stóp. Ze względu na małą siłę poprzeczną w stosunku do siły osiowej i momentu zginającego, przekroje prętów wykratowania są nieznaczne w stosunku do gałęzi słupa (program uprawnienia budowlane na komputer).

Pozwala to na odejście od klasycznych reguł osiowego kształtowania i dopuszczenie niedużych mimośrodów w węzłach w celu eliminacji blach węzłowych i uproszczenia wykonawstwa. Wynikłe z nieosiowości siatki geometrycznej momenty zginające mogą być łatwo przeniesione przez sztywne gałęzie słupów. Stopy słupów utwierdzonych w jednej płaszczyźnie bywają niepotrzebnie komplikowane dużą liczbą części drugorzędnych, usztywniających płytę podstawy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dla zmniejszenia pracochłonności opłaca się i tu stosować grubą płytę podstawy w celu wyeliminowania bądź zmniejszenia liczby elementów drugorzędnych. Znaczne uproszczenie stopy przynosi rozdzielenie płyty podstawy na dwie części, z których każda jest kształtowana jak stopa słupa osiowego. W przypadku słupów lżejszych zaleca się stosowanie stopy utworzonej z dwu ceowników o dużych wymiarach, przyspawanych do trzonu słupa, z zastosowaniem jarzma z dwóch mniejszych ceowników dla oparcia kotew . Rozwiązanie takie wymaga małej liczby części drugorzędnych, dając równocześnie dużą swobodę regulacji konstrukcji.

W tym przypadku jednak spoiny łączące trzon słupa z ceownikami muszą być obliczone na całą siłę i moment zginający (uprawnienia budowlane).
Trzon słupa łączy się z blachą podstawy spoinami pachwinowymi, a nie czołowymi. Aby zmniejszyć ich grubość, należy zapewnić gładkość stykających się płaszczyzn. Jeśli czoło trzonu i innych części przenoszących siły pionowe obrobione są co najmniej w klasie chropowatości „1” (cięcie termiczne urządzeniami zautomatyzowanymi, cięcie piłą), spoiny można wymiarować na 25% siły ściskającej i na całą siłę rozciągającą. Podobnie można postępować w przypadku strugania lub frezowania powierzchni stykowych, stosowanego dla trzonów z bardzo grubych blach i o zwartym zarysie, przenoszących siły osiowe.

Głowice słupów

Głowice słupów należy kształtować również jak najprościej (program egzamin ustny). Dla słupów osiowo obciążonych wystarcza zwykle blacha pozioma z żebrem przenoszącym siłę pionową z płytki centrującej na trzon słupa. Ważne jest zapewnienie dostępu do założenia śrub. W przypadku statycznie niewyznaczalnego oparcia bardzo sztywnych ustrojów (zbiorniki, silosy) na więcej niż trzech słupach należy
przewidzieć elementy regulacyjne, umożliwiające równomierny rozkład siły, w postaci klinów, podkładek sztywnych lub sprężystych (neoprenowych) (opinie o programie).

Konstrukcje kratowe powstają przez połączenie w określony sposób prętów przenoszących siły osiowe. Kratowe zespoły konstrukcyjne mogą być układami płaskimi lub układami przestrzennymi wielościennymi, rusztami prętowymi jedno- i wielowarstwowymi i innymi. Z reguły elementy kratowe są lżejsze, lecz bardziej pracochłonne niż elementy pełnościenne tej samej nośności. Na pracochłonność elementów kratowych ma wpływ: dobór przekrojów prętów, rozwiązanie styku prętów, rozwiązanie połączeń prętów w węzłach oraz podział konstrukcji na elementy wysyłkowe (segregator aktów prawnych).
Stryki prętów stosuje się ze względu na wymaganą długość lub stopniowanie przekroju poprzecznego.

Styki prętów wykonywane w warsztacie powinny być projektowane na spoiny czołowe, dające ciągłość przekroju równomierny rozkład naprężeń w styku. W przypadku pełnego wykorzystania wytrzymałości obliczeniowej w prętach rozciąganych, obciążonych statycznie, stosuje się nakładki wzmacniające zgodnie z przepisami. W konstrukcjach obciążonych dynamicznie nakładek stosować nie należy. Przy stosowaniu takiej samej wartości wytrzymałości obliczeniowej dla spoin jak dla materiału rodzimego należy zapewnić wymaganą jakość spoiny i sprawdzić ją za pomocą prześwietlenia (promocja 3 w 1).