Twarde drewno

W klimacie umiarkowanym bądź sprowadza się niektóre gatunki drewna twardego (np. Ocotea), które tu zachowują się dłużej nie tknięte przez szkodniki niż w tropikach, bądź dąży się do zabezpieczenia drewna metodami podobnymi, co jest tym bardziej uzasadnione, że chodzi także o zwalczanie grzybów przygotowujących podłoże dla drewnojadów (program uprawnienia budowlane na komputer). Względnie skuteczne zabezpieczenie drewna, chociaż kosztowne, jest nasycanie wgłębne pod ciśnieniem 5% roztworem soli grzybobójczych (np. arsenku chromowo-miedziowego), po czym - olejem kreozotowym. Twarde gatunki drewna wymagają impregnacji pod ciśnieniem bardzo wysokim, dochodzącym do 70 kG/cm2.

Nasycaniu powinny podlegać elementy już obrobione, ze wszystkimi przewidywanymi wrębami, zaciosami i otworami. Impregnacja przedłuża wiek techniczny drewna krajowego, a szczególnie bukowego 2-3-krotnie.
Ostatnio także i do walki z drewnojadami stosowane było, nasycanie rozpuszczalnymi w wodzie solami prze- ciwgrzybnymi (tanalit) wsypywanymi do wywiercanych w tym celu w drewnie otworów. Zaletą tego sposobu jest możliwość stosowania także do elementów już wbudowanych w konstrukcję, wadą natomiast - osłabianie przekrojów elementów wskutek wiercenia otworów (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Do środków zapobiegawczych przeciwko szkodnikom należy także opalanie zewnętrznych powierzchni elementów drewnianych, obijanie ich blachą (ewentualnie miedzianą) lub gwoździami, stosowanie powłok bitumicznych itp. Środki te jednak są mało skuteczne.

Biorąc pod uwagę, że i poprzednio omówione sposoby, droższe, nie zapobiegają skutkom działania wszystkich szkodników, przedłużając techniczny wiek drewna tylko o kilka lat, wskazane jest przyjąć jako zasadę ogólną, że w okolicach nawiedzonych przez szkodniki należy raczej unikać stosowania drewna do budowli morskich (uprawnienia budowlane).
Teredo navalis, ani żadne inne drewnojady morskie, zapewne wskutek małego zasolenia wód Bałtyku, nie występuje wzdłuż naszych brzegów, chociaż Teredo spotykany bywa już w Zatoce Kilońskiej i w niektórych rejonach Cieśnin Duńskich. Sporadyczne osobniki pojawiały się już podobno nawet u wybrzeży Rugii, być może zawleczone przez statki.

Kamień polny

Na Morzu Północnym istnieją rejony o takim nasileniu świdraka, że konstrukcje drewniane nie wytrzymują tam dłużej niż rok do 2 lat. Szkodniki mogą być zawleczone. W Holandii na przykład występowanie niektórych z nich stwierdzono dopiero stosunkowo niedawno (program egzamin ustny).
Kamień naturalny w warunkach południowego Bałtyku stosowany jest do budowli morskich w trzech postaciach.

Nie obrobiony lub lekko tylko przeciosany kamień polny pochodzenia polodowcowego, którego wielkie ilości wydobywane są na przykład na morenowych terenach Pomorza. Używany jest do podsypek pod budowle, jako wypełnienie falochronów palisadowych i konstrukcji kaszycowych, jako tworzywo wałów kamiennych (falochronów i opasek umacniających) i wreszcie jako narzuty ochronne (oskałowania) lub okładziny.
Do celów tych należy dobierać kamień o wymiarach ponad 20 cm, jeżeli ma być użyty do podsypek lub wypełnień, a ponad 50 cm i więcej, gdy ma być zastosowany do wałów kamiennych, oskałowań i okładzin narażonych na bezpośrednie uderzenia fal (opinie o programie).
W krajach górzystych, a zwłaszcza takich, w których góry dochodzą do wybrzeży morskich, podsypki i konstrukcje narzutowe wykonywane są z kamienia łamanego wydobywanego z kamieniołomów. Najczęściej wymaga się jego sortowania odpowiednio do projektu (segregator aktów prawnych).

Kamień powinien być twardy, nie zwietrzały i odporny na wietrzenie, z gatunków o dużym ciężarze właściwym i zwartej strukturze. Wykluczone jest stosowanie kamieni ze skał wrażliwych na działanie wody, takich jak: iłowce, margle, iłołupki, niektóre miękkie wapienie itp. Najodpowiedniejszy jest kamień ze skał wybuchowych (magmowych), niektórych piaskowców lub twardych wapieni i dolomitów (promocja 3 w 1).