Twardziel mrozowa

Twardziel mrozowa zawiera mniejszą liczbę wcistek aniżeli twardziel fałszywa; grupują się one głównie w kilku zewnętrznych słojach, ku wnętrzu pnia ich ilość szybko maleje. Również w fałszywej twardzieli największa liczba wcistek zgrupowana jest w ciemniej zabarwionych strefach granicznych (program uprawnienia budowlane na komputer).
W ciepłej porze roku w ściętym drewnie powstają w dalszym ciągu wcistki w twardzieli mrozowej; niweluje to istniejące początkowo różnice w nasycalności drewna mrozowej i fałszywej twardzieli. Przy dłuższym v składowaniu drewno zawierające twardziel mrozową łatwo ulega zaparzeniu i szybko postępującej zgniliźnie.

Oprócz wcistek w drewnie fałszywej twardzieli występują ciemnobrunatne substancje barwne, zawarte w komórkach promieni rdzeniowych i włóknach drzewnych. Substancje te nadają drewnu ciemniejszą barwę oraz wykazują własności toksyczne w stosunku do grzybni; wytwarzanie ich hamuje prawdopodobnie rozwój grzybów pasożytniczych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Fizyczne własności drewna fałszywej i mrozowej twardzieli nie różnią się od własności drewna normalnego; jedynie nasiąkliwość fałszywej twardzieli jest na skutek obecności wcistek nieco obniżona.

Również własności mechaniczne nie zmieniają się w dużym stopniu, jeżeli drewno fałszywej lub mrozowej twardzieli nie wykazuje oznak zgnilizny. Badania Leontjewa wykazują dla drewna bukowego jedynie spadek twardości, udarności i wytrzymałości na ścinanie wzdłuż włókien w płaszczyźnie promieniowej.
Drewno brzozy z fałszywą twardzielą wykazuje według badań Wanina większy spadek wytrzymałości (uprawnienia budowlane).

W przypadku brzozy, przy praktycznie jednakowym ciężarze właściwym, twardości i nasiąkliwości, wytrzymałość na ściskanie obniża się o 11″;,, wytrzymałość na zginanie statyczne o 13%, wytrzymałość na ścinanie o 7 %, a udarność o prawie 25% (program egzamin ustny).

Wewnętrzny biel

Mimo że różnice własności mechanicznych w wypadku twardzieli fałszywej u buka nie są zbyt duże, wada ta wywiera ujemny wpływ na jego giętkość; drewno z fałszywą twardzielą daje w produkcji mebli giętych większy procent złomów aniżeli normalne drewno bukowe, przy czym pęknięcia powstają zwykle na granicy twardzieli. Dlatego udział twardzieli fałszywej w bukowych elementach giętarskich jest ograniczany przez warunki techniczne. Wskutek zmiany barwy fałszywa twardziel obniża wartość drewna dla celów meblarskich, uniemożliwiając wyrób mebli jasnych (opinie o programie).
Sposób pomiaru fałszywej twardzieli zależy od rodzaju sortymentu. Fałszywą twardziel mierzy się w drewnie tartacznym na przekroju poprzecznym i wyraża jej udział w ułamku średnicy czoła; w drewnie łu- szczarskim podaje się w centymetrach lub w ułamku średnicy grubość ścianki użytecznej (warstwy nie objętej fałszywą twardzielą).

W tarcicy określa się długość i szerokość zasięgu wady w metrach i centymetrach lub w ułamkach odpowiednich wymiarów tarcicy. W fornirach określa się największą szerokość pasma fałszywej twardzieli, wyrażając ją w centymetrach lub w procentach szerokości arkusza (segregator aktów prawnych).
Wewnętrzny biel jest to warstwa jaśniej zabarwionego drewna w obrębie twardzieli zabarwionej, obejmująca kilka do kilkunastu słoi. Na przekroju poprzecznym wewnętrzny biel ma kształt pierścienia lub rzadziej półksiężyca, a na przekrojach podłużnych występuje w postaci jaśniejszych smug, biegnących wzdłuż włókien.

Wewnętrzny biel występuje najczęściej w odziomkowej części pnia i zanika ku górze, chociaż zdarza się czasem, że sięga aż do korony. W starszych drzewach wada ta może powtarzać się niekiedy dwu- i trzykrotnie, tworząc na przekroju poprzecznym koncentrycznie ułożone, jaśniejsze pierścienie w ciemno zabarwionej twardzieli.
Powstawanie wewnętrznego bielu wiąże się z działaniem niskich temperatur (dużych mrozów) w czasie wzrostu drzewa (promocja 3 w 1).

Hipotezę tę postawili jeszcze Buffon i Duhamel du Monceau (1737); z końcem XIX w. obszerniejsze badania Mera i Henry’ego potwierdziły ten punkt widzenia. Mer uważa za bezpośrednią przyczynę powstawania wewnętrznego bielu zabicie lub co najmniej silne uszkodzenie przez mróz komórek miękiszowych bielu.