Tworzywa cementowo-gliniane

Tworzywa cementowo-gliniane oparte są na spoiwie mieszanym, które uzyskuje się wprowadzając do cementu domieszkę gliny w postaci zmielonego proszku lub zawiesiny gliny w wodzie (program uprawnienia budowlane na komputer).
Badania przeprowadzone w Rosji oraz w Polsce (mgr inż. L. Lipowski i ITB) wykazały, że dodatek subtelnie rozdrobnionej gliny do cementu działa jako dodatek hydrauliczny.
Wieloletnie badania laboratoryjne i poligonowe (ITB Warszawa, Ursynów) wykazały niesłuszność dotychczasowych poglądów, że glina nie łączy się z cementem i że dodatek jej musi wpływać na obniżenie wytrzymałości zaprawy.

Stwierdzone zostało laboratoryjnie i w praktyce, że przy właściwym doborze składników, tj. cementu, zawiesiny gliny lub sproszkowanej gliny oraz wypełniaczy (piasek, żwir, gruz ceglany, żużel, trociny, paździerze itd.), można otrzymać materiał pełnowartościowy. Nadaje się on do wykonywania zapraw do murów i tynków oraz elementów ściennych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Uzyskane wyroby nie tylko nie ustępują wyrobom z materiałów tradycyjnych (cementowym, wapiennym i ceramicznym), lecz niejednokrotnie je przewyższają swoją jakością i prostotą wykonania (większa szczelność dachówek piaskowo-cementowo-glinianych niż cementowo-piaskowych, wyeliminowanie wypalania cegieł i dachówek cementowo-glinianych, możliwość produkcji na miejscu budowy itd.).

Spoiwa i tworzywa cementowo-gliniane stanowią zatem wartościowy materiał budowlany, umożliwiający uzyskanie nowych wartości technicznych przy równoczesnym zaoszczędzeniu deficytowych spoiw cementowych (uprawnienia budowlane).
Zakres stosowania tworzyw cementowo-glinianych w budownictwie jest według mgr inż. L. Lipowskiego następujący:
1 Zaprawy budowlane do robót murowych i tynkowych.

2. Zaprawy do wykonywania tynków wodoszczelnych i pokryć dachowych oraz podłoża pod parkiet.
3 Zaprawy przydatne do produkcji elementów ściennych i specjalnych, jak cegły, pustaki, bloki, płyty, przewody dymowe i wentylacyjne, podokienniki, dachówki, gąsiory itp.
4. Wyroby specjalne, jak kafle piecowe bezwypałowe, płytki wykładzinowe, sączki (program egzamin ustny).

Proces technologiczny produkcji

Proces technologiczny produkcji tworzyw cementowo-glinianych na mokro obejmuje następujące etapy M:
- przygotowanie surowców do wyrobu tworzyw,
- przygotowanie mieszaniny surowców i cementu,
- przygotowanie wyrobów, ułożenie w formy, rozformowanie i suszenie.

Niektóre z tworzyw cementowo-glinianych omówimy szczegółowo (opinie o programie).
Zaprawy cementowo-gliniane do robót murowych i tynkowych, twardnieją w wodzie jak również na powietrzu, odznaczają się dobrą urabialnością i przyczepnością do cegieł. Przy odpowiednim doborze składników można zaprawę uczynić wodoszczelną i zastosować do uszczelniania zbiorników w pralniach, dolach szambo itp.
Składnikami zaprawy są: cement portlandzki budowlany 250 (PN-53/B-30004) oraz murarski 150 (PN/B-30003), zawiesina gliny
a) konsystencji 15 wg stożka Nowikowa lub glina sproszkowana oraz piasek (segregator aktów prawnych).

Zaprawy cementowo-gliniane tężeją przede wszystkim wskutek procesów chemicznych, jakie zachodzą pomiędzy cementem a gliną w środowisku wodnym. Zaprawy te po pierwszym okresie zwolnionego czasu wiązania szybko twardnieją, uzyskując w pewnych wypadkach (przy markach 80-100) po 14 dniach ok. 90% wytrzymałości 28-dniowej.
Odznaczają się one trwałością, odpornością na działanie opadów atmosferycznych oraz wysokie temperatury, można więc je stosować do budowy kominów i przewodów kominowych. Własności wytrzymałościowe zapraw zależne są od stosunku składników i wahają się w granicach od 6,3 kG/cm2 (po 28 dniach) przy stosunku objętościowym 1 : 1,5 : 8 (cement: zawiesina gliny: piasek) do 58 kG/cm2 (po 28 dniach) przy stosunku objętościowym : 0,5 : 2,5.

Roboty murowe przy użyciu zapraw cementowo-glinianych wykonuje się w taki sam sposób jak przy użyciu zapraw cementowych, cementowo-wapiennych lub wapiennych, z tą różnicą, że cegły przy murowaniu nie wymagają uprzedniego moczenia (promocja 3 w 1).