Tworzywa sztuczne piankowe

Obniżenie kosztów materiałów złożonych przy jednoczesnym poprawieniu ich własności izolacyjnych osiągnięto przez produkowanie rdzenia piankowego w połączeniu z konstrukcją tworzywa warstwowego. Prawie ze wszystkich rodzajów żywic termoplastycznych i termoutwardzalnych można uzyskać materiały o strukturze porowatej, piankowej, lecz na skalę przemysłową produkuje się ich tylko pięć rodzajów. Składają się na nie kauczuki gąbczaste i inne elastomery, polistyren, tworzywa fenolowe, mocznikowe i poliwinylowe (program uprawnienia budowlane na komputer).

Metodami chemicznymi otrzymuje się niesztywne kauczuki gąbczaste o porach otwartych, ich zastosowanie ogranicza się do robót tapicerskich (materaców, poduszek siedzeniowych) i tłumików wibracyjnych. Innym rodzajem tego tworzywa są materiały piankowe o porach zamkniętych (nie mających ze sobą połączenia); stosuje się je do uszczelek. Z uwagi na ich dużą odporność na wilgoć i wodoodporność używane bywają w chłodnictwie oraz do uszczelniania spoin materiałów płytowych na zewnątrz budynków. Firma Virginia Rubatex produkuje rodzaj sztywnego materiału o zamkniętych porach o ciężarze 75 kG/m³, którego temperatura elastycznego formowania wynosi 60 °C, a dla gatunków o większym ciężarze - od 100 do 150 °C (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Gumy porowate z kopolimerów styrenu i butadienu lub z akrylonitrylu i butadienu produkuje Firma US Rubber Co pod nazwą handlową Royalite. Produkt ten ma korzystne własności mechaniczne, dobrą wodoodporność i dlatego znajduje zastosowanie do konstrukcji budowlanych. Firma Dow Chemical Co produkuje materiał piankowy polistyrenowy pod nazwą Styrofoam, ma on małą wytrzymałość na ściskanie i rozciąganie i jest kruchy. Styrofoam jest dobrym materiałem izolacyjnym używanym w niskich temperaturach, a jego bardzo małe pory powodują, że izoluje on lepiej niż korek lub inny materiał używany do izolacji cieplnej (uprawnienia budowlane).

Tworzywa piankowe

Tworzywa piankowe z żywic fenolowych są najtańszym materiałem stosowanym do izolacji cieplnej i dźwiękowej. Uzyskuje się je w reakcji egzotermicznej, ich rdzeń powinien mieć co najmniej grubość 2,5 cm, co umożliwi wytworzenie maksymalnego ciepła reakcji. Ten rodzaj tworzywa piankowego przewyższa pod różnymi względami inne materiały, a mianowicie: ma dużą odporność na wysoką temperaturę, słabą palność, doskonałą odporność na wodę i na działanie chemikaliów (program egzamin ustny).

Materiały o różnym ciężarze od 9,45 do 78 kG/m³ posiadają współczynnik przewodzenia ciepła od 0,2 do 0,28. Tworzywa piankowe o ciężarze od 189 do 315 kG/m³ mają również dobre własności mechaniczne. Jak stwierdzono, do użycia i obróbki bezpośrednio na budowie nadają się materiały piankowe o ciężarze poniżej 78 kG/^m⁸. Wyroby piankowe powyżej tego ciężaru, tj. od 108 do 315 kG/fm³, dostarczane są w postaci bloków (opinie o programie).

Podczas ostatniej wojny wyprodukowano w Niemczech tworzywo piankowe mocznikowe pod nazwą Iporka. Po wojnie firma U. S. Rubber Co wyprodukowała materiał izolacyjny pod nazwą Flotoform z mieszanki żywic akrylowych, winylowych i mocznikowych, rozpuszczonych w wodzie. Materiał ten ma ciężar od 12 do 23 kG/m³, pocięty na kawałki nadaje się do wypełniania wnęk i wgłębień (segregator aktów prawnych). Flotoform w porównaniu z innymi materiałami porowatymi służącymi do celów izolacyjnych jest tańszy i ma lepsze

cieplne własności izolacyjne w zakresie temperatur od 8 do 40°C. Jest on bezwonny i ognioodporny. Tworzywa piankowe winylowe produkowano początkowo przez wdmuchiwanie azotu pod dużym ciśnieniem w polichlorek winylu o różnym składzie. Uzyskiwano produkt o porach zamkniętych i różnym stopniu sztywności oraz ciężarze od 26 kG/m³ do 87 kG/m³. Chociaż był on w wysokim stopniu wodoodporny i niezapalny, wytrzymałość jego na ściskanie wynosiła od 1 kG/cm² do 1,75 kG/cm² (promocja 3 w 1).