Typizacja budownictwa

W dawnych czasach zwykle ujednolicenie gabarytów i kształtów było przypadkowe, ale zawsze miało na celu ułatwienie i uproszczenie procesów budowlanych (program uprawnienia budowlane na komputer). W budownictwie tradycyjnym ujednolicanie produkcji przebiegało bardzo powoli i tylko materiały produkowane masowo takie jak: cegła, belki drewniane, belki stalowe itp., głównie ujednolicono pod względem wymiarów.

Ujednolicanie cech wymiarowych dokonywano dla poszczególnych wyrobów lub materiałów budowlanych ale bez wzajemnej koordynacji, a mianowicie np. wymiary elementów ściennych dobierano z warunku dopuszczalnego ciężaru jednej sztuki i zachowania prawidłowego wiązania (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Zasada wspólnego wymiarowania przy rzemieślniczych metodach nie była konieczna, co przetrwało aż do okresu końca drugiej wojny światowej. Dopiero olbrzymie zniszczenia oraz szeroko zakrojone zadania w budownictwie zmusiły i przestawiły tradycyjne metody wykonawstwa na produkcję typu przemysłowego. Powstała stąd więc konieczność wykonania opracowania jednolitych zasad stosowanych w projektowaniu, produkcji materiałów i elementów budowlanych oraz w wykonawstwie, jako niezbędnych warunków dla typizacji.

Typizacja budownictwa ma głównie na celu niezależnie od obniżki kosztów również zmniejszenie pracochłonności i skrócenie cyklu budowy, jak też uproszczenie i przyspieszenie projektowania (uprawnienia budowlane).
Typizacja stwarza warunki do podniesienia jakości wykonawstwa budowlanego oraz do uzyskania budynków i obiektów odpowiadających standardowym wymaganiom użytkowników. Typizacja powinna więc polegać na powszechnym stosowaniu i ujednoliceniu typowych elementów budowlanych, instalacyjnych i wyposażeniowych. Elementy te muszą być masowo produkowane w odpowiednio zorganizowanych wytwórniach (program egzamin ustny).

W związku z czym można również powiedzieć, że typizacja jest jednym z czynników wpływających na prawidłową organizację i szybki rozwój zaplecza technicznego. W budownictwie powtarzalność poszczególnych budynków i elementów jest bardzo duża więc typizacja stanowi podstawę jego uprzemysłowienia, a jedynie w rolnictwie z uwagi na stosunkowo niewielkie budynki oraz złe drogi dojazdowe stwarzają warunki trudne i zupełnie odmienne. Problemy związane z uprzemysłowieniem budownictwa rolniczego są od szeregu lat przedmiotem wielu rozważań gdyż dla tego typu budownictwa trudno jest ustalić właściwe kierunki rozwiązań konstrukcyjno-materiałowe ze względu na małe stosunkowo możliwości przenoszenia doświadczeń uzyskiwanych w budownictwie mieszkaniowym i przemysłowym (opinie o programie).

Czynniki wpływające na typizację

Z szeregu najważniejszych czynników mających zasadniczy wpływ na typizację należy wymienić:
Odmienne warunki klimatyczne w poszczególnych rejonach kraju. Różne strefy klimatyczne występujące na terenie kraju stwarzają zróżnicowane wymagania termiczne dla przegród zewnętrznych oraz wytrzymałościowe dla elementów konstrukcyjnych (segregator aktów prawnych).
Mamy tu na uwadze obciążenia zmienne takie jak śnieg i wiatr, które wpływają w sposób istotny nie tylko na konstrukcję budynków ale również decydują o wyborze typów. Dla budownictwa mieszkaniowego i przemysłowego ma to mniejsze znaczenie, ale w budownictwie np. rolniczym wpływa w sposób istotny na metody chowu zwierząt.
Różnorodność programów użytkowych, funkcji oraz procesów technologicznych w poszczególnych rodzajach budynków stwarza szereg trudności w procesach typizacyjnych.

Dla budynków mieszkalnych, przemysłowych, socjalno-administracyjnych, magazynowo-składowych, inwentarskich, zaplecza technicznego, handlowych itp., o różnej wielkości kubatur a w budownictwie rolniczym rozproszony charakter zabudowy stanowią dalsze dodatkowe utrudnienia (promocja 3 w 1).
Ma to zasadnicze znaczenie szczególnie w budownictwie rolniczym z uwagi na szczególny charakter przeznaczenia obiektów hodowlanych o skomplikowanej technologii i zapewnieniu niezbędnie koniecznej mechanizacji przy dostawach paszy i odbiorze produktów, chowu zwierząt itp.