Typizacja wymiarów i parametrów projektowych

Typizacja wymiarów i parametrów projektowych została przeprowadzona drogą żmudnych i wieloletnich dociekań przy udziale wielu specjalistów z zakresu technologii produkcji rolnej, w wyniku czego uzyskano:
a) określenie i ustalenie modułu podstawowego M = 10 cm, będącego wspólnym wykładnikiem wymiarów zwierząt, maszyn i konstrukcji,
b) ustalenie modułu projektowego MP = 30 cm,
c) ustalenie modułu pomocniczego dla wyznaczenia teoretycznych osi układów konstrukcyjnych MD = 150 cm (program uprawnienia budowlane na komputer).

Ostatecznie określono i przyjęto następującą siatkę konstrukcyjną, pozwalającą na rozwiązanie wszelkich układów technologiczno-funkcjonalnych budynków inwentarskich, gospodarczych, składowych, mieszkalnych itp.
Dla sprawdzenia słuszności przyjętej siatki konstrukcyjnej przeprowadzono dalsze odpowiednie studia i badania, dotyczące serii projektów budynków wiejskich, stosując metodę kombinatoryki. Metoda ta charakteryzuje się największą ilością możliwości doboru ustalonych wymiarów elementów, względnie elastyczności rozwiązań funkcjonalnych. Ponieważ wymiary osiowe konkretnych nowo projektowanych elementów konstrukcyjnych okazały się równoznaczne z teoretycznymi wymiarami osiowymi siatki konstrukcyjnej - pozostawiono je bez zmian (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wykorzystując cechy będące właściwością metody kombinatoryki, jak elastyczność układów funkcjonalnych, posłużono się nią w sposób bardzo swobodny, co potwierdziło niesłuszność początkowych obaw dotyczących sztywności w projektowaniu, tym bardziej, że metoda ta spełnia wszystkie wymagane zasady koordynacji modularnej, w zastosowaniu do konstrukcji szkieletowych. Przyjęta metoda wymaga jednak utrzymania wysokiej dyscypliny klasyfikacji elementów z punktu widzenia ich wielkości, ciężarów oraz kształtów (uprawnienia budowlane).

Praktyczna ilość kombinacji

Pominięcie tej dyscypliny sprowadziłoby się w praktyce do znacznego podniesienia kosztów produkcji elementów na skutek konieczności użycia różnorodnych form w zakładach prefabrykacyjnych, przekreślając w wielu przypadkach założoną zasadę produkcji na skład, gdyż zmiany jednych przekrojów pociągają następne. To samo odnosi się do wymiarów liniowych prefabrykatów. Byłoby to zatem sprzeczne z zasadą uzyskania ograniczonej liczby elementów konstrukcyjnych i prostotą ich kształtu (program egzamin ustny).

Metoda kombinatoryki polega na takim doborze wymiarów, aby przy ich wzajemnym składaniu uzyskać najlepsze rozwiązanie funkcjonalne i jednocześnie najkorzystniejsze wskaźniki techniczno-ekonomiczne (wykorzystania powierzchni, kubatury itp.) z warunkiem stosowania doboru poprzednio ustalonych wymiarów modularnych siatki konstrukcyjnej. Należy zaznaczyć, że przy wyborze odpowiednich parametrów (a, b, c) sprawdzono je na praktycznych przykładach wszelkich możliwych układów funkcjonalnych oraz występujących ras i gatunków zwierząt, maszyn, urządzeń itp. (ok. 100 różnych rozwiązań) (opinie o programie).

Dzięki zastosowaniu metody kombinatoryki uzyskano ogromną swobodę możliwości rozwiązań funkcjonalnych i przestrzennych przy użyciu zaledwie trzech parametrów wymiarowych. Uważa się przy tym, że kombinacje a,a,b; a, b, a; b, a, a nie są kombinacjami istotnie różnymi, ponieważ polegają tylko na odpowiednim przestawieniu elementów wymiarowych.
Spostrzeżenie to w sposób wybitny wpłynęło na typizację elementów konstrukcyjnych i przyjęcie koncepcji ich kompleksowego rozwiązania w postaci strunobetonowych elementów prętowych (segregator aktów prawnych).

Praktyczna ilość kombinacji przy zastosowaniu tych trzech parametrów wymiarowych, mogąca mieć zastosowanie w projektowaniu budynków wiejskich.

Tak więc na przykład przy założeniu 3 kombinacji w kierunku n i 6 kombinacji w kierunku k można otrzymać W = 126 kombinacji istotnie różnych. Tego rodzaju możliwości pozwalają na zupełnie swobodne projektowanie przestrzenne, pomimo założenia wysokiej dyscypliny parametrów wymiarowych i ograniczenia ich do liczby trzech (a, b, c) (promocja 3 w 1).