Typowe wykresy

W rzeczywistości miałkość cementu hutniczego jest raczej wyższa, lecz nawet mimo tego prędkość twardnienia cementu hutniczego jest nieco mniejsza podczas pierwszych 28 dni i dlatego ważna jest właściwa pielęgnacja betonu; stąd też wymagania normy BS 146: 1958 dotyczące wytrzymałości cementu hutniczego są niższe niż dla zwykłego cementu portlandzkiego. Jednak w okresach późniejszych różnica między wytrzymałościami cementów hutniczego i portlandzkiego zwykłego jest mała (program uprawnienia budowlane na komputer).

Typowe wykresy zależności wytrzymałości od czasu. Ciepło hydratacji cementu hutniczego jest niższe niż cementu portlandzkiego zwykłego, tak że pierwszy z nich może być stosowany w masywnych konstrukcjach betonowych (cement powinien wtedy spełniać wymagania normy BS4246: 1968). Jednak przy niskich temperaturach małe ciepło hydratacji cementu hutniczego w połączeniu z niewielką prędkością przyrostu wytrzymałości może powodować uszkodzenia pod wpływem działania mrozu (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Ze względu na swoją dość wysoką odporność na korozję siarczanową, cement hutniczy jest często stosowany w budowlach narażonych na działanie wody morskiej.

Ze względu na to, że cement supersiarczanowy wykonywany jest z żużla wielkopiecowego granulowanego, będzie on omówiony teraz, mimo że nie jest cementem portlandzkim. Cement supersiarczanowy wykonywany jest przez wspólny przemiał następujących składników: 30-85% żużla wielkopiecowego granulowanego, 10-15% siarczanu wapniowego w postaci gipsu martwopalonego lub anhydrytu i ok. 5% klinkieru cementu portlandzkiego (uprawnienia budowlane). Miałkość tego cementu wynosi zwykle 400- 500 m²/kg.

Ciepło hydratacji cementu

Cement supersiarczanowy stosowany jest szeroko w Belgii, gdzie znany jest jako cement metalurgiczny nadsiarczanowy (Ciment metallurgique sursulfa- te), we Francji i RFN (pod nazwą cementu hutniczego siarczanowego - Sulfathiittenzement). Ostatnio ze względu na zwiększone stosowanie tego cementu w W. Brytanii opracowano normę BS 4248: 1973 ²⁾. Cement ten jest bardzo odporny na wodę morską i najwyższe stężenia siarczanów występujące zwykle w wodzie gruntowej; jest również odporny na kwasy torfowe i oleje (program egzamin ustny).

Beton o stosunku wodno-cementowym nie większym niż 0,45 nie ulega niszczeniu przy zetknięciu ze stałymi roztworami kwasów mineralnych o stężeniu pH do 3,5. Z tych względów cement supersiarczanowy stosowany jest w konstrukcjach kanałów ściekowych i w gruncie zanieczyszczonym, chociaż istnieją przypuszczenia, że cement ten jest mniej odporny niż cement portlandzki siarczanoodporny, jeżeli stężenie siarczanów przekroczy 1% (opinie o programie).

Ciepło hydratacji cementu supersiarczanowego jest niskie i wynosi ok. 170- 190 J/g (404-45 cal/g) po 7 dniach i 190-4-210 J/g (454-50 cal/g) po 28 dniach. Dlatego cement ten jest przydatny w masywnych konstrukcjach, lecz jeżeli stosowany jest w niskich temperaturach, powinno się zachować ostrożność, ponieważ prędkość przyrostu wytrzymałości jest wtedy znacznie obniżona (segregator aktów prawnych). Prędkość twardnienia cementu supersiarczanowego zwiększa się wraz ze wzrostem temperatury do ok. 50°C, przy wyższych temperaturach wystąpiły jednak pewne nieprawidłowe zjawiska. Z tego powodu naparzanie w temperaturach powyżej 50°C nie powinno być stosowane bez uprzednich prób. Cement supersiarczanowy nie powinien być mieszany z innym cementami.

Po ułożeniu masy betonowej w deskowaniu przez co najmniej 4 dni konieczne jest nawilżanie, ponieważ przedwczesne wysychanie masy powoduje powstawanie kruchej lub pylącej warstwy powierzchniowej, szczególnie przy wysokiej temperaturze otoczenia; głębokość tej warstwy nie zwiększa się jednak w czasie (promocja 3 w 1).