Ucieczka wody

Gdy buduje się fundamenty na gruncie, gdzie występuje parcie wody gruntowej, nie można próbować zagłuszyć miejsc wypływu wody („źródeł") przez układanie na nich świeżego betonu lub muru z kamienia. Jaskrawy przykład nieodpowiedniego postępowania i przykrych następstw daje budowa jazu na odnodze Rozetańskiej w delcie Nilu. Budowa ta została przed 60, czy 70 laty wykonana w ten sposób, że przy fundamentowaniu przykrywano murem lub betonem źródła i źródełka, które pod świeżym murem żłobiły sobie dalej podziemne ujścia. Wskutek takiego postępowania po wybudowaniu zapory okazało się, że ucieczka wody jest zbyt duża, aby z zapory można było korzystać (program uprawnienia budowlane na komputer).

Budowę rozpoczęto od nowa i tym razem źródła otaczano naokoło murem, a wodę z każdego źródła odprowadzano pompami. Po pewnym czasie, gdy zaprawa w okalającym murze związała i z lekka stwardniała, zwężano stopniowo otaczający krąg muru i wprowadzano ponad źródłem rurę, przez którą w dalszym ciągu odpompywano wodę. Gdy mur otaczający ściśle rurę można było uznać za dostatecznie mocny, wówczas na górny występ rury, zaopatrzony uprzednio w gwint, nakręcano zamykającą pokrywę stalową i całość obetonowywano. Takie postępowanie dało wyniki zupełnie dobre (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Taką samą zasadę należy stosować, gdy trzeba przez płytę fundamentową przepuścić studnię, aby pompować wodę w celu uzyskania depresji. Najlepiej założyć w tym wypadku drugą krótką rurę otaczającą studnię i szerszą o kilka cm od filtru rury odciągającej wodę (uprawnienia budowlane). Wówczas można będzie pompować wodę, dokąd będzie to potrzebne, a następnie wyciągnąć z gruntu filtr i zatkać zewnętrzną pomocniczą rurę czopem lub zabetonować szybkowiążącą zaprawą. Potem można ją zamknąć nagwintowaną pokrywą, a w tym celu rura pomocnicza musi być zaopatrzona uprzednio w gwint.

Pokrywa rury

Nie można jednak zadowalać się wyłącznie takim zamknięciem, lecz zawsze ponad taką pokrywą należy założyć warstwę szczelnego betonu (program egzamin ustny). W tym wypadku gdyby trzeba było przepuścić rurę przez płytę zawierającą izolację papową, można to wykonać w sposób 2, na nim izolacja papowa 2, a ponad nią beton konstrukcyjny 3. Ponad pokrywą rury widać miejsce przewidziane na wypełnienie betonem.

Jeżeli dolna płyta fundamentowa musi wytrzymać napór wody, to można temu przeciwstawić się przez ciężar samej płyty, albo przez ciężar płyty i ścian nadając w tym celu płycie potrzebną wytrzymałość, albo przez wprowadzenie w środkowej części płyty pali pracujących na wyciąganie (opinie o programie). W tym ostatnim przypadku zastosowanie izolacji papowej w miejscach powiązania z palami nie byłoby odpowiednie, gdyż stwarzałoby zbyt dużą trudność w przepuszczaniu przez izolację papową prętów zbrojenia, wiążących pale z konstrukcją płyty betonowej. W takich razach należy zalecić wprowadzenie w płycie domieszek uszczelniających do betonu i wypuszczenie z pali prętów zbrojeniowych do związania pali z płytą (segregator aktów prawnych).

Izolację w tych wypadkach stosuje się z papy i zakłada ją odcinkami długości około 1 m. W tym celu wykuwa się w murze podłużne otwory tejże długości, wprowadza izolację i otwory następnie zamurowuje się zwykle cegłą. Jest to robota powolna i uciążliwa; przeprowadzać ją niekiedy trzeba, gdy podczas budowy zaniedbano ułożenia potrzebnej izolacji (promocja 3 w 1).