Uformowane wyroby

Podstawowym surowcem do produkcji galalitu jest kazeina (białko), która znajduje się w mleku w postaci soli wapniowej. Odtłuszczone mleko pod wpływem pewnych enzymów ulega „ścięciu” na twaróg. Kazeinę w postaci twarogu poddaje się suszeniu i mieleniu. Otrzymany proszek po wymieszaniu z wodą można łatwo formować w dowolny kształt. Uformowane wyroby poddaje się utwardzaniu przez zanurzenie w 5-procentowym roztworze formaldehydu. Tak otrzymany galalit ma własności termoplastyczne (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dzięki łatwości barwienia i formowania galalit wykorzystywany jest głównie w produkcji różnego rodzaju przedmiotów użytkowych zaliczanych do tzw. galanterii (guziki, klamerki, sprzączki, grzebienie itp.). Galalit jest odporny na działanie alkoholu, eteru i innych rozpuszczalników, natomiast ulega działaniu kwasów i zasad. Główną wadą galalitu, uniemożliwiającą zastosowanie go do wytwarzania artykułów technicznych, jest jego duża higroskopijność powodująca zmianę wymiarów (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jest on jednym z najpospolitszych termoplastów otrzymywanych drogą reakcji chemicznych. Wielkość produkcji polietylenu stanowi ok. 25% produkcji wszystkich tworzyw sztucznych produkowanych w skali światowej. W zależności od warunków polimeryzacji rozróżnia się polietyleny o małej gęstości (0,91-0,94 g/cm³, tj. 0,91-0,94 Mg/m³), otrzymywane metodą wysokociśnieniową (ciśnienie 1500 at; temperatura 200 C, tj. ok. 470 K) oznaczenie PEmg oraz polietyleny o dużej gęstości (0,9-0,97 g/cm³, tj. 0,94-0,97 Mg/m³), otrzymywane metodą polimeryzacji niskociśnieniowej (ciśnienie 1-3 at, tj. 10-30 N/cm², temperatura 60~C, tj. ok. 330 K) oznaczenie PEdg (uprawnienia budowlane).

Polietylen o dużej gęstości (zwany niekiedy twardym) charakteryzuje się liniową budową makrocząsteczek, wysokim stopniem krystaliczności (80-90%), a stąd i większą gęstością. W porównaniu z PEmg wykazuje on lepsze własności mechaniczne, większą odporność chemiczną, a także mniejszą przepuszczalność par i gazów. W zależności od stopnia polimeryzacji temperatura jego topnienia wynosi 125-135°C (ok. 398-408 K) (program egzamin ustny).

Materiał izolacyjny

Polietylen o małej gęstości (zwany też miękkim) ma budowę bardziej rozgałęzioną, niższy stopień krystaliczności (40-60%) i w konsekwencji niższą gęstość. Topnieje w temperaturze ok. 110 C (ok. 380 K). Cechą charakterystyczną PEmg jest to, że ulega on korozji naprężeniowej wywołanej równoczesnym oddziaływaniem substancji powierzchniowo czynnych (polarnych) i naprężeń. Im mniejszy jest stopień uporządkowania makrocząsteczek, tym PE łatwiej ulega takim procesom, jak rozpuszczanie, pęcznienie czy korozja naprężeniowa (program egzamin ustny).

W temperaturze pokojowej wymienione gatunki polietylenów są odporne na działanie większości rozpuszczalników, utleniaczy, zasad, kwasów, w tym również i fluorowodorowego, oraz roztworów soli. Ulegają natomiast działaniu stężonego kwasu azotowego i siarkowego (segregator aktów prawnych).

Polietylen przetwarza się na wyroby użytkowe następującymi metodami: wtrysku, wytłaczania, prasowania i formowania próżniowego. Metodą fluidyzacyjną pokrywa się polietylenem różne części i wyroby metalowe. Polietylen znalazł szerokie zastosowanie w produkcji opakowań (folie, pojemniki, bańki itp.), w budowie aparatury chemicznej oraz w przemyśle elektronicznym jako materiał izolacyjny.

Tworzywo to, obok polietylenu i polistyrenu, jest najbardziej popularnym i produkowanym w dużych ilościach polimerem termoplastycznym. Otrzymuje się go metodą polimeryzacji suspensyjnej (PCW-S), emulsyjnej (PCW-E) oraz metodą blokowo-strąceniową. W zależności od metody otrzymywania PCW charakteryzuje się różną czystością i masą cząsteczkową. Wyroby z PCW nie zawierające żadnych substancji dodatkowych są twarde i kruche oraz nieprzezroczyste (promocja 3 w 1). Najczęściej polichlorek winylu łączy się z różnymi dodatkami, dzięki czemu otrzymuje się wyroby o pożądanych własnościach użytkowych.

Rozróżnia się dwie odmiany PCW:

1. polichlorek winylu miękki, zwany igelitem, zawierający 20-4-60% plastyfikatora,
2. polichlorek winylu twardy, zwany winidurem, w którym ilość plastyfikatora wynosi najwyżej 5%.