Ujęcie ekorozwoju

Nie sposób odmówić logiki takiej koncepcji, jednak jawią się wątpliwości:

1. jak standaryzować minimum ekologiczne w okresie 30-letnim? (czynnik czasu nakazuje dynamiczne ujęcie minimum kroczącego);
2. paradoksalną szansą ekorozwoju jest faza kryzysowa i restrukturyzacyjna gospodarki światowej, oczekiwanie w stanie „minimum" na uruchomienie mechanizmu ekorozwoju może nie być już aktualne (program uprawnienia budowlane na komputer);
3. ponieważ „pewna jest tylko niepewność", brak racjonalnych przesłanek do przyjęcia cezur czasowych;
4. „odkładanie" ekorozwoju na 30 lat nie jest wizją zdolną porwać nowe pokolenia i należałoby wątpić, czy starczy im cierpliwości na działania naprawcze „minimum ekologicznego";
5. koncepcji brak wiary w tempo ewolucji cywilizacji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Dlatego bardziej nośne wydaje się wielowątkowe ujęcie ekorozwoju jako następujących zasad polityki ekologicznej:

1. Równorzędność polityki ekologicznej, gospodarczej i społecznej.
2. Integralność polityki ekologicznej z polityką gospodarczą i społeczną (uprawnienia budowlane).
3. Harmonizacja procesów gospodarczych z przyrodniczymi (konieczność dostosowywania rodzaju i zakresu podejmowanej działalności gospodarczej do potencjału środowiska).
4. Zapobieganie powstawaniu zanieczyszczeń i innych obciążeń środowiska w trakcie każdej działalności i na każdym etapie procesów wytwórczych z uwzględnieniem następującej hierarchii podejmowanych przedsięwzięć ochronnych: unikanie wytwarzania zanieczyszczeń, stosowanie recyklingu (zamykanie obiegu materiałów i surowców), instalowanie urządzeń ochronnych wychwytujących, neutralizujących lub utylizujących zanieczyszczenia.
5. Kompleksowość i ekologiczna nieuciążliwość podejmowanych przedsięwzięć ochronnych.
6. Powszechność ochrony, wykluczająca jakiekolwiek odstępstwa od obowiązku podejmowania przedsięwzięć ochronnych (program egzamin ustny).

Regionalizacja polityki ekologicznej

Jednakowe prawo wszystkich podmiotów (osób prawnych i fizycznych) do korzystania ze środowiska i obowiązku jego ochrony. Uspołecznienie podejmowanych działań przez stworzenie prawnych i instytucjonalnych warunków do uczestnictwa obywateli, grup społecznych i organizacji pozarządowych w procesie kreowania oraz realizacji polityki ekologicznej państwa. Regionalizacja polityki ekologicznej oraz prawa samorządów terytorialnych do odpowiedniej modyfikacji instrumentów sterowania ochroną środowiska. Ekonomizacja polityki ekologicznej, czyli realizacja postawionych celów minimalnym kosztem społecznym. Zasadę ekonomizacji często łączy się z regułami rozwiązań praktycznych (opinie o programie).

Zalicza się do nich między innymi następujące reguły:

• „zanieczyszczający płaci", co oznacza, że koszty ochrony środowiska ponosi sprawca zanieczyszczenia;
• „płacą poszkodowani", co może oznaczać dobrowolne włączanie się poszkodowanych w realizację zadań ochronnych zanieczyszczającego (jeżeli koszty eliminacji źródła zanieczyszczeń są niższe od kosztów likwidacji strat spowodowanych zanieczyszczeniem) albo subwencjonowanie przedsięwzięć ochronnych ze środków ogólnospołecznych (segregator aktów prawnych);
• „płaci użytkownik", co może oznaczać obciążenie kosztami ochrony środowiska użytkownika urządzenia zanieczyszczającego środowisko, a nie producenta albo wnoszenie opłat przez „użytkowników środowiska" na rzecz wyspecjalizowanej jednostki gospodarczej, realizującej obowiązek ochrony (np. miejska oczyszczalnia ścieków);
• „wspólnej odpowiedzialności", oznacza ona subwencję ze środków ogólnospołecznych na likwidowanie starych źródeł zagrażających środowisku (np. wysypiska odpadów) lub realizację przedsięwzięć ochronnych w układzie regionalnym.

Istotą kryteriów ekorozwoju jest opisanie cech, którym powinny odpowiadać koncepcje lub działania używające przymiotnika: „ekorozwojowe". Jest to więc rozwinięcie definicji ekorozwoju respektujące zarówno cechy, założenia, przesłanki ekorozwoju na gruncie teoretycznym, jak i empirycznym. Potrzeba formułowania kryteriów ekorozwoju wynika zaś z racjonalności iteracyjnego kreowania systemów pożądanych, poddawanych ocenie zgodności z kryteriami (promocja 3 w 1).