Układ dozujący

W tym czasie zostaje załadowany pierwszy bęben i następuje wstępne mieszanie. Czynności te są zsynchronizowane, tak że dwa zaroby nie mieszają się. W ten sposób ilość uzyskiwanego betonu przy tym samym wyposażeniu może być podwojona w porównaniu z otrzymaną w zwykłej betoniarce, co ma poważne zalety przy budowie dróg, gdzie na ogół jest ograniczona przestrzeń i utrudniony dostęp. Są również w użyciu betoniarki trójbębnowe (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wszystkie omawiane dotychczas betoniarki są betoniarkami porcjowymi (o pracy okresowej), ponieważ każdorazowo miesza się i opróżnia jeden zarób betonu, zanim można rozpocząć załadowanie następnej porcji. W przeciwieństwie do tych betoniarek, betoniarka o pracy ciągłej dostarcza masę betonową w sposób nieprzerwany i jest ładowana przez ciągły układ dozujący. Sama betoniarka może być typu bębnowego lub działanie jej może polegać na ruchu śruby w stałej obudowie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Do betonu natryskowego i zaprawy używanej do otrzymania betonu metodą uprzedniego układania kruszywa, tj. betonu wykonywanego dwufazowo stosuje się specjalne betoniarki. W tym drugim przypadku używa się mikserów „koloidalnych”, które mogą być przydatne również dla betonu. Stosuje się w nich wstępne mieszanie cementu i wody, które pozwala na lepszą hydratację i może prowadzić do wyższej wytrzymałości przy danym stosunku wodno-cementowym niż w przypadku konwencjonalnego mieszania. Na przykład przy stosunkach wodno-cementowych 0,45-i-0,50 uzyskiwano 10% przyrostu wytrzymałości. Jednak mieszanie dwuetapowe zwiększa koszt i na ogół może być uzasadnione tylko w specjalnych przypadkach (uprawnienia budowlane).

Sprawność betoniarki

W każdej betoniarce powinna odbywać się dostateczna wymiana materiału między różnymi częściami komory, tak aby w rezultacie uzyskać jednorodny beton. Sprawność betoniarki może być oceniana na podstawie jednorodności mieszanki i dla jej oceny napełnia się betonem w czasie opróżniania betoniarki wiele oddzielnych pojemników. Na przykład w Belgii przy opróżnianiu betoniarki napełnia się kolejno 8 pojemników, a następnie te kolejne partie mieszanki porównuje pod względem jednorodności (program egzamin ustny).

Klasyfikacja sprawności mieszania opiera się na danych. Podobnie jak można się z tym lutnych wartości odchylenia od średniej) i odchylenia maksymalnego (absolutna wartość odchylenia od średniej) zamiast pojęcia odchylenia standardowego, które jest w powszechnym użyciu w Anglii i USA. Wartości są typowe dla betoniarki określonej jako „zadowalająca”, mniejsze odchylenie uzyskuje się dla bardzo dobrych betoniarek, większe dla słabych. Należy podkreślić jednak, że wymienione wartości podają jedynie rząd zmian, ponieważ działanie betoniarki zależy od konsystencji mieszanki i wymiarów maksymalnych ziaren używanego kruszywa (opinie o programie).

Dość sztywny przepis zalecany przez normę ASTM C 94-72 (formalnie mający zastosowanie jedynie dla betoniarek w wytwórniach betonu) nakazuje pobieranie próbek betonu przy opróżnianiu betoniarki odpowiadających ilości 1/6 i 5/6 zarobu (segregator aktów prawnych). Różnice we właściwościach tych dwóch próbek nie powinny przekraczać następujących wartości: gęstość betonu - 16 kg/m³, zawartość powietrza - 1%, opad - 25 mm, jeśli średni opad wynosi poniżej 100 mm, i 40 mm, jeśli średni opad wynosi 100-150 mm, ilość kruszywa pozostającego na sicie o oczku 4,8 mm - 6%, gęstość zaprawy (bez powietrza) 1,6%, wytrzymałość na ściskanie (średnia wytrzymałość po 7 dniach z 3 walców) - 7,5%.

US Bureau of Reclamation podaje podobne wymagania. W Wielkiej Brytanii norma BS 3963: 1965 zaleca badanie sprawności betoniarki przy stosowaniu specjalnej mieszanki. Określone są maksymalne odchyłki standardowe zawartości cementu, piasku i wody; wartości te zależą od wielkości betoniarki (promocja 3 w 1).