Układ dróg

Układ dróg na placu budowy powinien uwzględniać zasadę wprowadzania środków transportu zewnętrznego w głąb placu budowy do miejsc, z których materiał lub elementy budowlane mogą być podnoszone i podawane do miejsc ich wbudowania. Ponadto trasy transportu wewnętrznego powinny łączyć (jak najkrótszą drogą) miejsca składowania materiałów lub elementów budowlanych oraz ewentualne punkty produkcji pomocniczej z urządzeniami transportu pionowego (program uprawnienia budowlane na komputer).

Układ dróg na placu budowy może być przelotowy lub pierścieniowy.
Dla celów budowy mogą być stosowane drogi jednokierunkowe lub dwukierunkowe.
Szerokość jezdni drogi jednokierunkowej powinna wynosić P4,5 m.
Szerokość jezdni drogi dwukierunkowej powinna wynosić P8,0 m.

Drogi muszą mieć spadki w kierunku poprzecznym dla odprowadzania wód powierzchniowych. Wody te powinny spływać za pomocą rowów głębokości minimum 40 cm i o odpowiednim spadku (nie mniejszym niż 2%).
Promienie łuków zakrętów dróg należy przyjmować w zależności od przewidywanych rodzajów środków transportu (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Dla normalnych wozów konnych wystarcza promień łuku wynoszący 8 m. Przy ruchu samochodowym przepisy zalecają stosować promień łuku wynoszący 25 m.

Zasadniczą cechą przekroju poprzecznego takiej drogi jest silna jej wypukłość, umożliwiająca spływ wody ku rowom. Dla należytego zagęszczenia gruntu należy drogę wałować wałem drogowym. W czasie wałowania grunt powinien być umiarkowanie wilgotny, a wałowanie powinno się odbywać od brzegu ku środkowi jezdni.
Gruntową drogę można ulepszyć przez żwirowanie, najlepiej żwirem kopalnym, posiadającym odpowiednią zawartość lepiszcza (uprawnienia budowlane).
W celu utrudnienia rozsuwania się nawierzchni na boki stosuje się drogę o przekroju „półkorytowym”. Przy tym systemie konieczne jest odwodnienie sączkiem.

Prowizoryczna nawierzchnia

Jeżeli droga dojazdowa na placu budowy wykonywana jest jako fundament drogi stałej, wówczas, jak wyżej wspomniano, należy na czas budowy stosować nawierzchnię tymczasową, która może stanowić podłoże pod nawierzchnię właściwą (program egzamin ustny). Nawierzchnia właściwa, np. betonowa, zostanie wykonana po zakończeniu budowy obiektu.
Jako prowizoryczna nawierzchnia może być stosowany żwir, żużel lub gruz. Najlepszy jest żwir kopalny z odpowiednią ilością lepiszcza. Gruz i żużel ulegają miażdżeniu i wtłaczaniu w podłoże pod naciskiem dużego ruchu obciążonych pojazdów.

Do dróg prowizorycznych stosuje się obecnie prefabrykowane płyty żelbetowe.
Są to płyty wielootworowe:
- wymiarach 1,00 X 0,75 m,
- grub. 12,5 cm oraz 1,75 X X 1,0 m i grub. 15 cm (opinie o programie). Mają one najmniejszy wskaźnik zużycia materiałów na jednostkę powierzchni, bo ok. 25% oszczędności w stosunku do zużycia materiału dla pełnego pokrycia. Płyty mają kształt rusztu i pod wpływem obciążenia wgniatane są w grunt, co powoduje zagęszczenie gruntu i dobre powiązanie płyt z gruntem, co ważne jest przy jezdniach układanych ze spadkiem.

Układanie płyt małych (1,0X0,75 m) odbywa się ręcznie przez zespół złożony z czterech robotników, dużych zaś (1,75X1,0 m) o ciężarze 500 kg - mechanicznie przy zastosowaniu lekkiego żurawia, np. typu „Pionier” (segregator aktów prawnych). Po zakończeniu użytkowania drogi rozbiera się nawierzchnię, przewożąc płyty na inne place budów lub na składowisko.
W przypadkach gdy na plac budowy wprowadza się prowizoryczną bocznicę kolejową, projektowanie zagospodarowania placu budowy powinno się rozpoczynać od prawidłowego rozwiązania układu torów kolejowych (promocja 3 w 1).

Bocznicę kolejową buduje się zazwyczaj z jednej lub z obydwu stron placu budowy. Wzdłuż bocznicy rozmieszcza się składowiska i magazyny materiałów oraz elementów budowlanych, dostarczanych na budowę koleją.