Układ odniesienia jezdni

Niwelację wykonuje się metodą zbliżoną do metody punktów rozpioszonych. Niwelator ustawia się na belce podsuwnicowej w pobliżu repera zerowego. Odczyty wykonuje się w kolejności: odczyt z łaty ustawionej na reperze zerowym (odczyt wstecz), dalej odczyty na poszczególnych stykach belek podsuwnicowych i przez reper kontrolny wraca się do reperu zerowego (odczyt w przód). Różnica odczytów „wstecz” i „w przód” nie powinna przekraczać 1 mm (program uprawnienia budowlane na komputer). Niwelację taką przeprowadza się dwukrotnie. Przed pomiarem wykonywanym w taki sposób należy sprawdzić niwelator i usunąć błąd nierównoległości osi celowej do osi libeli.

Prostoliniowość każdej jezdni podsuwnicowej sprawdzamy za pomocą podziałki z podziałem milimetrowym, a przy większych długościach odpowiednią łatą. Układ odniesienia jezdni stanowi prosta lub dwie proste odległe od siebie o wielkość nominalnej rozpiętości obu jezdni (program uprawnienia budowlane na ANDROID). W pierwszym przypadku będzie to jednostronne sprawdzenie prostoliniowości w odniesieniu do prostej wyznaczonej przez punkt początkowy i końcowy jezdni, w drugim zaś sprawdzenie obustronne. Pomiar dwustronny w porównaniu z jednostronnym jest bardziej wskazany, ponieważ w połączeniu z pomiarem rozpiętości daje on możliwość kontroli elementów mierzonych. Prostą lub prostymi odniesienia mogą być naciągnięty drut lub oś celowa teodolitu.

Sprawdzanie prostoliniowości jezdni podsuwnicowych wykonuje się za pomocą teodolitu ustawionego na specjalnych podstawkach różnych konstrukcji, np. wg pomysłu mgr. inż. Wojciechowskiego (uprawnienia budowlane). Podstawka Wojciechowskiego ma uchwyt szczękowy, którym przymocowuje się ją do słupów stalowych (odpada tu konieczność używania statywu i budowy pomostów), oraz właściwą spodarkę, na której teodolit może być przesuwany do 40 cm. Ustawienie teodolitu w osi celowania szyny jest bardzo szybkie. Po wytyczeniu i wycelowaniu na punkt początkowy lub końcowy i unieruchomieniu lunety odczytujemy kolejno wielkości odchyleń w dwóch położeniach lunety na podziałce ułożonej poziomo w poszczególnych punktach (program egzamin ustny).

Prace geodezyjne

Pomiar rozpiętości r jezdni możemy wykonać bezpośrednio za pomocą taśmy lub gdy pomiar taki jest utrudniony pośrednio, mierząc odległość ci oraz kąty a i fi. Przy montażu kratownic, dźwigarów kratowych itp. wykonujemy tyczenie centrów poduszek podporowych i miejsc rozmieszczenia śrub od zastabilizowanych osi budowli. Wielkości odchyleń poduszek od projektu nie mogą przekraczać ± 20 mm. Wysokość położenia pasów kratownicy sprawdzamy za pomocą pionów, a prostoliniowość naciągniętym drutem stalowym (opinie o programie).

Prace geodezyjne przy tyczeniu i montażu budowli wysokościowych. Prace geodezyjne prowadzone podczas budowy wysokościowców charakteryzują się wysoką precyzją oraz różnorodnością zadań i sposobów ich rozwiązywania. Wysoka dokładność prac geodezyjnych wymagana jest ze względu na konieczność ścisłego spełnienia warunków geometrycznych, statycznych i technicznych budowli. Dokładne prowadzenie prac geodezyjnych podczas montażu budynków jest możliwe tylko w przypadku wykonania precyzyjnej osnowy sytuacyjnej i wysokościowej. Przy zakładaniu osnowy sytuacyjno-wysokościowej należy zapewnić właściwe jej położenie względem budowli oraz odpowiedni kształt umożliwiający swobodne prowadzenie prac realizacyjnych i kontrolnych (segregator aktów prawnych).

Założenie reperów głębinowych. Przy wznoszeniu budowli wysokościowej poza reperami gruntowymi i ściennymi zakłada się specjalne repery głębinowe. Wykorzystywane są one do prac niwelacyjnych prowadzonych podczas wznoszenia budowli oraz do kontrolowania stateczności i osiadania wysokich budowli. Konstrukcja reperów głębinowych oraz ich osadzenie muszą być tak wykonane, ażeby reper był zabezpieczony przed wpływem różnych czynników (glebowych, atmosferycznych, statycznych sąsiadujących budowli) mogących spowodować naruszenie znaku wysokościowego (promocja 3 w 1). Repery głębinowe i powierzchniowe należy stabilizować poza zasięgiem wpływu obciążeń związanych z kopaniem dołu fundamentowego i obciążeń wznoszoną budowlą.