Układ torów kolejowych

Wybór właściwego układu torów kolejowych związany jest ściśle z technologią zakładu przemysłowego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na duże straty terenu powstające w miejscu wprowadzenia torów na tzw. wachlarz torów, który w zasadzie nie może być wykorzystany pod zabudowę (z wyjątkiem drobnych, pomocniczych obiektów) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Rozważmy trzy schematy wprowadzenia torów. Schemat „a“ wymaga najwięcej terenu na wachlarz, bo około 30%, schemat „b“ tylko 20%, zaś schemat „c“ 25%. Wydawałoby się, że najbardziej ekonomiczny jest układ „b“. W tym przypadku jednak poza terenem zakładu powstają skosy nie dające się wykorzystać pod zabudowę. Dlatego też, jeżeli zakład przemysłowy położony jest w obrębie innej zabudowy, szczególnie miejskiej, zastosowanie schematu „b“ będzie niewłaściwe (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Słuszniejszy będzie wybór schematu „a“ lub „c“. ilości odgałęzień, a to może nastąpić wówczas, gdy °) zastosuje się racjonalny podział na strefy odpowiadający charakterowi produkcji.

ad f. Komasację kubatur budynków uzyskuje się łącząc ze sobą budynki o pokrewnym charakterze, jak:
budynki administracyjne, socjalne, portiernie, straż przemysłową, świetlicę, stołówkę, laboratorium itp.

Łączy się je najczęściej w jedną całość w postaci kilkupiętrowego budynku i umieszcza przy placu przedzakładowym; składy, wiaty, garaże, remizy, warsztaty reperacyjne itp., magazyny surowców i półfabrykatów oraz szatnie dla robotników z budynkami produkcyjnymi,
budynki produkcyjne, w których odbywa się jeden ciąg produkcyjny (uprawnienia budowlane).
ad g. Przy omawianiu zagadnienia rozbudowy zakładu przemysłowego mówiliśmy o konieczności pozostawiania rezerw terenowych na jego rozbudowę i przebudowę.

Rezerwy te mogą być pozostawione albo poza zakładem, albo wewnątrz zakładu. W pierwszym przypadku teren może być wykorzystany, do czasu rozbudowy zakładu, na inne cele. W drugim przypadku, teren pozostaje niewykorzystany (program egzamin ustny). Pozostawienie tego rodzaju rezerw, wpływających na zmniejszenie procentu zabudowy, musi być każdorazowo uzasadnione i zaakceptowane przez odpowiednie władze.

Kompozycja planów generalnych

Celem architekta opracowującego plan generalny zakładu przemysłowego jest nie tylko rozwiązanie funkcjonalne, lecz również stworzenie harmonijnej kompozycji architektonicznej. Pierwszym zadaniem jest należyte wkomponowanie sylwety zakładu przemysłowego w otoczenie, czy to miejskie, czy krajobrazowe. Nierzadkie są wypadki, że zakład przemysłowy dominuje nad otoczeniem i osiedlem, przerastając je zarówno kubaturą jak i siłą wyrazu architektonicznego. Częstokroć osiedla zawdzięczają swoje powstanie i rozwój budowie zakładu przemysłowego (opinie o programie).

Fakt ten nie może być zlekceważony i musi znaleźć swoje odbicie w powiązaniu funkcjonalnym i plastycznym osiedla z zakładem. Elementem łączącym zakład z osiedlem jest plac przed wejściowy zakładu i to zarówno wtedy, gdy zakład leży wśród zabudowy osiedla, jak i wtedy, gdy jest od niego oddalony. Ustalenie związku plastycznego między zakładem i osiedlem, zwłaszcza gdy zakład znajduje się w znacznej odległości od osiedla i jest widoczny w całej sylwecie, jest zadaniem niełatwym (segregator aktów prawnych). W przypadku, gdy zakład leży w obrębie osiedla, plac przed wejściowy staje się często punktem centralnym w kompozycji miasta, a oś łącząca zakład z osiedlem - główną osią w kompozycji zespołu.

Zakład przemysłowy sytuowany wzdłuż jednej z ulic osiedla musi swoją architekturą wiązać się z architekturą osiedla; jeżeli to nie jest możliwe, musi być oddzielony od ulicy zielenią. W tym przypadku należy poszerzyć ulicę. Po rozstrzygnięciu problemu lokalizacji i powiązania z otoczeniem przystępujemy do rozwiązania samego planu generalnego.

Podstawą do opracowania planu generalnego jest schemat przebiegu produkcji i schemat planu generalnego opracowany przez technologa (promocja 3 w 1). Architekt nie może bezkrytycznie przyjmować tych schematów, lecz po dokładnym zapoznaniu się z procesem technologicznym powinien zaproponować technologowi zmiany, jeżeli mają one na celu poprawienie.