Układy falochronów podwójnych

Układy falochronów podwójnych stanowią wbrew pozorom rozwiązanie nie tyle sytuacyjne, co konstrukcyjne i dlatego dopiero w tym miejscu są wspomniane. Pozwalają one na znaczne zmniejszenie naporu fali na falochron w stosunku do siły wywieranej na falochron pojedynczy, a równocześnie nie dopuszczają fali w głąb akwenów portowych. Całość układu składa się z falochronu zewnętrznego o ścianach stromych lub pochyłych, z falochronu wewnętrznego i z rozdzielającego je, z tzw. kanału ekspansji (lub trafniej rozproszenia energii), o szerokości od kilkunastu do 250 m (program uprawnienia budowlane na komputer).

Falochron wewnętrzny wykorzystywany być może jako nabrzeże, a kanał ekspansji jako kanał nawigacyjny lub w okresach spokojnego morza do innych celów (np. rekreacyjnych, sportowych itp.).
Falochron zewnętrzny ma wysokość konstrukcji nadwodnej mniejszą od wymaganej od falochronów konwencjonalnych, w których zakłada się, że wierzch parapetu powinien sięgać ponad szczyt najwyższej fali zinterferowanej. Wskutek tego, fala uderzając o falochron zewnętrzny, ulega tylko częściowo odbiciu, częściowo zaś przelewa się do kanału ekspansji (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Powstająca z kolei, znacznie mniejsza już, fala w kanale ekspansji ulega stopniowemu wygaszeniu wskutek tarcia cząstek wody o dno i do falochronu wewnętrznego dochodzi już bardzo osłabiona.

Jak potwierdziły to badania, napór fali na ścianę falochronu zewnętrznego ulega przy tym znacznemu zmniejszeniu, a równocześnie zmniejsza się prędkość prądów dennych przy falochronie (uprawnienia budowlane).
Konstrukcja falochronów pólażurowych jest taka sama jak falochronów o ścianach stromych na skrzyniach żelbetowych, z tym że skrzynie te podzielone są na komory ścianami podłużnymi. Przedni, odmorski rząd komór, nazywanych komorami falowymi, ma ściany od strony morza opatrzone w liczne otwory pozwalające na przenikanie wody do wnętrza skrzyń i częściowo rozpraszanie w ten sposób energii fal. Tylko komory tylne, nazywane tu komorami balastowymi zasypuje się piaskiem albo wypełnia betonem. Fala odbita od takich falochronów staje się mniejsza niż to zachodzi przy zwykłym falochronie o pełnych ścianach pionowych. Wysokość fali zinterferowanej nie przekracza 1,20 wysokości fali podchodzącej do falochronu. Odpowiednio też mniejszy jest napór takiej fali na falochron i mniejsze są skutki erozyjne powstałych prądów falowych (program egzamin ustny).

Falochrony ażurowe

Falochrony ażurowe wstępnie już omówiono. W nowoczesnych rozwiązaniach są to konstrukcje najczęściej o ścianach stromych, złożone z ażurowych prefabrykatów, tak wykształconych, aby energia fali ulegała wewnątrz nich znacznemu rozproszeniu.
Warto zauważyć, że nowoczesne falochrony ażurowe (i półażurowe) projektowane bywają jako falochrony zewnętrzne w układach falochronów podwójnych. Falochrony wewnętrzne tych układów projektuje się często jako lekkie konstrukcje pomostowe (opinie o programie).

Falochrony zwarte o ścianach stromych podzielić można na:
- masywne budowane jako sztywne masywy kamienne, murowane, betonowe lub żelbetowe (ewentualnie pustakowe i wypełnione piaskiem, kamieniem lub chudym betonem);
- sprężyste budowane z materiałów sprężystych, np. z drewna, z wypełnieniem z luźnego kamienia, ewentualnie tylko z nadbudową sztywną, kamienną, betonową lub żelbetową (segregator aktów prawnych).
Zależnie od połączenia z dnem falochrony mogą być:
- stawiane (zwane również grawitacyjnymi), gdy postawione po prostu na wyrównanym dnie lub niewysokiej podsypce przeciwstawiają naporowi fal tylko swój ciężar (stąd druga nazwa), a jedyną łączność ich z podłożem stanowią siły tarcia w dolnej powierzchni podstawy fundamentu;
- zapuszczane, gdy prócz ciężaru konstrukcji przeciwstawiają siłom zewnętrznym jeszcze zapuszczenie w dnie; głównym celem zapuszczenia jednak jest przeniesienie ciężaru i obciążeń budowli na głębsze, bardziej wytrzymałe warstwy gruntu oraz zabezpieczenie jej przed ewentualnym podmyciem (promocja 3 w 1).