Ukośne profilowanie

Ukośne profilowanie stosuje się często łącznie z pionowym progiem przy krawędzi prefabrykatu, co pozwala na zwiększenie głębokości „tarki”. Nie jest to jednak konieczne, ponieważ głębokość 4-5 cm jest zwykle aż nadto wystarczająca. Warunkiem jest jednak wyraźne ukształtowanie profili i gładkość powierzchni (program uprawnienia budowlane na komputer).

Szczególnej uwagi wymaga przy projektowaniu spoin typu nie wypełnionego zabezpieczenie miejsca skrzyżowania złącza pionowego z poziomym. Założenie na próg wkładki osłaniającej, nie zawsze tu wystarcza, w związku z czym stosuje się zwykle dodatkową osłonę w postaci kołnierzy z neoprenu lub blachy nierdzewnej, przekrywających próg i spoinę pionową na szerokości 15-20 cm. Woda spływająca w dół spoiną pionową zostaje w ten sposób odprowadzona z powrotem na powierzchnię zewnętrzną ściany (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Pośrednim rozwiązaniem o cechach wspólnych dla spoin zamkniętych i otwartych jest uszczelnienie spoiny pionowej za pomocą wkładki umieszczonej w prowadnicy zabetonowanej uprzednio w prefabrykacie (uprawnienia budowlane).

Kształt wkładki jest tak dobrany, aby przylegała ona możliwie dobrze do wewnętrznych ścianek prowadnicy i stanowiła barierę dla przenikania wody w głąb spoiny. Woda deszczowa zatrzymuje się na okładce i spływa po niej, jak w kanale dekompresji. Wkładka umieszczona w prowadnicy nie stanowi jednak bariery tak szczelnej jak wypełnienie spoiny kitem., w związku z czym dla skuteczności tego rodzaju zabezpieczenia ważna jest też szczelność złącza na przewiewanie. W celu kompensacji odkształceń termicznych wkładka ma kształt załamany w planie (program egzamin ustny).

Usztywnienie ścian

Zabezpieczenie złącza poziomego stanowi zwykle próg osłonięty kapinosem, jak w złączu otwartym, bądź uszczelka z wywiniętym kołnierzem, zabezpieczającym złącze pionowe dolnej kondygnacji przed spływem wody po powierzchni wkładki z górnej kondygnacji. Minimalna klasa betonu powinna zapewniać, szczególnie podczas realizacji w okresie zimowym, uzyskanie wymaganej mrozoodporności ścian i stropów wg BN-78/8812-02 (opinie o programie). Klasy betonu stosowane do wykonywania ścian monolitycznych nie powinny być niższe niż:

• B7,5 w przypadku ścian niezbrojonych z lekkich betonów kruszywowych,
• B10 w przypadku ścian niezbrojonych z betonu zwykłego,
• BI5 w przypadku ścian żelbetowych.

Podane klasy betonu mogą ulec obniżeniu, w przypadku gdy ściany (zwłaszcza zewnętrzne) zabezpieczone są przed przemarzaniem warstwą tynku lub wykładziną. Nie jest to jednak zawsze celowe z uwagi na wolniejszy w takim przypadku przyrost wytrzymałości betonu, a w ślad za tym dłuższy cykl wykonywania robót. Grubości ścian i szerokości filarów. Minimalne grubości monolitycznych ścian nośnych i usztywniających określają podobnie jak w przypadku płyt prefabrykowanych względy wykonawcze albo użytkowe (segregator aktów prawnych).

Według BN-78/8812-02 grubości ścian bez zbrojenia nośnego powinny być nie mniejsze niż 10 cm przy stosunku wysokości /,, do grubości h„ nie mniejszej niż:

• 25 cm w przypadku ścian z betonu zwykłego,
• 20 cm w przypadku ścian z kruszywowych betonów lekkich.

Grubości ścian ze zbrojeniem nośnym oraz ścian wykonywanych w formach ślizgowych ze względów wykonawczych nie powinny być mniejsze niż 15 cm.

Ze względów technologicznych zaleca się, aby grubość ścian była nic mniejsza niż 5 średnic najgrubszej frakcji kruszywa. Jeśli w ścianie nośnej występują filary o szerokości mniejszej niż 60 cm, można je uwzględnić w obliczeniach wytrzymałościowych tylko pod warunkiem ich zezbrojenia. Zasady usztywnienia ścian monolitycznych wzdłuż krawędzi pionowych są identyczne jak zasady usztywnienia ścian prefabrykowanych (promocja 3 w 1).

Ściany nośne można uznać jako usztywnione, jeżeli:

• połączone są ze ścianami usztywniającymi o grubości nie mniejszej niż 10 cm. i szerokości nie mniejszej niż 0,25 wysokości ściany w świetle stropów 4,
• ściana usztywniająca wykonana jest jednocześnie ze ścianą nośną.