Unifikacja elementów

Dla potanienia wykonawstwa budynków o konstrukcji szkieletowej należy przeprowadzić możliwie dużą unifikację elementów (uprawnienia budowlane). Przystępując do typizacji elementów szkieletu należy:
a) ustalić udźwig i wysięg sprzętu dla pionowego transportu prefabrykatów, wyznaczający ich maksymalny ciężar,
b) wybrać najbardziej odpowiedni schemat statyczny szkieletu biorąc pod uwagę, że schemat statyczny słupowo-ryglowy jest najwłaściwszy dla prefabrykatów prętowych,
c) ustalić dopuszczalną wysokość budynków ze względu na obrane przekroje słupów (program na telefon),
d) ustalić schemat rozmieszczenia rygli; układ poprzeczny jest najbardziej godny zalecenia, gdyż usztywnia słupy w kierunku poprzecznym rygle podłużne nie stwarzają dostatecznego usztywnienia słupów w tym kierunku i z tego względu zachodzi często potrzeba użycia rygli poprzecznych służących tylko do tego celu; w układzie rygli poprzecznych usztywnienie w kierunku podłużnym uzyskuje się za pośrednictwem płyt stropowych,
e) ustalić konstrukcję stropów nadających się do budownictwa szkieletowego, najczęściej o kształcie płytowym (program na komputer),
f) ustalić typy złącz (żelbetowe, stalowe),
g) rozważyć i wybrać najbardziej właściwy rodzaj usztywnień pionowych, niezbędnych dla zapewnienia stateczności szkieletu.

Zazwyczaj siatki słupów wynoszą 6,0 X 6,0 m; 6,0 X4,5 m oraz 6,0 X 3,0 m, przy czym rozstaw w ścianie zewnętrznej podłużnej wynosi 6,0 m.
Należy dążyć, aby obciążenia pionowe przejmowały słupy i rygle, a obciążenia poziome — ściany i trzony usztywniające. W układach poprzecznych, z zewnętrznymi ścianami osłonowymi umocowanymi do płyt stropowych, słupy pracują tylko na obciążenie pionowe (program egzamin ustny).

Natomiast gdy ściany osłonowe są zawieszone na słupach, słupy dodatkowe są zginane na obciążenia wiatrem, przekazywanym na nie przez ściany osłonowe.
W przypadku szkieletu o konstrukcji ramowej momenty zginające w słupach ram zwiększają się znacznie, nie tylko od obciążenia wiatrem, ale i od momentów spowodowanych obciążeniem rygli stropami.

Zalety konstrukcji szkieletowych

Zalety konstrukcji szkieletowych są następujące:
1) jasny schemat statyczny pracy konstrukcji w przenoszeniu obciążeń oraz łatwość kontroli prefabrykatów i styków,
2) nieznaczny wpływ przypadkowych mimośrodów na pracę ustroju,
możliwość stosowania przez wiele kondygnacji słupów jednakowego przekroju, przez zmianę tylko marki betonu i procentu uzbrojenia; np. w budynkach szkieletowych do wysokości 30 pięter można wykonywać słupy o jednakowym przekroju 40X40 cm, przy czym przy zastosowaniu marki betonu 400 i procencie zbrojenia 5% ze stali o podwyższonej granicy plastyczności — nośność słupów może dochodzić do 550 ton (opinie o programie),
a) elastyczność w projektowaniu; szczególnie ważna cecha przy rozmieszczeniu w jednym budynku na parterze np. pomieszczeń usługowych, a wyżej — pomieszczeń mieszkalnych,
b) wykonanie szkieletu z prefabrykatów pozwala na wyeliminowanie wpływu skurczu betonu, który jest zakończony w prefabrykatach przed wmontowaniem ich w konstrukcję.

Do wad konstrukcji szkieletowych należy zaliczyć przede wszystkim większą pracochłonność, większe zużycie stali oraz niższy stopień uprzemysłowienia niż w budownictwie z elementów wielkopłytowych (segregator aktów prawnych).
Rygle szkieletu często stosuje się o przekroju teowym, przy czym półki teowników służą do oparcia płyt stropowych. Dzięki takiej konstrukcji belki stropowe wystają poniżej sufitu tylko na 25-30 cm (promocja 3 w 1).