Urządzenia gromadzące i dostarczające

Urządzenia gromadzące i dostarczające składniki zaprawy, to z reguły transportery, rury doprowadzające wodę, silos z cementem, zbiorniki z domieszkami.
Zbiornik pośredni (wyrównawczy) służy do gromadzenia urobionej zaprawy (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dla niedopuszczenia do sedymentacji piasku zaprawa jest stale powolnie mieszana w zbiorniku pośrednim (40-60 obr./min). Zbiorniki takie nie mają zastosowania przy metodzie Colcrete, gdyż tam zaprawa jest wtłaczana bezpośrednio z mieszalnika do przewodu.
Pompa tłocząca może być dowolnego typu, lecz musi być dostosowana do tłoczenia zaprawy. W kraju stosuje się do tłoczenia mieszanki spoiwa wszystkie pompy używane do tłoczenia zapraw tynkarskich (o wydajności 3 i 6 m* zaprawy na godzinę); najkorzystniejsze są pompy ślimakowe.

Dla dostarczenia odpowiedniej ilości zaprawy dla pompy o wydajności 3 m*/godzinę trzeba zainstalować jednocześnie 2 mieszarki typu MW150.
Rozdzielniki wykonuje się z materiału sztywnego (stal, tworzywo sztuczne) w taki sposób, żeby nie powstawały opory dla przepływającej mieszanki (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Liczba podłączeń do rozdzielnika zależy od wielkości pompy. Dla pompy o wydajności 3 m3/h powinny być trzy rozgałęzienia, a dla pompy o wydajności 6 m3/h pięć do sześciu rozgałęzień.

Wynika to z potrzeby ograniczenia szybkości przepływu mieszanki przez wąskie odcinki węży i wąskie rury iniekcyjne, a ponadto z konieczności możliwie równomiernego rozprowadzania mieszanki w stosie kruszywa.
Przewody rozprowadzające mieszankę do iglic wykonuje się z ciśnieniowych węży gumowych ze względu na ich elastyczność. Złącza węży z rozdzielnikiem iglicami powinny umożliwiać szybkie łączenie i rozłączanie. Najlepiej w tym celu wykorzystać złącza strażackie.

Iglice iniekcyjne wykonuje się z rur stalowych o średnicy wewnętrznej 35 do 40 mm. W warunkach krajowych odpowiadają temu rury stosowane do rusztowań. Zęby przy łączeniu z iglicą wąż nie załamywał się, wykonuje się specjalnie zakrzywione końcówki, które przekłada się wraz z wężem do poszczególnych iglic. Zaprawa wypływa z iglicy jej dolnym otwartym końcem. Korzystnie jest ponacinać koniec iglicy, co zabezpiecza przed ewentualnym zatkaniem się iglicy. Perforacja rur na pewnym odcinku od dołu nie jest korzystna, a w przypadku betonowania pod wodą niedopuszczalna (uprawnienia budowlane).

Technika tłoczenia

Rury rozstawia się co 3 m, przy czym odległość od brzegu nie powinna być większa niż 0,5 m.
Rury kontrolne mają za zadanie umożliwienie obserwacji rozpływu i wznoszenia się zaprawy wtłaczanej.

Dlatego robi się je ze stali perforując na całej wysokości. Otwory perforacji powinny mieć średnicę min. 15 mm. Perforacja może utrudnić wyciągnięcie rur z kruszywa. W takim przypadku pozostawia się rurę w betonie (program egzamin ustny).

Obowiązuje tu kilka zasad, a mianowicie:
- szybkość tłoczenia powinna być taka, żeby nie przekroczyć 1 m/sek w przewodach,
- szybkość wznoszenia się zaprawy w stosie nie powinna być większa od 0,5-1,0 m/h (opinie o programie),
- zaprawa powinna wznosić się możliwie jak najbardziej równomiernie na całej powierzchni, dlatego iniektuje się warstwami,
- w miarę wznoszenia się zaprawy podciąga się rury iniekcyjne przestrzegając, żeby ich koniec był zawsze zanurzony co najmniej 30 cm w zaprawie,
- powtórne iniektowanie w to samo miejsce musi nastąpić przed rozpoczęciem wiązania zaprawy wcześniej wtłoczonej,
- w przypadku bardzo dużej powierzchni, dla zapewnienia wyżej podanych warunków stosuje się dodatki opóźniające wiązanie lub dzieli się obiekt na mniejsze fragmenty, albo stosuje się oba wymienione zabiegi jednocześnie (segregator aktów prawnych),
- przed rozpoczęciem tłoczenia należy kruszywo zwilżyć, co znacznie zmniejsza tarcie, a nie wpływa na obniżenie przyczepności do zaprawy,
- płynność mieszanki dobiera się tak, żeby ciśnienie w wężach nie przekraczało 1-2 atn,
- po całkowitym wypełnieniu jam kruszywa, iglice wyciąga się z betonu,
w przypadku elementów wysokich o grubości nie większej niż 100 cm (np. mury oporowe i ściany) stosuje się wtłaczanie zaprawy przez iglice poziomo przepuszczone przez deskowanie. W tym przypadku iglice rozstawia się co ok. 1,5 do 3,0 m w kierunku poziomym oraz co ok. 1 m w kierunku pionowym (promocja 3 w 1).