Ustrój wieloprzęsłowy

Ustrój wieloprzęsłowy o przegubach w każdym z środkowych przęseł, oparty na podobnej zasadzie tymczasowych przegubów. Przeguby umieszczone są tu w pobliżu punktów zerowych momentów od ciężaru stałego (program uprawnienia budowlane na komputer). Przy takim rozwiązaniu nie tylko pozostaje bez zmiany stan naprężenia od ciężaru stałego, lecz w miejscach tych zmiana momentu od obciążenia użytkowego jest bardzo mała, a więc i ilość kabli ciągłych jest nieduża; ponadto maksymalne i minimalne momenty od ciężaru użytkowego są odwrotnego znaku i w przybliżeniu równe co do wielkości.

W ten sposób ciągłość ustroju osiąga się przez proste sprężenie osiowe (program uprawnienia budowlane na ANDROID).
Nie zawsze jednak to korzystne usytuowanie przegubów jest możliwe do zrealizowania, np. dla większych rozpiętości belek, gdzie wysięg wspornika
może okazać się za duży. W innych znów przypadkach ze względów wykonawczych często umieszcza się styk nad podporą, a więc w miejscu teoretycznie najniekorzystniejszym, gdzie zmiana momentów, a w konsekwencji i przekrój kabli łącznikowych, osiąga największą wartość; taki ustrój nie daje już w odniesieniu do ciężaru stałego korzyści jakie wypływają z jego ciągłości (uprawnienia budowlane).

Charakterystyczne przykłady prowizorycznych przegubów (wg Guyona). Połączenie w postaci szerokiej (50 cm) szczeliny pionowej zastosowanej w moście Benha; szczeliny takie mogą być też wąskie (kilkucentymetrowe) wypełniane na sucho. Przedstawia typowy styk i podparcie dla środkowej belki, podaje połączenie za pomocą naciąganych strzemion i prostoliniowych kabli łącznikowych górnych i dolnych. Przedstawiony  prowizoryczny przegub w słupie ramy (P. Le- belle) stosuje się zazwyczaj, gdy z powodu sztywności słupów napotykamy na trudności w sprężeniu rozpory. Szczelinę przegubu wypełnia się tu po wykonaniu naciągu kabli pionowych (program egzamin ustny). Dla połączenia rozciętych belek w jeden ustrój ciągły posługujemy się często krótkimi kablami łącznikowymi, których końce kotwione są u dolnej krawędzi belki w pobliżu podpory.

Kable te wprowadzone przez P. Lebelle’a i nazwane z powodu ich kształtu „kapeluszami” stosuje się też w tych przypadkach, gdy chcemy osiągnąć prostoliniową trasę kabla lub trasę zbliżoną do prostoliniowej, a nie dysponujemy dostateczną przestrzenią dla zastosowania kształtu belki o wymaganej zmianie wysokości belki. Wtedy bowiem ściskanie wywołane dzięki tym krótkim kablom, w górnych włóknach nad podporami, eliminuje lokalne rozciąganie (opinie o programie).

Trasa kabli

Kable-kapelusze, nie tylko dają możność większej swobody w zabezpieczeniu wymaganego sprężenia we wszystkich przekrojach belki, lecz również zwiększają znacznie wytrzymałość na ścinanie w strefach dużych sił poprzecznych przez strome nachylenie swej trasy (segregator aktów prawnych).
Trasa tych kabli jest w przybliżeniu trasą współbieżną, nie wywołującą godnych uwagi zmian w sprężeniu pochodzącym od kabli zasadniczych. Łatwo wykazać, że przy założeniu kształtu parabolicznego w strefie ponad osią belki, z przedłużeniem do dolnej krawędzi belki w postaci stycznych do tej paraboli, o zasięgu od podpory równym c = 0,11, przesunięcie pionowe linii ciśnienia, wywołane kablami-kapeluszami, nie przekroczy A, wysokości przekroju belki, a więc wartości, która na ogół może być pominięta.

Obok tych zalet kable-kapelusze mają jednak swoje wady. Wymagają one większej ilości zakotwień i zabiegów sprężania, częstokroć w warunkach niedogodnych, gdy belki położone są wysoko na rusztowaniach. Krzyżując się z kablami głównymi wymagają one z reguły pogrubienia ścianki w celu zapewnienia wystarczającego otulenia. Poza tym istnieją duże trudności w naciągnięciu krótkich kabli z wymaganą dokładnością (promocja 3 w 1).
Sposób łączenia belek ze słupem w ustrój ramowy, przy zastosowaniu styku poziomego.

Inny przykład ramy ciągłej z elementów prefabrykowanych, łączonych za pomocą podobnego sprężenia, przedstawia dworzec morski w Havre (P. Lebelle). Elementy podporowe rozpory ułożone są na slupach i połączone z nimi przez docisk uzyskany przez sprężenie kablami pionowymi, uzupełniające zaś elementy przęsłowe złączone są w jeden ustrój ciągły za pomocą kabli poziomych, biegnących przez całą długość.