Usunięcie przeciwieństw

Kaganowicz zwrócił uwagę na fakt, że awangardowa rola wielkich miast nie traci aktualności i po rewolucji. „Widzimy, jak proletariackie miasto coraz bardziej przeobraża wieś, przeobraża chłopa, daje wsi traktor, maszynę, agronoma, organizatora, pomaga wsi w likwidacji kułactwa, w kolektywizacji rolnictwa, w budowie szkół, klubów, szpitali, kin. Proletariackie miasto krok za krokiem pracuje nad podniesieniem wsi do poziomu socjalistycznej kultury miejskiej (program uprawnienia budowlane na komputer).

Stąd właściwe, marksistowskie pojmowanie dróg do likwidacji przeciwieństw między wsią a miastem nie mające nic wspólnego z nihilizmem dezurbanistów: „Zdążamy do likwidacji przeciwieństw między miastem i wsią - konkluduje Kaganowicz - nie drogą likwidacji miast, lecz drogą ich przeobrażenia oraz socjalistycznej przebudowy wsi i podciągania jej do poziomu przodującej kultury miejskiej" (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

W nowym historycznym etapie budowy komunizmu Józef Stalin wraca do problemu perspektyw rozwoju miast w swej pracy Ekonomiczne problemy socjalizmu. Stwierdza usunięcie przeciwieństw między wsią i miastem dzięki realizacji ustroju socjalistycznego, a zwłaszcza socjalistycznej przebudowy wsi (uprawnienia budowlane).

„Nic znaczy to, rzecz jasna - pisze Stalin - że usunięcie przeciwieństwa między miastem a wsią powinno doprowadzić do zagłady wielkich miasto. Wielkie miasta nic tylko nie zginą, ale jeszcze pojawią się nowe wielkie miasta jako ośrodki największego rozwoju kultury, jako ośrodki nie tylko wielkiego przemysłu, lecz również przetwórstwa produktów rolnych i potężnego rozwoju wszystkich gałęzi przemysłu spożywczego. Okoliczność ta ułatwi rozkwit kulturalny kraju i doprowadzi do wyrównania warunków bytu w mieście i na wsi (program egzamin ustny).

Odrzucenie myśli

Tak więc i w nowym etapie rozwojowym, w dobie przejścia do komunizmu miasta w dalszym ciągu zachowują swe uzasadnienie gospodarcze i swą rolę przodujących ośrodków rozwoju kraju. Jednocześnie ustrój socjalistyczny umożliwia regulowanie wzrostu miasta i likwidację wszystkich jego braków i wad odziedziczonych po poprzednim okresie. Praktyka urbanistyki radzieckiej wykazała skuteczne regulowanie wzrostu miast, a także realną przebudowę miast starych, doprowadzającą do znacznego obniżenia gęstości zaludnienia (w porównaniu zwłaszcza z centrum miast kapitalistycznych), do wytworzenia zdrowych warunków pracy, mieszkania i odpoczynku dla całej ludności (opinie o programie).

Zarazem praktyka późniejsza wykazała niebezpieczeństwo mechanicznego geometryczno-rysunkowego pojmowania zwartości miasta. Obok rozwoju wyraźnie zarysowanego podstawowego masywu zabudowy miejskiej ujawniła ona postępową tendencję formowania się podmiejskich dzielnic - satelitów (miasta Gorki, Nowosybirsk) z jednej strony, powstających w następstwie pozamiejskiej lokalizacji wielkich zakładów przemysłowych i kształtowania niezbędnych pąsów izolacyjnych, z drugiej zaś - odpowiadających możliwościom współczesnego rozwoju motoryzacji i korzystnym warunkom zdrowotnym, kontaktu z przyrodą (segregator aktów prawnych).

Odrzucając myśl o unicestwieniu istniejących miast partia wysunęła koncepcję likwidacji wstecznej spuścizny feudalizmu i kapitalizmu w ich architekturze i urbanistyce. Plenum wytyczyło architektom zadanie naukowego opracowania problemów planowania miasta, sporządzenia projektów przebudowy starych miast z pełnym uwzględnieniem momentów ekonomicznych oraz warunków miejscowych. Zadanie to wysunięto przede wszystkim w stosunku do Moskwy.

W toku prac nad planem generalnym Moskwy, prowadzonych przy udziale wielu zespołowi środowisk w ciągu szeregu lat radziecka myśl urbanistyczna rozwijała się poprzez walkę poglądów, a korzystając z rad i wskazówek kierownictwa partyjnego - wykuwała realistyczne metody rozwiązania problemów miasta jako kompleksu zadań społeczno- gospodarczych, technicznych i przestrzennych (promocja 3 w 1).