Warstwy ochronne

Zewnętrzna warstwa z trwałych materiałów o wystarczającej grubości, ułożona na ścianach, podłogach i innych konstrukcjach, nazywa się okładziną (albo wyprawą lub posadzką) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Warstwa ta spełnia następujące zadania:

• techniczne - w celu ochrony głównych konstrukcji przed niszczącym działaniem opadów atmosferycznych, kwasów, wody, ognia itp.;
• sanitarno- techniczne - w celu otrzymania gładkich powierzchni, które pozwalają na utrzymanie pomieszczeń w czystości i łatwe ich dezynfekowanie;
• dekoracyjne - w celu nadania powierzchniom specjalnego kształtu, kolonu lub deseniu; te elementy stwarzają określony efekt dekoracyjny (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Okładziny (albo wyprawy lub posadzki) wykonuje się: 1. ze sztucznych i naturalnych kamiennych płytek lub płyt powiązanych ze sobą i z licowaną powierzchnią za pomocą wyprawy lub innymi sposobami; 2. ze specjalnych mas plastycznych (mieszanin) tworzących po stwardnieniu mocną powłokę (uprawnienia budowlane).

Warstwy ochronne i dekoracyjne dzielą się na dwie grupy:

1. okładziny ceglano-płytkowe i 2. narzutowe lub nanoszone (program egzamin ustny).

Okładziny ceglano - płytkowe rozróżnia się według: 1. kształtu płytek (czworokątne, sześciokątne itd.); 2. materiału (terakotowe, cementowe, polewane (glazurowane), fajansowe,) szklane, z kamienia naturalnego); 3. istnienia wstawek między płytka/mi, co zależne jest od ich kształtu (bez wstawek - czworoboki, sześcioboki, ze wstawkami - ośmioboki); barwy i desenie płytek (jednobarwne i wielobarwne, z deseniem jednostajnym lub z deseniem tworzonym przez dwa rodzaje płytek albo większą ich ilość); 5. rodzaju powierzchni płytek (gładkie, ryflowane) (opinie o programie).

Okładziny

Narzutowe lub nanoszone warstwy rozróżnia się w zależności od: 1. składu mieszaniny (zaprawy) - cementowe, terrazzowe, ksylolitowe; 2. ilości warstw (jednowarstwowe i dwuwarstwowe); 3. sposobu wykonania. Pod względem architektonicznym rozróżniamy okładziny: z równoległym układem płytek, z lamperią lub bez, z układem płytek po przekątnej lub w szachownicę, w postaci płytek przyściennych i kształtek. Do kształtek zaliczamy pionowe narożniki zaokrąglone, cokoliki,karnesy i fryzy (segregator aktów prawnych).

W zależności ad kształtu licowanej powierzchni powłoki ochronno-dekoracyjne mogą być płaskie, wypukłe lub wklęsłe,, a w zależności od położenia powierzchni pionowe (ściany) lub poziome (podłogi, sufity). Prace związane z licowaniem dzieli się na 2 grupy: 1. przygotowawcze (urządzenie miejsca pracy, przygotowanie powierzchni i zgromadzenie materiałów); 2. właściwe licowanie. Wymienione roboty w większości wypadków wykonuje się po ukończeniu robót tynkarskich, ułożeniu i zmontowaniu przewodów instalacyjnych, po wstawieniu ościeżnic drzwiowych i okiennych oraz podokienników, po wykonaniu podłoża pod posadzki z płytek luib z terrazza. Nie jest wskazane wcześniejsze wykonywanie robót wykończeniowych, gdyż okładziny łatwo mogą być uszkodzono przy następnych robotach. Okładziny z płytek ceramicznych, terakotowych i glazurowanych stosowano już w czasach najdawniejszych (promocja 3 w 1).

W Kijowie znaleziono obok kafli piecowych, płytki okładzinowe pochodzące z X i XI wieku. Okładziny rozpowszechnione były w Bizancjum IX - XI wieku, we Włoszech w wieku XV-XVI, w Holandii w XVII i XVIII wieku. W Rosji, po przerwie, zaczęto je ponownie stosować w XVII i XVIII wieku (dawny dom Mieńszykowa w Leningradzie, holenderski domek w Kuskowie pod Moskwą), przy czym zachowały się wzory o wysoki ej wartości artystycznej.

W późniejszym okresie (XVIII-XIX wiek) wyrabiano w Rosji płytki okładzinowe trzech rodzajów: 1. dekoracyjne - do licowania ścian wewnętrznych, 2. sanitarno-higieniczne do wykładania łazienek, ustępów, pomieszczeń w łaźniach, szpitalach itp., 3. do ozdobnego licowania elewacji, różniące się od wewnętrznych okładzinowych płytek większą wytrzymałością czerepu i glazury ze względu na wpływy atmosferyczne.