Uzbrojenie sprężające

Prócz uzbrojenia sprężającego mamy również do czynienia z niesprężonym uzbrojeniem pomocniczym, o charakterze uzbrojenia „czynnego” statycznie, konstrukcyjnego i montażowego. Z uwagi na usytuowanie rozróżniamy tu uzbrojenie podłużne, uzbrojenie poprzeczne i uzbrojenie lokalne w postaci specjalnych elementów lub zespołów zbrojeniowych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Dla ustrojów kablobetonowych norma zaleca w płytach przyjmować poprzeczne pręty rozdzielcze analogicznie jak pręty przeciwskurczowe i montażowe w kierunku podłużnym; odstęp strzemion nie powinien być tu większy niż 50 cm oraz łączny przekrój na 1 mb nie powinien być mniejszy od przekroju podłużnego uzbrojenia przeciwskurczowego i montażowego.
Przez dodatkowe owijanie strzemionami (analogicznie do uzwajania) wzmacnia się wytrzymałość części ściskanych przekroju. Przykłady uzbrojenia poprzecznego belek strunobetonowych typu Hoyera. Uzbrojenie lokalne przyjmuje się we wszelkich strefach koncentracji naprężeń; takimi strefami są prócz stref zakotwienia (omówionych szczegółowo miejsca silnych odgięć kabli i podparcia belek, a także wszelkie punkty węzłowe, naroża ram itp. Przy większych silach można zamiast tego zastosować uzwajanie. Przykład kompletnego układu uzbrojenia w ramie trójprzegubowej. Belki sprężone powinny być podparte w tych miejscach, w których siła sprężająca działa już w pełnej swej wartości i jest mniej więcej równomiernie wprowadzona w ustrój, tzn. powinny być podparte poza strefą zakotwienia (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Według normy PN-57/B-03320 dla elementów strunobetonowych głębokość oparcia końców belek i płyt należy przyjmować z warunku nieprzekroczenia dopuszczalnych naprężeń na docisk oraz o wielkości równej co najmniej:
1) dla płyt V* wysokości, ale nie mniej niż 5 cm,
2) dla żeber, płatwi i krokwi Vs wysokości, ale nie mniej niż 10 cm,
c) dla podciągów i belek głównych wysokości, ale nie mniej niż 20 cm.
Dla końców belek utwierdzonych nad podporami należy przyjmować takie głębokości oparcia, które zapewniają dostateczne dla przeniesienia momentów utwierdzenia zakotwienie strun strefy rozciąganej (uprawnienia budowlane).

Belki kablobetonowe

Dla belek kablobetonowych norma zaleca - prócz warunku nieprzekroczenia naprężeń dopuszczalnych - następujące minimalne głębokości oparcia:
1) dla płyt Va wysokości, ale nie mniej niż 8 cm,
2) dla belek Vs wysokości, ale nie mniej niż 20 cm (program egzamin ustny).

Jako głębokość oparcia rozumie się odległość od wewnętrznej krawędzi podpory do płaszczyzny przyłożenia zakotwień. Część końcowa belki lub płyty obejmująca zakotwienie i jego otulenie, a więc od płaszczyzny położenia zakotwień do końca belki, może być wliczona do głębokości oparcia całkowicie lub częściowo, jeśli równocześnie jest nie większa niż Vs całkowitej głębokości oparcia i jest połączona monolitycznie (za pomocą odpowiedniego uzbrojenia) z częścią wewnętrzną belki (opinie o programie).
Oto kilka przykładów rozmieszczenia kabli i zakotwień oraz uzbrojenia pomocniczego w ustrojach ciągłych, bądź to betonowanych w jednej całości, bądź zespalanych przez sprężenie z elementów prefabrykowanych.

Ustrój w zasadzie o stałej sile sprężającej, z zastosowaniem tylko kilku dodatkowych kabli nad podporą dla przejęcia momentów ujemnych pokazano ustrój z oddzielnymi kablami podporowymi (część nad podporą silnie uzbrojona poprzecznie); pokazuje belkę bez kabli podporowych, w której kable przęsłowe wyprowadzone są do zakotwień rozmieszczonych w górnej stopce belki (segregator aktów prawnych). Wymaga to zakładania licznych dodatkowych zakotwień w strefie, w której z zasady mamy już silną koncentrację naprężeń, natomiast układ taki jest korzystny z uwagi na redukcję strat od tarcia kabli.

Rozmieszczenie kabli w przypadku łączenia belek z elementów prefabrykowanych. Układ kabli zapewniający ciągłość belki w sposób częściowy, mianowicie przez przeniesienie tylko momentów ujemnych od obciążeń ruchomych (promocja 3 w 1).