Uziarnienia ciągłe

Takimi uziarnieniami są wszystkie uziarnienia ciągłe, mieszczące się w krzywych granicznych. Również w dalszym ciągu znajdziemy krzywe uziarnieni zbudowane wg pewnych zasad. Tu przytaczamy tylko niektóre krzywe empiryczne w postaci przykładów. Mamy propozycję G. Rothfuchsa dla niemieckieg kompletu sit, ale jest to raczej gruba zaprawa, choć uziarnienie takie mogą mieć np. piaszczyste pospółki (program uprawnienia budowlane na komputer).

Krzywe doświadczało H. N. Walsha (Anglia), obrazujące dość dobrze wpływ ilości cementu n; uziarnienie kruszywa: mało cementu - dużo piasku i na odwrót. Przez szereg lat przed drugą wojną światową toczyła się dyskusja nad kwestią, które uziarnienie jest lepsze: ciągłe czy nieciągłe. Prowadzono ją głównie w aspekcie teoretycznym, mało uwzględniając aspekt ekonomiczny lub choćby tylko praktyczny (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Sprawa przedstawia się jak następuje. Sposób ścisłość mieszanki kruszywowej. Największą ścisłość można osiągnąć tylko za pomocą najdrobniejszych frakcji (pyłów), czyli stwarzając mieszanki o dużej powierzchni, wewnętrznej, ale wtedy może nie starczyć zaczynu na otulenie ziarn. Poza tym wcale nie sama ścisłość kruszywa decyduje o wytrzymałości, a stosunek w/c (i wskaźnik wypełnienia tpd!k). Dodając dostateczną ilość zaczynu ( 1,0) można otrzymać jednakową wytrzymałość (uprawnienia budowlane).

Optimum Sfc otrzymamy niewątpliwie, dając możliwie dużą ilość ziarn kategorii największej, a umiarkowaną ilość ziarn kategorii mniejszych. Otrzymamy wtedy male ilości zaprawy, ale tłustej, i to właśnie daje teoretycznie „najtańszy” beton, bo o małym rozchodzie cementu. To wskazuje na kruszywo nieciągłe jako korzystniejsze. Za wyższością kruszywa nieciągłego przytaczane są następujące argumenty. Stosowanie grubego kamieniwa pozwala zredukować zaprawę 0//5 mm do ok. 30%, podczas gdy w kruszywie ciągłym zaprawa stanowi do 63% (program egzamin ustny).

Wodożądność

Ze wzrostem zaś ilości zaprawy wzrasta wodożądność, a zatem przy zadanym ot wzrasta również ilość cementu XC. Kruszywa nieciągłe dobrze uziarnione mają szczególnie dobrą urabialnej bo tarcie wewnętrzne jest mniejsze wskutek zmniejszonego efektu wewnętrznego ściany daje to zwiększoną zagęszczalność i możliwość zmniejszenia ilości zaczynu. Kruszywa nieciągłe mieszają się trudniej, czego dowodem jest np. fakt, że ciągle kruszywo rozłożone na frakcje tylko z trudno daje się ponownie zmieszać do pierwotnej homogeniczności.

Przy kruszywi nieciągłym trzeba zatem większej pracy zagęszczenia (opinie o programie). Niedogodność nieciągłe go uziarnienia to jego większa skłonność do rozmieszania (przy zsypywani! betonu z góry), zaś kruszywo ciągłe wg R. Vallette’a wymaga dużo py łów lub cementu. Twierdzenie to nie wydaje się jednak a priori oczywiste Z powyższego wynika istotnie wyższość uziarnienia nieciągłego i ono po winno być w zasadzie celem technologa betonu zawsze wtedy, kiedy może > osiągnąć tanim kosztem. j b Aspekt praktyczny. Kruszywa otoczakowe sek, które wprawdzie mają duże stosunki D/D, czyli każdy obejmuje szereg frakcji ciągłych, ale zmieszane we właściwych proporcjach mają dużą ścisłość(segregator aktów prawnych).

Z dość masowych badań Wł. Kuczyńskiego nad uziarnieniem kruszyw do betonów wynika, że zupełnie nieistotna jest dyskusja na temat przewag: kruszywa ciągłego czy nieciągłego. Istotnymi są właściwości charakteryzujące stos okruchowy o dużej ścisłości i wysokim wskaźniku uziarnienia. Stąd propozycje autora zaniechania wyłącznie formalnej oceny kruszywa za pomocą krzywych przesiewu a charakteryzowanie go fizykalnie za pomocą dwóch parametrów U k i sn (promocja 3 w 1).

Przy mieszaniu piasku z tłuczniem lub grubym żwirem na ogół optymalne stosy okruchowe scharakteryzowane są krzywą nieciągłą. W konkluzji - kruszywa nieciągłe nadają się przede wszystkim do betonów o bardzo wysokiej wytrzymałości, ale niskowodnych, przy szczególnie starannym dozowaniu i mieszaniu oraz przy użyciu mechanicznego zagęszczania.