Waga krzyżowania się problemów

Oczywiście metoda wzajemnych oddziaływań jest przydatna w metodzie scenariuszowej jedynie jako inspiracja dla tworzenia kanwy problemowo-czasowej, w której różna waga krzyżowania się problemów może stanowić zasadnicze punkty scenariusza. W metodologii scenariuszowej podstawowym kryterium każdej dekompozycji jest czas.

Im jest odleglejszy (dłuższy) od chwili obecnej, tym większą w zasadzie mamy swobodę wyboru wariantu i tym większy możemy mieć wpływ na zachowanie się przedmiotowej jednostki podstawowej, o ile nie ulegniemy spontanicznym procesom zmian w niej przebiegających. Ale i tu wiele zależy od stanu przedmiotowego systemu i od jego przeszłości. W szczególności dotyczy to różnych „faktów dokonanych", które miały i mają nadal negatywny wpływ na zachowanie się przedmiotowego systemu (program uprawnienia budowlane na komputer).

Praktyka analizy scenariuszowej wskazuje, iż z jednej strony możliwe jest daleko idące ograniczenie dekompozycji, a z drugiej zaś nieuniknione są dodatkowe badania niektórych problemów przy dodatkowej, nieraz znacznie dalej idącej dekompozycji fragmentów badanych podsystemów, produktów dekompozycji podstawowej. Praktyka uczy również, że celowe i analitycznie skuteczne jest równoległe stosowanie różnych kryteriów dekompozycji, ponieważ ograniczony stopień dekompozycji nic ujawnia wszystkich istotnych interakcji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Ujawnia je druga, inna, oparta na innym kryterium, również ograniczona dekompozcyja. W praktyce, jak dotąd, nie stosowano więcej niż dwóch podstawowych kryteriów dekompozycji, jest to jednak możliwe i nie powoduje skomplikowania analizy, zwiększa jedynie nakład pracy. W ten sposób unika się mnożenia liczby jednocześnie, kompleksowo badanych interakcji, a wzbogaca się zasób uzyskiwanej informacji, m.in. o informację wynikającą z „patrzenia" na system z innego punktu widzenia (innego kryterium dekompozycji): nota bene jest to nie tylko wzbogacenie informacji, ale także umożliwienie jej „krzyżowej" weryfikacji i koordynacji obu jej zbiorów (z jednej i drugiej dekompozycji) (uprawnienia budowlane).

Analiza scenariuszowa

Przy wyborze kryterium dekompozycji jest istotne wzięcie pod uwagę pytania, jakiemu celowi ma służyć przedmiotowa analiza scenariuszowa. Niemniej wybór tych kryteriów nie jest łatwym zadaniem. Wskazuje na to doświadczenie zebrane przy pierwszych próbach stosowania metody analizy scenariuszowej, gdzie spotkano się z koniecznością zastosowania metody prób i błędów, tzn. wstępnego przebadania różnych dekompozycji i wybrania najwłaściwszej dla danego badania w danych warunkach (program egzamin ustny).

Najbardziej wartościowym efektem metody scenariuszowej jest nie tyle opis możliwych ewolucji systemów, ile lepsze rozumienie samego systemu przy podjęciu decyzji. Scenariusze mają więc służyć wczesnemu wykrywaniu progów, które obecnie nie są jeszcze odczuwalne (planowanie adaptacyjne zajęłoby się głównie progami istniejącymi a narastającymi) oraz zwróceniu uwagi na znaczenie zmian zarówno pozytywnych, jak i negatywnych, które należy wykorzystać w procesie planowania jako podstawy podejmowania decyzji (opinie o programie).

Istotą analizy scenariuszowej jest także fakt, że w pewnych dziedzinach, mimo logicznej konieczności, decyzje mogą nie postąpić (segregator aktów prawnych). Jest to istotna różnica w stosunku do planowania adaptacyjnego, gdzie przyjmowaliśmy dobrą wiarę, iż za logiczną prognozą postępuje logiczny plan i logiczne decyzje. Jest więc planowanie wielu przyszłości, obok optymalizacji decyzji, istotnym aspektem świadomości społecznej. W strukturze scenariuszy istotne jest logiczne następstwo poszczególnych sekwencji wyprowadzonych z diagnozy prospektywnej (promocja 3 w 1).