Wapienie margliste

Należą one do różnych poziomów geologicznych jury górnej („białej"). Wymienione zostaną w kolejności według wieku geologicznego - od najstarszych do najmłodszych. Wapienie margliste i margle barwy białawej do żółtawej, o zawartości CaCO_;i 70-4-80%, mało dotychczas użytkowane (lokalnie używane przez drobnych rolników na nawóz); ku górze przechodzą stopniowo w wapienie płytowe (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wapienie płytowe, o wiele czystsze, najczęściej o zawartości 95 -4 97% CaCO;;, mocniejsze, bardziej zwięzłe. Na przestrzeni całego pasma wydobywane przeważnie na użytek miejscowy. Na większą skalę eksploatuje się je w Wolbromiu i okolicy Pilicy. Używane są do wypału wapna i do różnych miejscowych celów budowlanych (fundamenty, podmurówki). Ze złym wynikiem używane były również na tłuczeń drogowy (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wapienie skaliste wykazują grube lub niewyraźne uwarstwienie, niekiedy wykształcenie masywne utworów rafowych; tworzą charakterystyczne dla krajobrazu skałki, znane zwłaszcza w okolicy Ojcowa i Pieskowej Skały. Przeważnie są to wapienie zbite, białawe lub jasnoszare, stosunkowo twarde i zwięzłe, czyste (o zawartości zwykle 97 - 99% CaCO) (uprawnienia budowlane).

W niektórych poziomach gromadzą się w nich liczne krzemienie. Rozpowszechnione są w wapieniach tych szczeliny, próżnie i jamy. Wapienie skaliste, rozpowszechnione na całej przestrzeni pasma, przeważają w południowo-wschodniej jego części i są ze wszystkich wapieni jurajskich najbardziej użyteczne: dostarczają największej ilości _v wapna palonego miastom tej strefy; stosowane są jako materiał budowlany na lokalne potrzeby wsi, do budowli większych (np. fundamenty elektrowni krakowskiej), przy regulacji Wisły. Bardzo duże łomy (zwłaszcza w pow. miechowskim) nastawione były na produkcję, tłucznia drogowego. Spośród bardzo licznych kamieniołomów na całej długości pasma największe są w miejscowościach: Dębniki, Podgórze - Płaszów, Pychowice, Witkowice, Zakrzówek (pod Krakowem), Iwanowice, Maków, Skała, Udorz, Ulina, Wielkanoc (w Miechowskim) i innych (program egzamin ustny).

Wapienie kredowe

Wapienie kredowate tworzą najmłodszy poziom jury; występują na stosunkowo niewielkich obszarach, zwłaszcza na NE od Pilicy i okolic Pradły. Białe i miękkie wapienie o wyglądzie kredy, porowate, zupełnie niewykrystalizowane, obfitujące w delikatny miał szkieletów organicznych (przeważnie glonów wapiennych), nie zawierają prawie domieszek klasycznych i ilastych. Częste są procesy sylifikacji albo w postaci masowego występowania krzemieni, albo przepojenia całej skały krzemionkę aż do miejscowego wykształcenia twardych kwarcelitów. Odmiany najczystsze służą do wypalania wapna, partie skrzemieniałe nadają się na tłuczeń drogowy, dobrze wiążący. Powszechnie stosowane są wapienie kredowate przez miejscową ludność wiejską do celów budowlanych (opinie o programie).

Na wschód od Jury Krakowsko-Wieluńskiej rozciąga się rozległy obszar, zbudowany głównie z utworów kredowych, graniczący od NE ze starszymi utworami Gór Kieleckich. Najsilniej reprezentowana jest tu kreda górna (turon i sen on); wkracza ona głębokimi zatokami nieraz daleko na zachód w pasmo wapieni jurajskich. Turon odgrywa tu rolę mniejszą i to tylko w strefach granicznych obszaru, zalegając bezpośrednio na utworach jurajskich. Składa się przeważnie z białawych, dość zwięzłych, zbitych i kruchych wapieni (często z domieszką piasku). Są one eksploatowane w wielu miejscowych łomach i używane do miejscowych potrzeb budowlanych, niekiedy także na tłuczeń drogowy (segregator aktów prawnych).

Senon przeważa na tym obszarze; wykształcony w postaci margli, zwanych opoką, barwy białawej lub sinoszarej, często z żółtawymi plamami, miękkich i podobnych do kredy lub bardziej zwięzłych i zbitych. Odmiany twardsze są często wykształcone płytowo z objawami skrzemienienia; zdarzają się odmiany bardziej piaszczyste i glaukonitowe (promocja 3 w 1).