Warstwa ochronna

Po warstwach izolacyjnych dozwolone jest jedynie chodzenie w butach bez gwoździ i obcasów najlepiej w specjalnych filcowych pantoflach dekarskich (program uprawnienia budowlane na komputer). Chodzenie w nich poza powierzchnią izolowaną jest niedopuszczalne, cząsteczki bowiem piasku lub żwiru, które mogą się łatwiej przylepić do podeszwy filcowej niż do zwykłej, stwarzałyby większe niebezpieczeństwo uszkodzenia izolacji. Obuwie takie należy zatem wkładać tuż przed wejściem na powierzchnię izolowaną i zdejmować przy opuszczaniu tej powierzchni.

Jeżeli zachodzi konieczność częstszego chodzenia po izolacji, to celowe jest ułożenie chodnika z bali, przy czym powinny one być gładkie, bez zadziorów, gwoździ i okuć. Szczególnie czułe na uszkodzenia są izolacje z mas plastycznych. Przez wgniecenie w nie piasku mogą one łatwo ulec uszkodzeniu, które jest trudne do wykrycia.
Wolno leżące izolacje należy możliwie jak najszybciej po wykonaniu zabezpieczyć za pomocą odpowiedniej warstwy ochronnej przed wpływami atmosferycznymi, a w szczególności przed wpływami termicznymi (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Następnie warstwę ochronną trzeba możliwie szybko zakryć przez zasypanie obiektu znajdującego się w ziemi lub ułożenie nadsypki na obiektach nadziemnych, nie wcześniej jednak, aż izolacja dostatecznie skrzepnie, a zaprawa lub beton warstwy ochronnej dostatecznie stwardnieją i będą mogły być na nie przekazane naprężenia ścinające, o czym szczególnie należy pamiętać przy obiektach pod wysokimi nasypami (uprawnienia budowlane).

Warstwę ochronną powinno układać przedsiębiorstwo wykonujące izolację, ponieważ wówczas nie może być kwestii co do odpowiedzialności za jakość wykonania.
Jeżeli w wyjątkowych przypadkach izolacja musi przez dłuższy czas pozostawać odkryta, to jest wskazane zmniejszenie wpływu promieni słonecznych na izolację przez nałożenie na nią powłoki z zaczynu mleka cementowego. Jeśli okaże się, że konieczne są poprawki w izolacji, to najpierw należy w tym miejscu całkowicie usunąć powlokę z zaczynu cementowego.

Warstwa ochronna z betonu

Warstwa ochronna z betonu powinna mieć grubość co najmniej 3-r- 5 cm. Siatka druciana powinna składać się z drutów o średnicy co najmniej 1,2-7-2,5 mm, a prześwit oczek powinien wynosić 3,(K-10,0 cm (program egzamin ustny).
Na gotową izolację nakłada się najpierw warstwę zaprawy cementowej o grubości 2,5 cm. Kruszywo nie powinno być łamane i musi mieć ziarna zaokrąglone. Najlepiej używać piasku o granulacji do 2 mm, przesianego przez odpowiednie sito. Na warstwie zaprawy układa się siatkę drucianą w ten sposób, aby końce drutów nie dotykały izolacji i nie wystawały z warstwy ochronnej. Poszczególne siatki powinny być powiązane ze sobą na stykach i zachodzić na siebie na szerokość co najmniej 10 cm (opinie o programie).

Powyższy warunek powinien być zachowany przede wszystkim wówczas, gdy warstwa ochronna w czasie pracy obiektu będzie narażona na działanie sił rozciągających, jak np. na sklepieniach mostów lub jezdniach (wskutek hamowania pojazdów). Następnie, jeszcze przed stwardnieniem ułożonej warstwy zaprawy, układa się drugą warstwę zaprawy o grubości 2,5 cm i odpowiednio ją wygładza (segregator aktów prawnych).
Ilość cementu w zaprawie powinna wynosić ok. 300 kg/m3. Tego rodzaju warstwa łatwo przybiera kształt konstrukcji i swoim ciężarem wywiera równomierny nacisk na izolację. Ma ona charakter warstwy ochronnej stałej. Warstwę ochronną tymczasową wykonuje się w celu zabezpieczenia izolacji w czasie dalszych robót budowlanych (np. podczas wykonywania konstrukcji żelbetowej fundamentu). W tym przypadku warstwę ochronną można wykonywać bez siatki (promocja 3 w 1).

Nakładanie betonu lub zaprawy powinno się odbywać w ten sposób, aby nie trzeba było chodzić lub jeździć po izolacji, nawet przykrytej prowizorycznie deskami. Najlepiej rozpocząć układanie betonu od strony najłatwiej dostępnej i poruszać się po ułożonej warstwie zaprawy zabezpieczonej odpowiednimi pomostami.