Warstwy podłogowe

Bardzo przyszłościowymi materiałami na wierzchnie warstwy podłogowe, szczególnie w pomieszczeniach o intensywnym ścieraniu i oddziaływaniu agresywnych czynników chemicznych, są płyty polikrystaliczne, które już znalazły szerokie rozpowszechnienie. Na równi z nowymi materiałami wykończeniowymi i konstrukcyjnymi z polimerów, szklą, azbestocementu i metalu w praktyce teraźniejszego budownictwa bardzo skutecznie stosuje się i będzie się w przyszłości stosować tradycyjne i unowocześnione materiały z drewna, kamienia naturalnego i ceramiki. Materiały te przy nowoczesnych metodach i formach ich stosowania otwierają przed architektem nowe możliwości, rozszerzają i wzbogacają jego paletę materiałową (program uprawnienia budowlane na komputer).

Takie są główne kierunki rozwoju produkcji nowych materiałów i wyrobów, rozpatrzone tu pod względem zakresów ich stosowania. W dalszym ciągu temat ten zostanie uzupełniony niektórymi prognostycznymi danymi, obejmującymi tendencje rozwoju materiałowej bazy architektury na najbliższe 20-25 lat i bardziej odległą perspektywę (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Wysokie tempo rozwoju przemysłu budowlanego i znaczny postęp naukowo-techniczny we wszystkich dziedzinach współczesnej urbanistyki sprzyjają stale wzrastającemu zainteresowaniu badaniami prognostycznymi, a szczególnie długoterminowymi prognozami rozwoju architektury i jej bazy materiałowo-technicznej. Jakie będą materiały budowlane najbliższej i dalszej przyszłości, jak i w jakim kierunku zmieni się materiałowa paleta budowlanych i architektów? Odpowiedzi na te pytania przyniosły dużą korzyść dla specjalistów zatrudnionych bezpośrednio w budownictwie, jak i w wielu pokrewnych gałęziach gospodarki narodowej (uprawnienia budowlane).

Przemysł materiałów budowlanych

Przemysł materiałów budowlanych w Związku Radzieckim wykorzystując osiągnięcia współczesnej nauki i techniki zwiększa z roku na rok produkcję i rozszerza asortyment nowych materiałów i wyrobów, wytwarzanych metodami masowej potokowej technologii. Szczególnie w szybkim tempie rozszerza się wykaz sztucznych materiałów budowlanych na bazie cementu, ceramiki, szkła i polimerów (program egzamin ustny).

Zagadnienie naukowego prognozowania procesu technicznego w przemyśle materiałów budowlanych, charakteryzującego się szerokim wykorzystaniem środków automatyzacji procesów produkcyjnych, stosowaniem cybernetyki i elektronicznych maszyn sterujących, tworzeniem materiałów syntetycznych z wyznaczonymi właściwościami, jest zagadnieniem kompleksowym, wymagającym wysiłków specjalistów różnych dziedzin wiedzy: ekonomistów, matematyków, architektów i socjologów, technologów i inżynierów budowlanych (opinie o programie).

Ostatnio w Związku Radzieckim i za granicą ogłoszono dużą liczbę prac dotyczących długoterminowego prognozowania rozwoju architektury i urbanistyki. Znacznie mniej publikacji dotyczy prognoz w zakresie konstrukcji budowlanych, a tylko pojedyncze prace zajmują się badaniami perspektywicznego rozwoju materiałowej bazy architektury. Można to wytłumaczyć przede wszystkim brakiem uogólnionych danych statystycznych o wielkościach produkcji, stosowania podstawowych rodzajów konstrukcyjnych i wykończeniowych materiałów oraz wyrobów w różnych dziedzinach budownictwa mieszkaniowego, ogólnego, przemysłowego i rolniczego, na których powinny opierać się uzasadnione badania naukowo-prognostyczne (segregator aktów prawnych).

Trudność w uzyskaniu i uogólnieniu niezbędnych informacji potęguje się i przez to, że produkcję materiałów i wyrobów budowlanych ulokowano w zakładach różnych ministerstw i resortów. Prognozy rozwoju poszczególnych gałęzi produkcji materiałów budowlanych mają często charakter wąskoresortowy, nie są skoordynowane, nie uwzględniają realnych długoterminowych potrzeb budownictwa i architektury. W opracowaniu takich branżowych prognoz architekci i budowniczowie z zasady nie biorą udziału (promocja 3 w 1). Oni jedynie kontentują się zdekompletowaną informacją o przyszłości swojej palety materiałowej. Przyczyna takiego stanu tkwi prawdopodobnie w braku międzyresortowego koordynacyjno- metodycznego ośrodka kompleksowego prognozowania rozwoju architektury, przemysłu budowlanego i produkcji materiałów i wyrobów budowlanych.