Wartościowanie technologiczności

Wartościowanie technologiczności w zasadzie nie dotyczy i nie jest przystosowane do:

1. elementów gazobetonowych,
2. nowych technik formowania niewystarczająco sprawdzonych w skali powszechnego i kompleksowego zastosowania (np. metoda PRAS-BET),
3. elementów odlewanych z betonu kruszywowego, które wytwarza się w specjalizowanych wytwórniach lub na liniach technologicznych z zastosowaniem zasad i warunków automatyzacji produkcji (np. stropy SP) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Przyjęty zakres kryteriów oceny technologiczności nie wyczerpuje wszystkich aspektów technologiczności produkcji prefabrykatów. Stanowi jednak dostateczną podstawę do oceny i wniosków dotyczących ewentualnych zmian w rozwiązaniach projektowych, stanowi również podstawę do kształtowania nowych rozwiązań. W ustaleniu kryteriów w zakresie produkcji elementów wzięto pod uwagę wyniki prac badawczych [1, 2, 10] zrealizowanych w ramach Problemu Rządowego Nr 5 w zakresie doskonalenia technologii budownictwa mieszkaniowego (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Duże znaczenie tego kryterium wynika z jego powiązania z takimi czynnikami techniczno-ekonomicznymi, jak:

• pracochłonność operacji formowania wynikająca z podatności prefabrykatów na ich produkcję metodami przemysłowymi (uprawnienia budowlane),
• kapitałochłonność urządzeń i sprzętu związanego z wytworzeniem wyrobu,
• racjonalność wykorzystania maszyn i urządzeń,
• wielkość zużycia energii,
• poziom jakości wyrobu,
• podatność elementów na ich produkcję w urządzeniach o charakterze uniwersalnym (np. paleta pozioma lub kaseta baterii pionowej z wymiennymi obrzeżami) (program egzamin ustny).

W zakresie jakości technologicznej kryterium wiąże się ściśle z:

1. łatwością rozformowania,
2. eliminacją uszkodzeń elementów w procesie produkcji i przy operacjach towarzyszących,
3. racjonalnością rozwiązań funkcjonalnych, konstrukcyjnych i ekonomicznych sprzętu formującego, która rośnie ze stopniem swobody rozformowania,
4. minimalizacją nakładów robocizny ręcznej,
5. dobrym poziomem jakości wyboru (opinie o programie).

Ocena technologiczności zbioru

W niektórych przypadkach ocenę można podwyższyć lub obniżyć o 0,5°, w zależności od warunków dodatkowych dotyczących zagadnienia odwzorowania obrzeży elementów prefabrykowanych. Ocenę kształtowania obrzeży oparciowych przeprowadza się identycznie jak w przypadku kryterium pomocniczego dotyczącego oceny kształtowania powierzchni podporowych (segregator aktów prawnych).

Obliczenia poziomu jakości technologicznej kształtowania obrzeża prefabrykatu dokonuje się przyjmując jednakową wartość współczynników wartościowania poszczególnych kryteriów uzupełniających, czyli oblicza się średnią arytmetyczną z poszczególnych ocen cząstkowych. Ocena technologiczności zbioru obrzeży jest natomiast średnią arytmetyczną ocen wszystkich obrzeży w zbiorze.

Kryterium kształtowania powierzchni prefabrykatów obejmuje wszystko, co zawiera się wewnątrz obrysu gabarytowego elementu (bez obrzeży) i nadaje mu określoną formę przestrzenną. Technologiczność jest rozumiana tu jako łatwość obsługi procesu formowania, powodująca obniżenie pracochłonności i eliminację uszkodzeń wyrobów.

Rozróżnia się cztery rodzaje ukształtować:

1. powierzchnie swobodne,
2. powierzchnie otwarte,
3. powierzchnie zamknięte,
4. ukształtowania wytworzone przez zatopienie w prefabrykacie rurek z gniazdami do prowadzenia instalacji elektrycznej, tulei do oparcia spoczników, prętów gwintowanych do montażu wymuszonego itp.

Za swobodną uważa się taką powierzchnię, która przynajmniej w 50% nie jest kształtowana elementem formującym. Powierzchnia otwarta jest to powierzchnia kształtowana elementem formującym, która po przecięciu jej płaszczyzną normalną daje profil w postaci linii niezamkniętej, jeśli natomiast profil tworzy linię zamkniętą, to określamy powierzchnię jako zamkniętą (promocja 3 w 1).

Ukształtowania uzyskiwane przez zatapianie uzyskują w zasadzie ocenę 4°, jeśli nie powodują one utrudnień w obróbce wykończeniowej powierzchni prefabrykatu. Wszelkie dodatkowe utrudnienia w obróbce wykończeniowej obniżają ocenę technologiczności powierzchni o 1°.