Warunki ruchu

Warunki ruchu i jego niszczące działanie, omówione przy nawierzchniach brukowych, ma również zastosowanie i cło nawierzchni zwykłych makadamowych, jednak skutek tego działania jest nieco inny. Gdy kamień brukowy przenosi działające nań siły na fundament, nie podlegając sam zniekształceniu, kawałki tłucznia poci wpływem ruchu pojazdów przesuwają się, powodując często deformacje nawierzchni (program uprawnienia budowlane na komputer).

Na nawierzchnię brukową siły powstałe pod wpływem ruchu pojazdów działają tylko na powierzchni, gdy tymczasem w nawierzchni tłuczniowej zużywanie tłucznia następuje nie tylko na powierzchni, lecz i wewnątrz. Zbadawszy wygląd i uziarnienie tłucznia w pewnej nawierzchni gnejsowo-granitowej, na której ruch odbywał się stale w ciągu 25 lat (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Jak wynika z zestawienia, 69% poprzednio użytego tłucznia skruszyło się przy wałowaniu i wskutek ruchu pojazdów. W rzeczywistości zużywanie się ziarn, zwłaszcza drobniejszych, jest jeszcze większe. Jedną z zasadniczych własności tłucznia powinna być duża odporność na zużywanie się naroży i krawędzi przy małej ścieralności własnej materiału kamiennego, z którego tłuczeń został wykonany (uprawnienia budowlane).

Zużywanie się ziarn tłucznia i jego zaokrąglanie się pod wpływem ruchu działa ujemnie na zwartość nawierzchni, powodując jej rozluźnienie wskutek niemożności dobrego wzajemnego zaklinowania się ziarn. Kruchość kruszywa powinna być również uwzględniana w badaniach. Kruchy materiał poddaje się miażdżeniu już pod wpływem ciężaru walca przy wałowaniu nawierzchni; powstają słabe miejsca, a w nich pod wpływem działania ruchu pojazdów tworzą się wgłębienia i dziury.

Od kształtu ziarn uzależniona jest zwartość nawierzchni. Jedynie ziarna o kształtach graniastych, zbliżonych do czworościanu lub sześcianu zaklinowują się dobrze, stwarzając mocny szkielet w nawierzchni. Niemożliwe jest osiągnięcie dobrego zaklinowania, gdy ziarna kruszywa są blaszkowate lub okrągłe (program egzamin ustny).

Kruszywo

Badania co do kształtu ziarn kruszywa, jakie można otrzymać z badanego materiału kamiennego, polegać powinny na ustaleniu, czy materiał nie ma widocznej łupkowatości lub budowy warstwowej, wpływającej na skłonność do blaszkowatego i igiełkowego łupania się. Jeżeli w materiale te cechy nie zostały stwierdzone, to dalsze badania przeprowadzać należy wyłącznie praktycznie, tzn. na podstawie próbnej produkcji grysu z badanego materiału kamiennego na granulatorze (opinie o programie).

Według Hoetłgena kruszywo, zwłaszcza stosowane do budowy zwykłych nawierzchni tłuczniowych, powinno mieć własności następujące:

• odporność na wpływy atmosferyczne;
• odporność na zużywanie się krawędzi i naroży pod wpływem uderzeń kół pojazdów;
• odpowiednie uziarnienie i kształt ziarn;
• odporność na miażdżenie;
• jak najmniejszą ścieralność;
• odporność na działanie odkształceń częstotliwych o charakterze uderzeniowym, wywołanych kołami pojazdów;
• wytrzymałość na ściskanie;
• duży ciężar objętościowy.

Kruszywo, przeznaczone do nawierzchni ulepszonych, zwłaszcza typu betonowego, musi odznaczać się jeszcze dodatkowymi cechami, dotyczącymi czystości i wytrzymałości materiału. Przede wszystkim niedopuszczalne są zanieczyszczenia pyłowe, organiczne d gliniaste, które bądź utrudniają wiązanie np. użytego cenieniu, bądź też działają szkodliwie na lepiszcze, np. bitum (segregator aktów prawnych).

W nawierzchniach bitumicznych cechy fizyczne i mechaniczne kruszywa mają wprawdzie duże znaczenie, lecz nierównie ważniejszy jest graniasty kształt jego ziarn, czystość i łatwość łączenia się z bitumem. Ze względu na otoczenie i spojenie ziarn kruszywa bitumem w nawierzchni i zmniejszenie w ten sposób niszczącego wpływu ruchu, dopuszczalne jest nawet w pewnych przypadkach stosowanie kruszywa z materiałów kamiennych słabszych, np. piaskowców, wapieni, dolomitów. Nierównie ważniejsze jest wzajemne oddziaływanie na siebie bitumu i kruszywa (promocja 3 w 1).