Wentylacja mechaniczna

Szatnie powinny być usytuowane w tym samym budynku, w którym mieszczą się oddziały produkcyjne. Najczęściej sytuuje się szatnie wraz z innymi pomieszczeniami higieniczno-sanitarnymi w przybudówkach do hal produkcyjnych lub w łączniku między dwiema halami (program uprawnienia budowlane na komputer).

Niekiedy dopuszcza się sytuowanie szatni w suterenach, pod warunkiem zapewnienia możliwości szybkiej ewakuacji i zastosowania wentylacji mechanicznej. Szatnie w osobnym budynku projektuje się tylko wtedy, gdy jest zapewniony dostęp do obsługiwanego oddziału krytym przejściem lub gdy szatnia jest przeznaczona dla pracowników zatrudnionych na terenach otwartych bądź pod zadaszeniami (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Dostęp do szatni z zewnątrz budynku nie powinien prowadzić przez pomieszczenia produkcyjne, magazynowe lub pomocnicze, a rozwiązanie dróg komunikacyjnych powinno uniemożliwiać stykanie się pracowników ubranych w odzież roboczą z pracownikami ubranymi w odzież domową. Wysokość pomieszczenia w świetle w nowo projektowanych obiektach powinna wynosić 2,60 m.

W zakładach przemysłowych projektuje się szatnie:
- podstawowe, w których indywidualne szafki są przeznaczone do przechowywania odzieży wierzchniej i domowej w czasie pracy, a odzieży roboczej po pracy,
- odzieży brudnej, stanowiącej osobne pomieszczenie do przechowywania odzieży roboczej w oddzielnych szafkach,
- przepustowe, w- których przechowywana odzież jest w miarę potrzeby odpylana, odkażana, czyszczona, suszona itp.
Wybór właściwego typu szatni zależy od tego, w jakim stopniu procesy produkcyjne powodują zabrudzenie rąk i ciała, czy wydzielają się pyły, ciepło, substancje szkodliwe dla zdrowia lub czy proces produkcyjny wymaga zapewnienia specjalnych warunków sanitarnych, np. produkcja artykułów spożywczych. Schematy zależności funkcjonalnej pomieszczeń szatni różnych typów (uprawnienia budowlane).

Umywalnie

Bez względu na liczbę zatrudnionych pracowników zakłady przemysłowe muszą być wyposażone w umywalnie, w których należy przewidzieć jedną umywalkę na 10 pracowników najliczniejszej zmiany, a jeżeli prace są szczególnie brudzące - jedną umywalkę na 5 pracowników (program egzamin ustny). Dla personelu biurowego przewiduje się jedną umywalkę na 30 mężczyzn lub 20 kobiet. W zakładach zatrudniających co najmniej 5 kobiet na jednej zmianie umywalnie należy urządzać osobno dla kobiet i osobno dla mężczyzn.

Instaluje się umywalki pojedyncze albo zbiorowe, podłużne lub okrągłe. Umywalki pojedyncze o wymiarach minimum 50 x 40 cm rozmieszcza się w odstępach osiowych nie mniejszych niż 70 cm. Dla osób wykonujących prace powodujące zabrudzenie ciała instaluje się natryski: jedno sitko na 8 pracowników (najliczniejszej zmiany) korzystających z natrysków. Jeśli procesy produkcyjne powodują zanieczyszczenie ciała substancjami stwarzającymi możliwość zatrucia lub zakażenia, to wówczas instaluje się jedno sitko na 5 pracowników. Kabina natryskowa nie zamknięta, stanowiąca wydzieloną część powierzchni natryskowni i umywalni zbiorowych, powinna mieć powierzchnię nie mniejszą niż 0,9 m2 i szerokość co najmniej 0,9 m (opinie o programie).

Szerokość przejścia w pomieszczeniu przy jednostronnym usytuowaniu kabin z zasłonkami nie może być mniejsza nz 0.9 m. a przejście między dwoma rzędami takich kabin powinno wynosić co najmniej 1,3 m.
Kabina natryskowa zamknięta, wydzielona ściankami xi całą wysokość pomieszczenia, powinna mieć powierzchnie mniejszą niż 1,5 m2, szerokość co najmniej 0,9 m i wentylację mechaniczną. Natryski zbiorowe (nie oddzielone ściankami) stosuje się rzadko, ze względu na niechęć Jo korzystania z nich (segregator aktów prawnych).

W pomieszczeniach natrysków należy przewidzieć podłogowe wpusty ściekowe, wodoodporne wykończenie ścian i podłóg oraz pięciokrotną wymianę powietrza w ciągu godziny. Jeśli posadzki charakteryzują się dużym przewodnictwem ciepła, to pod natryskami należy ułożyć maty Holujące (promocja 3 w 1).