Węzeł grupowy

Węzeł grupowy może być wykonany w układzie jedno- lub dwustopniowym w zależności od schematu wewnętrznego ciepłowni i przepustowości sieci cieplnej (program uprawnienia budowlane na komputer). Układ dwustopniowy, najczęściej szeregowo-równoległy, można stosować wtedy, gdy schemat ciepłowni umożliwia podniesienie temperatury wody zasilającej kotły. W miejskich systemach ciepłowniczych zasilanych z elektrociepłowni stosuje się zawsze węzły w układzie dwustopniowym. Stopień korozyjności wody ma z kolei wpływ na schemat stacji uzdatniania wody.

Zdaniem Chomicz dla wód słabo- i średniokorozyjnych1) o niewielkim stopniu natlenienia (poniżej 4 mg tlenu na 1 dm3 wody) wystarczy uzdatnianie wody metodami wyłącznie chemicznymi nie wpływającymi zasadniczo na schemat funkcjonalny węzła c. w. u. Uproszczony schemat takiego węzła w układzie szeregowo- -równoległym z zasobnikiem. W węźle tym zastosowano oddzielne pompy ładujące zasobniki oraz pompy cyrkulacyjne (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Stosowanie takiego rozwiązania jest wynikiem niewspółmierności oporów przepływu przez oba obiegi (ładujący i cyrkulacyjny).

Układ regulacji automatycznej węzła stabilizujący temperaturę wody dopływającej do zasobnika składa się z zaworu o regulacji ciągłej z silnikowym napędem elektrycznym 1 oraz regulatora wielostawnego lub regulacji ciągłej 2. W przypadku zaworów regulacyjnych o średnicach mniejszych od 50 mm można z powodzeniem stosować regulatory bezpośredniego działania. Pompa ładująca zasobniki wyłączana jest przy wzroście temperatury wody w dolnej części zasobnika przez dwustawny regulator temperatury 3. Natomiast pompa cyrkulacyjna wyłączana jest przy wzroście temperatury wody powracającej z instalacji cyrkulacyjnej powyżej określonej wartości lub przy założonym stopniu otwrarcia zaworu 1 (uprawnienia budowlane).

W węźle interesujący jest szeregowy sposób łączenia zasobników ciepłej wody, w którym nie występują trudności regulacyjne związane z równoległym połączeniem zasobników. Odmienny schemat węzła grupowego ciepłej wody zaproponowali Królikowski i Machnik. Węzły o tym rozwiązaniu można projektować wtedy, idy stosuje się tylko chemiczne uzdatnianie wody. Ciśnienie w instalacji c. w. u. utrzymywane jest za pomocą stacji hydroforowej wody zimnej (program egzamin ustny).

Odgazowanie wody podgrzanej

Analizując układ z takim magazynowaniem c. w. u., można się zastanowić, czy jest on korzystniejszy od sposobu tradycyjnego. Stosowanie hydroforowego sposobu akumulowania c. w. u. z poduszką azotową eliminuje wprawdzie pompy ładujące, lecz wydaje się jednak, że pompy te są mniej kłopotliwe od znacznego wzrostu wielkości zasobników oraz czynności związanych ze sprowadzaniem azotu i eksploatacją instalacji doprowadzającej gaz do zasobników. W obu schematach można stosować regulację temperatury wody za wymiennikami pierwszego stopnia (opinie o programie).

Z uwagi na to, że w wodach wodociągowych dostarczanych z ujęć powierzchniowych stężenie tlenu zawarte jest w przedziale 4-18 mg/dm3 (najczęściej ok. 12 mg/dm3) z reguły w węzłach grupowych wodę trzeba odgazowywać. Proces ten można prowadzić następującymi metodami termicznymi:
- odgazowanie wody podgrzanej w zbiornikach otwartych,
- odgazowanie podciśnieniowe,
- odgazowanie nadciśnieniowe.

Ze względu na niskie temperatury występujące w okresie letnim w sieciach cieplnych zasilanych z elektrociepłowni w węzłach grupowych podłączonych do tych sieci odgazowanie nadciśnieniowe nie może być stosowane (segregator aktów prawnych).
Po raz pierwszy węzły grupowe z odgazowaniem w zbiornikach otwartych zastosowano w Warszawie w osiedlu Na Piaskach. Węzły te charakteryzują następujące wielkości:
- obliczeniowa moc cieplna wymienników c. w. u. 1,139 MW,
- kubatura budynków zasilanych z węzła 92 280 m3,
- liczba mieszkańców 1 620,
- pojemność otwartych zbiorników 9 m3,
- maksymalne obliczeniowe zapotrzebowanie na c. w. u.17 800 kg/h (promocja 3 w 1).