Węzeł szeregowo-równoległy

Z tego powodu węzły równoległe znajdują jedynie zastosowanie w instalacjach ciepłej wody zasilanych z kotłowni. Dodatkowym warunkiem stosowania tych rozwiązań są małe wahania rozbioru ciepłej wody, przy których wymiennik przez większą część swej pracy będzie się znajdować w warunkach zbliżonych do warunków obliczeniowych. W żadnym przypadku węzłów równoległych bez zasobników nie należy stosować w budownictwie mieszkaniowym lub podobnego przeznaczenia (hotele, akademiki itp.) (program uprawnienia budowlane na komputer).

Węzeł szeregowo-równoległy bez zasobnika ciepłej wody w stosunku do układu równoległego został uzupełniony wymiennikiem I stopnia włączonym szeregowo w powrót z instalacji centralnego ogrzewania. Wymiennik ten o średniej wydajności cieplnej wynoszącej ok. 50% całkowitej wydajności cieplnej węzła w pewnym stopniu zmniejsza wady układu poprzedniego. I tak na przykład zapotrzebowanie wody sieciowej jest około dwukrotnie mniejsze niż w węźle równoległym (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Obniżenie temperatury wody powrotnej w sieci cieplnej wpływa na podniesienie sprawności źródła ciepła (elektrociepłowni). Ponadto zmienność natężenia przepływu wody sieciowej płynącej do węzła centralnego ogrzewania jest też mniejsza, gdyż wywołuje ją tylko zmiana wydajności wymiennika II stopnia. W związku z tym instalacja centralnego ogrzewania pracuje przy mniejszych zakłóceniach (uprawnienia budowlane).

Wydajność cieplna wymienników I i II jest zmienna, zależna od chwilowego rozbioru ciepłej wody; powoduje to oczywiście pewne zmiany przepływu wody sieciowej w obu wymiennikach. Zmiany te są również mniejsze niż w węzłach równoległych, gdyż o ich wielkości decyduje wyłącznie chwilowa wydajność wymiennika II stopnia. Stąd wahania ciśnień, przepływów i temperatur są mniejsze w całym systemie ciepłowniczym (program egzamin ustny).

Węzły pełnoszeregowe

Wymienniki w węzłach szeregowo-równoległych dobiera się w oparciu o maksymalną obliczeniową wydajność cieplną węzła. Dla tych samych warunków wyznacza się obliczeniowe zapotrzebowanie czynnika grzejnego. Konieczność wyznaczania obu tych wielkości w oparciu o maksymalny obliczeniowy rozbiór ciepłej wody jest przyczyną stosunkowo wysokich kosztów wymienników oraz^ większego zapotrzebowania czynnika grzejnego niż w węzłach szeregowo-równoległych z zasobnikami ciepłej wody (opinie o programie).

Do niedawna węzły szeregowo-równoległe bez zasobników były szeroko stosowane w budynkach mieszkalnych. Z uzyskanych negatywnych doświadczeń wynika jednak, że rozwiązanie to nie zapewniało wysokiego standardu świadczonych usług ciepłowniczych. Wysokie koszty, rozregulowanie hydrauliki systemu ciepłowniczego, nagłe zmiany temperatur ciepłej wody wywołane działaniem elementów regulacji automatycznej pracujących przy znikomych akumulacyjnościach wymienników były przyczynami zarzucenia tych rozwiązań.

Węzły szeregowo-równoległe z wymiennikami przepływowymi z powodzeniem można stosować w instalacjach zasilanych z elektrociepłowni, gdy rozbiór ciepłej wody nie podlega dużym wahaniom (segregator aktów prawnych).

Węzły pełnoszeregowe bez zasobników cieplej wody. W węzłach pełnoszeregowych bezzasobnikowych dobowe i tygodniowe wahania zapotrzebowania ciepła dla przygotowania ciepłej wody wywołane jej nierównomiernym rozbiorem zostają wyrównane dzięki okresowym zmianom ilości ciepła dostarczanego do instalacji centralnego ogrzewania budynku.

Zakłada się przy tym, że bezwładność cieplna przegród budynku jest na tyle duża, że wahania temperatur wewnątrz ogrzewanych pomieszczeń nie przekroczą dopuszczalnych granic. Zdanie to należy uzupełnić stwierdzeniem, że bez względu na występującą nierównomierność rozbioru ciepłej wody i związane z tym wahania temperatur w instalacji centralnego ogrzewania, budynek otrzymuje w ciągu doby obliczeniową ilość energii cieplnej. Opierając się na tych założeniach autorzy radzieccy, a wśród nich Sokołow i Zaks, oraz w kraju Stąpień zalecają stosowanie węzłów szeregowych w budownictwie mieszkalnym (promocja 3 w 1).