Większość konstrukcji nośnych

Większość konstrukcji nośnych daje się rozłożyć na elementy liniowe i powierzchniowe, które przejmują obciążenia użytkowe i przekazują je na następne elementy działające w różnych kierunkach. Elementy konstrukcyjne drugorzędne (np. płyta w dachu żelbetowym), których głównym zadaniem jest zamknięcie przestrzeni, swoim działaniem nieznacznie zwiększają nośność elementów głównych (program uprawnienia budowlane na komputer).

Podstawową zasadą konstrukcji powłokowych jest maksymalne wykorzystanie w ogólnej nośności całej konstrukcji elementów konstrukcyjnych zamykających przestrzeń i uzyskanie przez to w sposób najbardziej bezpośredni równowagi sił zewnętrznych. W ten sposób przy mniejszym zużyciu materiałów uzyskuje się tę samą wytrzymałość i znacznie zwiększoną sztywność przestrzenną konstrukcji (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Definicja powłoki. Powłoka jest ustrojem cienkościennym, ukształtowanym w formie powierzchni zakrzywionej, której grubość mierzona prostopadle do powierzchni jest nieznaczna w stosunku do wymiarów powłoki. Jeśli chodzi o kształty powłok, to stosowane są powierzchnie o krzywiżnie eliptycznej (tj. dodatniej), np. kula, o krzywiżnie parabolicznej (tj. zerowej), np. walec, lub też o krzywiżnie hiperbolicznej (tj. ujemnej), np. paraboloida hiperboliczna. Wykonywane są jednak również powłoki o różnych rodzajach krzywizn w różnych punktach przekroju (uprawnienia budowlane).

Krzywizna eliptyczna

Krzywizna eliptyczna nadaje największą sztywność konstrukcji. Dlatego też powłoki o powierzchniach eliptycznych mogą mieć zastosowanie do przekrywania największych rozpiętości (program egzamin ustny). Powłoki tego typu wymagają mniej materiału niż powłoki innych typów, jednak wykonywane z żelbetu wymagają skomplikowanych deskowań. Powłoki o krzywiznach hiperbolicznych znalazły zastosowanie w wielu konstrukcjach dachowych i niewątpliwie znaczenie ich w przyszłości jeszcze wzrośnie, zwłaszcza w tych dziedzinach, dla których ten typ konstrukcji specjalnie się nadaje. Jeśli chodzi o deskowanie to prostokreślność powierzchni zwichrowanych daje się doskonale wykorzystać.

Najszersze zastosowanie znalazły powłoki o krzywiżnie parabolicznej, a to głównie dlatego, że ich powierzchnie są rozwijalne. Stąd dla powłok żelbetowych deskowanie jest bardzo proste, a powłoki metalowe dają się doskonale produkować ze znormalizowanych arkuszy blach (opinie o programie).

Powłoki tego typu nadają się zarówno do przekrycia pomieszczeń prostokątnych w planie jak i do przekrywania długich hal bez słupów pośrednich. Kwadratowy element powłoki o grubości d. Układ współrzędnych jest tak przyjęty, że dla powłok walcowych x oznacza kierunek podłużny powłoki, as — kierunek obwodowy, czyli poprzeczny. Ten ostatni nosi często nazwę kierunku — <p, przy czym cp jest kątem obwodowym.

Podane rozważania odnoszą się do powłok wszelkich typów. Długości boków przyjęto równe jednostce, ale uważa się je za nieskończenie małe. W czterech przekrojach prostopadłych do powierzchni powłoki działają zarówno naprężenia normalne, jak i styczne (segregator aktów prawnych).

W poszczególnych przekrojach naprężenia normalne mogą być zastąpione przez siły normalne (N_x i N_v) oraz m-omenty zginające (M_v i M^)_t. Siły zaznaczono tylko na dwóch widocznych przekrojach (w pozostałych przekrojach kierunki są przeciwne), a wektory momentów, które działają zgodnie z kierunkiem wskazówek zegara, są oznaczone podwójnymi strzałkami(promocja 3 w 1). Naprężenia styczne są dwojakiego rodzaju, a mianowicie: albo równoległe do powierzchni powłoki, albo też prostopadłe. Pierwszym z nich odpowiadają siły styczne A¹*?! N_vx i momenty skręcające M_xrp i My_X, podczas gdy siły poprzeczne Q_x i Q_v reprezentują naprężenia ścinające drugiego rodzaju.