Wilgotność próbek żużlobetonowych

Na podstawie badań przeprowadzonych w ITB stwierdzono, że wilgotność próbek żużlobetonowych przechowywanych w warunkach po- wietrzno-laboratoryjnych wynosi średnio ok. 10% w stosunku do ciężaru. Wytrzymałość próbek żużlobetonowych badanych w stanie całkowitego nasycenia wodą zmniejsza się o ok. 10% (program uprawnienia budowlane na komputer).

W pierwszych latach powojennych wobec dotkliwego braku materiałów budowlanych czynione były w Związku Radzieckim próby otrzymywania z żużli paleniskowych betonów wzbudzonych. W betonach tych wykorzystanie własności puccolanicznych żużli paleniskowych pozwalało na zmniejszenie zużycia cementu. Wzbudzanie uzyskiwano przez rozdrabnianie i równoczesne wymieszanie żużli wraz ze spoiwem w kołotoku. W Polsce badania w tym kierunku prowadził Rolek.

Przeprowadzone w roku 1953 próby przemysłowa na Żeraniu wykazały jednak małą przydatność tego rodzaju betonów (program uprawnienia budowlane na komputer). Znaczny ciężar objętościowy (1800-2000 kG/m3), bardzo duże zużycie energii elektrycznej, małe oszczędności cementu przy jednocześnie małej wydajności kołotoków’ spowodowały zaniechanie produkcji tego rodzaju betonów.
Beton z pumeksu hutniczego. Wytrzymałość betonu z pumeksu hutniczego w zależności od składu może dochodzić do 250 kG/cm2. Uzyskanie wytrzymałości powyżej 200 kG/cm2 wymaga jednak starannego doboru uziarnienia, znacznego dodatku mikrowypełniacza (najczęściej popiołu lotnego) oraz dużego zużycia cementu. Powoduje to jednak równoczesne węydatne zwiększenie ciężaru objętościowego, który dla tego zakresu wytrzymałości waha się w granicach 1850-1950 kG/m3 (uprawnienia budowlane).

Z kruszywa pumeksowego mogą być wykonywane betony jamiste, półzwrarte i zwarte. Przykładowe fotografię struktury betonu jamistego z pumeksu. Zwraca tu uwagę stosunkowe duże rozwinięcie powierzchni ziarn. Grubość otoczki zaczynu cementowego jest nierównomierna. Struktura betonu uzależniona jest wt pierwszym rzędzie od doboru uziarnienia. Dla betonów jamistych należy stosować frakcje 4-10 mm lub 10-20 mm (program egzamin ustny).

Ciężar objętościowy betonów jamistych

Ciężar objętościowy betonów jamistych w zależności od ilości użytego cementu wynosi 1200-S1500 kG/m3. Betony półzwarte uzyskuje się stosując kruszywo o następującym uziarnieniu: 20% frakcji 0-4 mm, 40% frakcji 4-10 mm i 40% frakcji 104-20 mm (opinie o programie). Ciężar objętościowy betonów o tej strukturze węynosi 14504-1700 kG/m3. lotnego w ilości 20-30% (w stosunku do ilości kruszywa) pozwala na przekroczenie wytrzymałości 200 kG/cm2. W zakresie betonów jamistych Pietras uzyskał wytrzymałość od 20 do ok. 80 kG/cm2.

Charakterystycznym jest brak wpływu uziarnienia kruszywa, co tłumaczyć należy tym, że większe frakcje kruszywa są zazwyczaj nieco gorzej spienione, a zatem cięższe. Zależność marki betonu od ciężaru objętościowego w stanie suchym. Podobnie jednak jak i poprzednio należy zwrócić uwagę, że ciężary te w stanie powietrzno-suchym są wyższe o ok. 100-200 kG’m2 (segregator aktów prawnych). Oprócz popiołu lotnego stosowane bywają również i inne mikrowypelniacze (np. drobno zmielony żużel granulowany). Nie zaleca się natomiast stosowania dodatku piasku naturalnego. Powoduje on znaczne zwiększenie ciężaru objętościowego przy równocześnie stosunkowo niewielkim podwyższeniu wytrzymałości betonu.

Przeciętne składy betonów różnych marek z pumeksu hutniczego produkowanego przez Hutę im. Lenina. Oleszkiewicz badając zwarte betony z pumeksu hutniczego bez dodatku popiołów lotnych jako optymalne uziarnienie kruszywa proponuje 42-50% frakcji 0-4 mm, 29-25% frakcji 4-h10 mm i 29-25% frakcji 10-7-20 mm.

Wytrzymałość betonu na rozciąganie wg Reinsdorja, powołującego się na badania Schidelera, Petersena, Klugego, Price’a i Gordona wynosi ok. 94-25% wytrzymałości na ściskanie. Przy tym wartości bliższe górnej granicy dotyczą niższych marek betonu. Badania przeprowadzone przy użyciu pumeksu produkowanego w- Polsce wykazują 154-20% wytrzymałości na ściskanie (promocja 3 w 1).