Wiszące ogrody

Jednak, według świadectwa Posejdoniosa, kamienne stropy wynalazł starogrecki filozof Demokryt, który „opracował sposób budowanie sklepienia tak, aby ukośnie położone lekko po chylone kamienie opierały się na kamieniu śród kowym”. Wykopaliska w Babilonie ujawniły rowy ściekowe z łukowymi przekryciami zbudowane wieków przed pojawieniem się tam Greków. Twierdzi się, że jeden z siedmiu cudów starożytności wiszące ogrody Semiramidy stanowiły budowlę tarasową spoczywającą na sklepieniach (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wszystko to świadczy o tym, że największe osiągnięcia techniki budowlanej i starożytnego budownictwa nie zrodziły się nagle, a najpewniej prawie jednocześnie w wielu miejscach. Droga do łuków i sklepionych przekryć przebiega od starożytnej konstrukcji „domku z kart” dwóch podpierających się kamiennych płyt, do połączenia trzech bloków zamykających przelot (przęsło). Można ją prześledzić, porównując przekrycia dwóch budowli egipskich świątyni Deir-el-Bahari i grobowca w Cizie (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Zalążkowy” kształt sklepienia ujawnia się również w konstrukcji Lwiej Bramy w Mykenach, gdzie na poziomej belce kamiennej o rozpiętości 3,5 m spoczywa masa jedynie cienkiej ozdobionej reliefem płyty, a nie całej ściany. Zwiększenie liczby klinów było już sprawą ilościowego rozwoju nowej jakości. Jednak pozwoliło to doprowadzić rozpiętość kamiennego przęsła w rzymskim moście Nami do 34 m, a w innym moście przez Addę pod Trezzo XIV w.) do 72 m (uprawnienia budowlane).

Nowa konstrukcja

Nowa konstrukcja, która pozwoliła rozwiązać w kamieniu zagadnienie rozpiętości, wzbudziła wiele problemów technicznych i estetycznych. Luk, złożony z kamiennych klinów opierających się jeden na drugim, dodał do pionowego nacisku własnej masy przekrycia na podpory jeszcze poziomy rozpór jego wzajemnie równoważących się części. Zrozumienie tego znajdujemy jeszcze u poprzednika Witruwiusza Warrona (Marcus Terentius Varro), który uważał, że w sklepieniach prawa część nie mniej trzyma się lewej, niż lewa prawej. Witruwiusz natomiast nadawał pracy sklepień już całkiem inżynierskie ujęcie (program egzamin ustny).

 Związane z nową konstrukcją nowe inżynieryjno-techniczne problemy konstrukcji łukowych i sklepieniowych (grubość podpór i archiwolty, kształt geometryczny, strzałka łuku, zwiększenie rozpiętości, sposób układania kamieni i in.) rozwiązywano prawdopodobnie tak samo empirycznie, jak i zadanie zmian proporcji stropu architrawu, kosztem cierpliwych poszukiwań, a czasami też katastrof budowlanych. Część tych problemów udało się rozwiązać dopiero dużo później w metalu i betonie (opinie o programie).

Historia architektury od czasów zamierzchłej starożytności do teraźniejszości obfituje w przekonujące przykłady tego, jak wynalezienie i udoskonalanie nowych układów konstrukcyjnych i nowych metod budownictwa, postęp w zakresie technologii produkcji i stosowania nowych i tradycyjnych materiałów oraz postęp nauki okazały się doniosłe, a czasem były głównymi bodźcami i motorami rozwoju nowych form architektonicznych, nowych stylów i kompozycyjnych rozwiązań (segregator aktów prawnych). Z kolei, praktyka architektoniczno-budowlana zawsze stawiała przed nauką i techniką określone zadania, których rozwiązanie sprzyjało ich postępowi.

,,Jeżeli w społeczeństwie zjawia się techniczna potrzeba, to przesuwa ona naukę naprzód więcej niż dziesiątek uniwersytetów” pisał F. Engels. Uważa się, że budownictwo posługiwało się z reguły materiałami gotowymi naturalnymi lub stworzonymi przez człowieka dla pewnych potrzeb. Ale trudno wymienić inną dziedzinę produkcji materiałów, która by tak aktywnie przyczyniła się do udoskonalenia ich właściwości i technologii produkcji, przetwarzania i stosowania. Każdemu znany jest następujący przykład: ogrodnik francuski Joseph Monier w 1849 r. wykonał donice do kwiatów (dokładniej, duże kadzie do drzew pomarańczowych), założywszy w zaprawie cementowej siatkę z cienkich drutów (promocja 3 w 1).