Wkomponowanie diagnozowania

Wkomponowanie diagnozowania w funkcjonowanie systemu sterowania ekorozwojem umożliwiłoby:

1. ciągłość procesu programowania i prognozowania ekorozwoju i projektowania zagospodarowania przestrzennego na podstawie ciągle aktualizowanego obrazu kształtowanej rzeczywistości (program uprawnienia budowlane na komputer);
2. stałe badanie i możliwość prognozowania zmiennych w czasie i niezależnych od podmiotów sterujących ekorozwojem warunków zewnętrznych realizowanych strategii i dostosowywanie do nich rozwiązań programowo-projektowych;
3. uwzględnianie aktualizowanych ciągle informacji o zasobach stanowiących podstawę rozwoju;
4. stosowanie coraz doskonalszych metod diagnozowania, prognozowania, programowania i projektowania pozwalających na postęp w poznaniu i przewidywaniu rzeczywistości (program uprawnienia budowlane na ANDROID);
5. dostosowywanie polityki realizacji strategii do zmieniających się warunków i środków realizacji celów strategicznych, a także samych celów wobec narastania nowych jakościowo potrzeb społecznych, transformacji ustrojowych systemu gospodarowania (uprawnienia budowlane).

Rozwinięcie i warsztatowe sprawdzenie proponowanej koncepcji monitorowania i diagnozowania rozwoju ekologicznie uwarunkowanego, poza doraźną użytecznością dla sterowania w Ekoregionie Wisły, miałoby szersze znaczenie utylitarne i metodologiczne (program egzamin ustny).

Konieczna współzależność strategii

System ten jest otwartą strukturą przestrzenną, która może być zarówno przedmiotem poznania (badania), jak i przedmiotem działania. Struktura ta ma wszystkie cechy otwartego systemu funkcjonalnego. Jej wyróżnienie z otaczającej przestrzeni geograficznej na postawie kryteriów ekologicznych upoważnia do używania terminu Ekoregion Zalewu Wiślanego (EZW), zgodnie z którym:

• położenie i znaczenie w strukturze przyrodniczej kraju stanowić powinny punkty wyjścia do określonego pola delimitacji;
• za podstawę delimitacji należałoby przyjąć kryterium przestrzennej struktury funkcjonalnej środowiska przyrodniczego, a za jej wyznacznik hierarchiczny - zlewniowy system przyrodniczy;
• powiązania i relacje występujące między EZW a systemami sąsiadującymi wyznaczać powinny przyrodnicze granice obszaru funkcjonalnego (opinie o programie);
• obok kryteriów przyrodniczych, rolę równoważną w delimitacji spełniać mogą kryteria społeczno-kulturowe i gospodarcze.

Regionalny system ekorozwoju EZW w rezultacie zastosowania takiej koncepcji strukturalizacji i delimitacji byłby strukturą przyrodniczo-gospodarczą o podobnych cechach naturalnych, obejmującą obszar funkcjonalnie powiązany z Zalewem Wiślanym, związany z jego kondycją ekologiczną i funkcjonowaniem w sferze społeczno-gospodarczej. Struktura ta tworzyłaby ekoregion wewnętrznie zróżnicowany przyrodniczo, ale funkcjonalnie spójny jako obszar.

Przyjęta koncepcja delimitacji wynika z rozpoznania środowiska przyrodniczego i przestrzennego zagospodarowania regionu. Jej aktualność społeczno-ekologiczną potwierdzają także strategie Zielonych Płuc Polski i Polskiego Regionu Bałtyckiego (segregator aktów prawnych). Dotyczą one koncepcji ekorozwoju z punktu widzenia współczesnych i przyszłych celów strategicznych rozwoju kraju i jego miejsca w Europie. Wskazują na wzrastające znaczenie polityki państwa w sterowaniu rozwojem społeczno-gospodarczym kraju i regionów oraz na związaną z tym potrzebę rozszerzenia stref, w których polityka ta powinna być prowadzona zarówno z punktu widzenia skutecznej ochrony nie zdegradowanych jeszcze zasobów środowiska przyrodniczego, jak i racjonalnego ekologicznie, ale aktywnego gospodarczo kształtowania procesów rozwoju.

Konieczna współzależność strategii proekologicznych ze strategiami przełamywania recesji i przyspieszania rozwoju w regionach północno-wschodniej i północno-zachodniej Polski (rys. 4.1) staje się coraz bardziej oczywista na tle pogłębiającej się tam recesji, jest to problem, który wymaga rozwiązania w całej Polsce Północnej (promocja 3 w 1). Strategie ekorozwoju muszą zostać współzależnie powiązane ze strategiami aktywnego rozwoju społeczno-gospodarczego. Alternatywą może być bowiem utrata ich społecznej atrakcyjności.