Wpływ sił osiowych

Aby zapobiec nadmiernej koncentracji naprężeń na krawędziach spoin łączących pas rozciągany belki z blachą czołową, rozstaw skrajnych śrub w szeregu nie powinien być większy od szerokości pasa. Gdy warunek ten nie jest spełniony, występuje niebezpieczeństwo rozrywania spoin (program uprawnienia budowlane na komputer).

Wpływ sił osiowych (rozciągającej lub ściskającej) na nośność zginanego połączenia doczołowego może być określany przy wykorzystaniu zasady superpozycji naprężeń.
Śruby usytuowane w strefie rozciąganej połączenia sprężonego lub nie- sprężonego mają bardzo niewielką nośność na ścinanie. Z tego powodu siły poprzeczne w połączeniach doczołowych przekazywane są umownie w strefie nie biorącej udziału w przenoszeniu sił rozciągających: na przekrój trzpieni śrub lub na powierzchnie cierne (program uprawnienia budowlane na ANDROID). Belki w połączeniach ze słupami opierane są najczęściej na stołeczkach montażowych, co eliminuje wpływ siły poprzecznej na nośność śrub.

Połączenia belek ze słupami obliczane są na tych samych zasadach jak po- łączenia doczołowe belek. Konieczne jest jednak uwzględnienie stanów granicznych tej części słupa, na którą przekazują się obciążenia z belki. Gdy słup nie ma żeber usztywniających w osiach pasów belki, mogą wystąpić ograniczenia nośności połączenia, wynikające z działania efektu dźwigni na śruby (wpływ zginanania pasa słupa) lub z uplastycznienia środnika słupa w strefie rozciąganej (uprawnienia budowlane). Grubość pasów słupów jest często mniejsza niż grubość blach czołowych.

W takim przypadku, mimo zastosowania żeber usztywniających, może się okazać, że stan uplastycznienia pasa słupa nie pozwala na wykorzystanie nośności śrub. Potrzebne jest wówczas wzmocnienie pasa słupa przyspawaną nakładką lub dodatkowymi prostokątnymi podkładkami pod śruby.

Deformacje blach czołowych

Deformacje blach czołowych w połączeniach zginanych powstają podobnie jak w połączeniach rozciąganych, głównie z powodu zginania tych blach oraz z powodu plastycznych odkształceń środnika (program egzamin ustny). Uproszczone schematy przemieszczeń w połączeniach zginanych lub rozciąganych po rozwarciu styku sprężonego wokół pierwszych par śrub. Połączenia symetryczne, obciążone osiowo, są bardziej sztywne niż połączenia obciążone mimośrodowo lub zginane. Istotnym czynnikiem mającym wpływ na wielkości przemieszczeń jest rozmieszczenie śrub w połączeniu, odpowiednie do rozkładu i wielkości sił wewnętrznych w elementach łączonych (opinie o programie).

Najmniejszą sztywność mają połączenia, w których śruby przylegające do pasa rozciąganego belki nie są zdolne przenieść siły działającej w tym pasie lub w których blachy czołowe i środnik belki deformują się przy przekazywaniu sił na śruby (segregator aktów prawnych). Obrót części łączonych można określić w przybliżeniu jako kąt 0 =, wynikające z przemieszczenia pasa rozciąganego w stosunku do płaszczyzny styku blach czołowych. Sztywności różnych typów połączeń zginanych, zależnie od stosunku obciążenia M do obciążenia niszczącego M„. Wszystkie badane połączenia miały blachy czołowe grubości równej średnicy śrub. Interesujące jest porównanie sztywności połączeń o różnym stopniu sprężenia, w których różnica sztywności maleje w miarę wzrostu obciążenia.

Widoczne jest również zmniejszenie zdolności do obrotu połączenia sprężonego mniejszą siłą. Wobec małej ciągliwości śrub o wysokiej wytrzymałości połączenia śrubowe doczołowe powinny być więc zawsze sprężane. Połączenia niesprężone na śruby klasy 6.6 mają mniejszą sztywność i oczywiście mniejszą nośność (promocja 3 w 1).

Ich sztywność (105-r106 kNm/rad) zawiera się jednak w tym samym przedziale co sztywność połączeń sprężonych (KT-r-10 kNm/rad). Pozwala to, w konstrukcjach obciążonych statycznie, na traktowanie doczołowych połączeń niesprężonych na śruby niższych klas jako węzłów sztywnych lub półsztywnych.