Współczynnik pewności

Ze złączy stalowych prostsze w wykonaniu, a dostatecznie silne są połączenia z obramowaniem z płaskownika. Mają one jeszcze tę zaletę, że zużycie stali przy nich jest mniejsze niż przy obramowaniu z kątownika. Współczynnik pewności uzyskany dla połączeń stalowych był bardzo duży i wynosił średnio s = 3,25. Wyniki otrzymane zostały jednak przy stosunkowo szybkim obciążaniu słupa i należy się spodziewać, że przy obciążeniu powolnym nośności będą niższe (program uprawnienia budowlane na komputer).

Z przebiegu przeprowadzonych prób Suioalski wnioskuje, że zasadniczym elementem przenoszącym siłę jest zbrojenie podłużne oraz rdzeń betonowy otoczony szkieletem zbrojeniowym, natomiast beton otulenia ma znaczenie drugorzędne.
W początkowej fazie obciążenia siłę przenosi przede wszystkim rdzeń betonowy słupa. Jest to częściowo związane z podcięciem otuliny w złączu. W dalszej fazie poprzez przyczepność stali do betonu coraz bardziej wciągane są do współpracy wkładki, a poprzez wkładki i strzemiona - otulina.
Na podstawie całości badań Suwalski wysuwa następujące wnioski:
1. Najczęściej stosowane do złącz słupów kołpaki z kątowników wykazują wprawdzie największą wytrzymałość, lecz wymagają dwukrotnie więcej stali
kształtowej od złączy z obramowaniem z płaskowników, których wytrzymałość jest tylko nieco mniejsza.
Złącza żelbetowe nadają się do slupów obciążonych osiowo bez obciążeń dynamicznych (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Sposób obliczenia wytrzymałości złączy metalowych, oparty na zasadzie, że w połączeniu nie można liczyć na współpracę betonu i stali w przenoszeniu obciążeń, nie jest słuszny. Doświadczenia wykazały, że przy dobrym wypełnieniu szczeliny w złączu zaprawą czy też zaczynem cementowym, współpraca ta istnieje.

Szczelina w złączu

Szczelina w złączu będzie dokładnie wypełniona zaczynem lub zaprawą cementową o wytrzymałości równej co najmniej 0,5 Rxv betonu słupa,
Pręty zbrojeniowe zostaną bezpośrednio lub pośrednio połączone spoiną, przenoszącą siły Fz Qr,. Odcinki słupa nad i pod złączem na długości równej szerokości słupa zostaną zabezpieczone na rozrywanie spiralą lub strzemionami, przenoszącymi siłę 0,13 Nn.
a) wytrzymałość betonu uzupełniającego w złączu nie będzie mniejsza od wytrzymałości słupa,
b) połączenie wkładek przez spawanie lub zakład zapewni przeniesienia siły Fz Qr,
c) odcinek słupa na długości złącza oraz nad i pod złączem na długości równej szerokości słupa zostanie zabezpieczony spiralą lub strzemionami o odstępach dwa razy mniejszych od przyjętych dla słupa.

Przy obciążeniach dynamicznych oraz przy dużych obciążeniach użytkowych zaleca się stosowanie złączy stalowych (uprawnienia budowlane).
Na zakończenie tego punktu warto jeszcze dodać, że badania J. L. Zielińskiego i R. E. Rowe [59] nad rozkładem naprężeń w strefie zakotwień elementów sprężonych doprowadziły do następujących wniosków, które można wykorzystać również w rozważaniach złączy słupów:
Czynnikiem decydującym o wielkości i rozkładzie sił poprzecznych jest stosunek wymiarów podkładki przekazującej siłę do wymiarów czoła belki (program egzamin ustny).
Niezależnie od wielkości podkładki naprężenia zerowe wypadają w odległości ok. 0,1 a, gdzie a oznacza bok czoła bloku zakotwienia, naprężenia maksymalne zaś 0,25 od czoła bloku (opinie o programie).

Złącza słupów z ryglami ram można wykonywać jako:
1) przegubowe,
2) sztywne zabetonowane,
3) sztywne sprężone,
4) półsztywne zabetonowane,
5) półsztywne ześrubowane (segregator aktów prawnych).

W celu zlokalizowania przegubów w punktach zerowych momentów zginających, słupy są wykonywane ze wspornikami, na końcu których umieszcza się złącza. Rozwiązanie takie komplikuje jednak wykonanie słupa i stąd spotyka się umieszczanie przegubu na głowicy słupa. Sztywne złącza zabetonowywane są umieszczane albo w miejscach momentów zerowych, albo na głowicy słupa. Zabetonowywane złącze słupów z ryglami ram jednokondygnacyjnych ma cały szereg rozwiązań. 

Ten rodzaj złącz może być stosowany także w ramach wielokondygnacyjnych (promocja 3 w 1). Slupy przecina się na każdej kondygnacji, aby można było oprzeć na nich podciągi i żebra stropu lub w ustrojach słupowo-plytowych płytę stropu.