Współczynnik tarcia

Współczynnik tarcia ogółu tworzyw sztucznych jest bardzo mały, przy czym zależy on w dużym stopniu od rodzaju powierzchni i struktury samego tworzywa. Szczególnie małym współczynnikiem tarcia odznacza się policzterofluoroetylen (program uprawnienia budowlane na komputer).

Twardość. Twardość tworzyw sztucznych bada się kilkoma metodami. Twardsze materiały bada się w skali Rockwella (posługując się aparatem Rockwella). Metoda pomiaru polega na odczycie głębokości zagłębienia kulki o średnicy 5 mm pod naciskiem 50 lub 250 kG w umownym okresie czasu (10 lub 60 sek wg skali M, L lub R - przy stałym obciążeniu). Miększe materiały natomiast bada się metodą Shore’a zapożyczoną z przemysłu gumowego (wg skali A lub D) (program uprawnienia budowlane na ANDROID).

Tworzywa sztuczne charakteryzują się znaczną rozszerzalnością cieplną, większą dla tworzyw termoutwardzalnych, mniejszą dla termoplastów. Również rozszerzalność cieplna tworzyw nienapełnionych jest większa niż tworzyw z napełniaczem. Własność ta będąca główną przyczyną skurczu komplikuje bardzo często zastosowanie tworzyw sztucznych m. in. w budownictwie. Został współczynnik rozszerzalności liniowej, porównawczo wydłużenie rur stalowych i winidurowych (PCW twardy) w zakresie różnych temperatur (uprawnienia budowlane). Z tego niekorzystnego dla rur winidurowych porównania wynikają praktyczne wskazania przy ich stosowaniu, gdzie trzeba wprowadzić szereg środków zabezpieczających (np. kompensatory, złącza elastyczne, mocowania na elastycznych wspornikach itp.).

Przewodność cieplna

Przewodność cieplna i ciepło właściwe. Tworzywa sztuczne są złymi przewodnikami ciepła i charakteryzują się dużym ciepłem właściwym. Dodatek odpowiednich napełniaczy może własności te pogorszyć lub polepszyć; szczególnie poprawia je spienianie. Tworzywa sztuczne porowate należą do najlepszych materiałów izolacyjnych termicznych jak i akustycznych, a ich własności omówiono w dziale materiałów porowatych (program egzamin ustny).

Tworzywa sztuczne znane są ze swych dobrych własności elektroizolacyjnych, a większość z nich jest doskonałymi dielektrykami. Te dodatnie własności mają jednak i ujemną stronę, a mianowicie skłonność do gromadzenia elektryczności statycznej, co może doprowadzić do niebezpiecznego (w pewnych warunkach) iskrzenia. Elektryczność statyczna jest powodem przyciągania kurzu, brudu itp. na powierzchnię wyrobu. Zjawisku temu można przeciwdziałać przez dodatek napełniaczy lub substancji antyelektrostatycznych (opinie o programie).

Znamy tworzywa sztuczne, które odznaczają się wysokim stopniem przepuszczania promieni świetlnych dochodzącym nawet do 92% (np. polimetakrylan metylu, octan celulozy, octanomaślan celulozy, poliwęglan, polistyren), a wiele innych przepuszcza światło w ilości 50-60% (np. żywice poliestrowe wzmocnione włóknem szklanym). Cienkie folie i płyty powstałe z tworzyw sztucznych nieprzezroczystych mogą być również przezroczyste lub przeświecające (np. polietylen, polichlorek winylu, poliamid itp.).

Najlepszymi własnościami optycznymi odznacza się polimetakrylan metylu. Jego własności optyczne są znacznie lepsze niż najlepszego szkła. Przepuszczalność światła wynosi do 92% przy płytach bezbarwnych grubości 1-10 mm, przy czym tylko Va% straty przypada na straty absorpcyjne, a reszta spowodowana jest odbiciem. Przy grubości 6,3 m straty wynoszą tylko 50%. Przepuszczalność promieni świetlnych różnych długości (segregator aktów prawnych).

Z własności polimetakrylanu metylu wynika, że można prowadzić promienie świetlne przez pręty i płyty z polimetakrylanu metylu nawet po liniach krzywych, co wykorzystuje się przy oświetleniach dekoracyjnych. Rysunek 1-6 ilustruje przykładowo lampę stołową wykonaną z polimetakrylanu metylu. Świeci ona tylko w miejscach chropowatych, a źródło światła ukryte jest w podstawie lampy(promocja 3 w 1).